ANAΛΩΣIMA Όταν δέναμε τις ουσίες

Μα τι ζητάνε οι φάκελοι μέσα στο φούρνο; Πάλι φακέλους καίνε, τώρα που τους
θέλαμε όλους να μελετήσουμε την ιστορία μας; Όχι, μας λέει η λεζάντα, είναι
ουσίες που παραδίδονται στο πυρ το εξώτερον. Τι ουσίες δηλαδή; Είναι η σοδειά
συνεχόμενων συλλήψεων. Κάνναβη, χασίσι, ηρωίνη, κοκαΐνη, όλα τα καλά, και
πολλά κιλά. Τα μάζεψαν, τα φακέλωσαν και τα πήγανε στη Χαλυβουργική. Εκεί που
δένεται τ’ ατσάλι. Στο φούρνο της υψικαμίνου τα πετάνε να καούν και δεν
ξέρουμε αν τα φίλτρα στις καμινάδες είναι ισχυρά ή θα μοσχοβολά ουσίες όλος ο
Ασπρόπυργος και τα περίχωρα. Όλα αυτά φαίνονται πολύ ρουτινιάρικη υπόθεση και
μόνο ο εργάτης με το τσιγάρο στο στόμα στέλνει κάποιο μήνυμα διαφορετικό.
Καπνίζει ένα μεγάλο ο χαλυβουργός, το κρατά με τα χείλη του, προτεταμένο προς
τον κλίβανο, ενώ με τα χέρια φτυαρίζει ουσίες στην καρδιά της φλόγας. Το
φτηνό, το ταπεινό, το επιτρεπόμενο τσιγάρο, έτσι μόνο του αναμμένο, είναι σαν
να καγχάζει τις ουσίες και τα ουσιαστικά.

Ορίστε καίγομαι κι εγώ, αλλά πώς; Επιτελώντας τον προορισμό μου, χαρίζοντας
απόλαυση και λίγη χημική ευτυχία στον καταναλωτή. Καίγομαι όπως έπρεπε να καώ,
όχι σαν εσάς, σωρηδόν στον κλίβανο. Δεν πάνε να γράφουνε στα πακέτα ότι
βλάπτει το τσιγάρο την υγεία και προκαλεί καρκίνο, με όλο και μεγαλύτερα
γράμματα;

H ουσία είναι μία, να μη βγεις παρανομία. Τέτοια απόλαυση, να καπνίζεις
καίγοντας ουσίες, πόσο μεγάλα γράμματα μπορούν να την αποτρέψουν; Αν βάλουνε
ελατήριο στα πακέτα και κάθε φορά που βγάζεις τσιγάρο σου μαγκώνουν τα
δάχτυλα, πάλι θα καπνίζει δίπλα στην υψικάμινο ατομική φλογίτσα.