ANAΛΩΣIMA Eμπρός για ρήξη

Εμπρός για ρήξη, είπε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στη Θεσσαλονίκη, καλώντας τους
νέους να του αντιταχθούν. Όπως αντιτάχθηκαν εκείνοι όταν ήταν νέοι, στη
δεκαετία του ’70. Κι ακούστηκε η φράση αυτή προς τους σκηνοθέτες σαν γενικό
προσκλητήριο. Κάτι που όλοι θέλαμε να φωνάξουμε, αλλά δεν βρίσκουμε τον τρόπο.
Κραυγή απόγνωσης από τους μεγάλους προς τους νέους. Από τους γονείς προς τα
παιδιά. Αντιταχθείτε παιδιά στους γονείς σας, γιατί δεν αντιτάσσεστε; Δεν το
περιμένει μόνο ο Αγγελόπουλος αυτό, όλος ο κόσμος το περιμένει. Άδικα φυλάξαμε
τα πλακάτ και τις σημαίες στην αποθήκη, να τα παραλάβετε τώρα που ήρθε η σειρά
σας; Γιατί δεν μας ζητάτε τον λόγο; Άδικα ετοιμαζόμαστε τόσα χρόνια; Άδικα
προβάρουμε απαντήσεις που θα υπερασπιστούν τη ζωή και το έργο μας, όταν θα
έρθει η ώρα να αμφισβητήσετε κι εμάς και τον κόσμο μας; Γιατί δεν αμφισβητείτε
παιδιά; Γιατί δεν βγαίνετε στους δρόμους; Τι συγκαταβατικό χαμόγελο είν’ αυτό
που ανθεί στα φρέσκα σας χειλάκια; Δεν έχετε τίποτα να μοιράσετε μαζί μας,
λέτε; Δεν σας αρέσουν οι συγκρούσεις λέτε; Έχετε άλλον κόσμο εσείς, δικό σας,
που δεν μπορούμε σ’ αυτόν ούτε πρόσβαση να έχουμε, λέτε; Μα τι λέτε παιδιά;
Ποιος είναι ο κόσμος ο δικός σας, η οθόνη μήπως; H τεχνολογία έγινε ο πλανήτης
σας και δεν μπορούμε να σας σπρώξουμε στο περιθώριο; Πηγαίνουμε εμείς σιγά
σιγά στο περιθώριο, χωρίς να το καταλαβαίνουμε; Ζείτε σε σύμπαν παράλληλο; Δεν
σας ενοχλούμε; Δεν διασταυρώνονται οι ανάγκες μας, οι λέξεις μας, οι μύθοι
μας, η γλώσσα μας; Μα τι λέτε παιδιά, τρελαθήκατε; Δεν μας ακούτε καν, δεν μας
απαντάτε;