Δρόμοι

Ένα πραγματικά…

… αποτελεσματικό ολοκληρωτικό κράτος είναι «εκείνο στο οποίο η πανίσχυρη
κυβέρνηση των πολιτικών αφεντικών και οι στρατιές των στελεχών τους ελέγχουν
έναν πληθυσμό δούλων που δεν χρειάζεται να καταναγκαστούν, επειδή τους αρέσει
η δουλεία τους. Να τους κάνεις να τους αρέσει, αυτός είναι ο στόχος των
σημερινών ολοκληρωτικών κρατών, των υπουργείων προπαγάνδας, των διευθυντών των
εφημερίδων και των δασκάλων. Οι μεγαλύτεροι θρίαμβοι της προπαγάνδας δεν έχουν
επιτευχθεί κάνοντας κάτι, αλλά αποφεύγοντάς το. Σπουδαία είναι η αλήθεια, αλλά
ακόμη σπουδαιότερη, από πρακτική άποψη, είναι η σιωπή για την αλήθεια»
(Άλντους Χάξλεϊ, «Θαυμαστός νέος κόσμος»).

Οι σύγχρονοι…

… δούλοι είναι έτσι. Οι πρωτόγονοι είναι αλλιώς: Οι Ιρακινοί δεν μπορούν να
μάθουν να τους αρέσει η δουλεία τους. Ύστερα από 10.000 νεκρούς, αρνούνται
πεισματικά να «σωθούν». Δεν βοηθάει σε αυτό και η Αμερική, που είπε πως ό,τι
έκανε στο Ιράκ το έκανε για το καλό του ιρακινού λαού, της δημοκρατίας στην
περιοχή και της παγκόσμιας ειρήνης και αρμονίας. Αν κάποιοι δεν μας αφήνουν να
το πιστέψουμε, αυτοί είναι οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Μήπως η αιτία γι’ αυτόν τον
πόλεμο δεν ήταν παρά μια γαλοπούλα; Για να ξαναβγεί στις εκλογές, με μια
τέτοια ποζάρισε ο πρόεδρος Μπους μπροστά στις κάμερες στη Βαγδάτη, ενώ, πριν
ακόμη κρυώσει η γαλοπούλα στο ταψί, η Χίλαρι Κλίντον έκανε δημόσιες σχέσεις
στην ιρακινή πρωτεύουσα. Άραγε πόσοι ακόμη πολιτικάντηδες θα παρελάσουν εκεί
μέχρι τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές; Ύστερα από 500 Αμερικανούς που
έχουν σκοτωθεί στο Ιράκ, πόσες ζωές ακόμη αξίζουν αυτοί οι πολιτικοί και πόσες
αθώες πολιτείες του κόσμου πρέπει να βαφτούν στο αίμα; Ύστερα από 100
Ευρωπαίους που σκοτώθηκαν στο Ιράκ, πόσοι ακόμη πρέπει να πληρώσουν τη
μικροπολιτική του πολέμου; «Τι γυρεύουμε εμείς εκεί κάτω, ενάντια στην
πλειονότητα της ισπανικής κοινής γνώμης και όλων των πολιτικών δυνάμεων εκτός
της κυβέρνησης;», αναρωτιέται η καταλανική εφημερίδα «Ελ Περιόντικο». Δεκαεπτά
Ιταλοί προχθές, επτά Ισπανοί χθες, αύριο πόσοι;

Ας το παραδεχτούμε…

… με όλα τα δισεκατομμύρια που ξοδεύονται και τις ζωές που χάνονται για την
«παγκόσμια ασφάλεια», σήμερα νιώθουμε λιγότερο ασφαλείς ακόμη και μέσα στο
ίδιο μας το σπίτι· τα καλοκαίρια δεν κοιμόμαστε πια με ανοιχτά παράθυρα, τους
χειμώνες βιαζόμαστε να κλείσουμε την πόρτα πίσω μας πριν πέσει το σκοτάδι,
στον δρόμο ρίχνουμε καχύποπτα ματιές πάνω από τον ώμο μας αναζητώντας ύποπτα
πρόσωπα, μελαψά, αράπικα, κίτρινα, προσπαθώντας να τα ταιριάξουμε με τα
πρόσωπα των τρομοκρατών που είδαμε στις εφημερίδες της ημέρας. Κάτω από ποιο
τραπέζι θα εκραγεί η επόμενη βόμβα, ποια πλατεία θα γεμίσει ανθρώπινα μέλη,
ποιο κτίριο θα ανασκαφτεί συθέμελα;

Ο κόσμος…

… της νέας τάξης είναι ένας κόσμος συλλογικής ψύχωσης. Ζούμε σε ένα καθεστώς
κατασκευασμένου φόβου. Συμπτώματα: Ακινησία. Αλαλία. Αβουλία. Πορεία νόσου:
Σήμερα, σταθερή. Αύριο, υποτροπιάζουσα. Ανταπόκριση στη θεραπεία: Αρνητική.
Καληνύχτα.