Διαστάσεις Δυνάμει τρομοκράτες

Κάθε ταξιδιώτης είναι δυνάμει τρομοκράτης: στηριζόμενοι στην αρχή αυτή, οι
τελωνειακοί υπάλληλοι στα αμερικανικά αεροδρόμια καταπατούν κάθε έννοια
δικαίου, αξιοπρέπειας και δημοκρατίας.

«H φωνή μοιάζει με του Οσάμα μπιν Λάντεν, αλλά μπορεί να είναι η μαμά σου» (από το «Νιου Γιόρκερ»)

H πρωταγωνίστρια της μιας ιστορίας είναι Αφρικανή και ταξίδεψε πρόσφατα στη
Βαλτιμόρη για να λάβει μέρος σε συνεδρίαση μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Όλα
τα χαρτιά της ήταν εντάξει. Το εισιτήριό της ήταν business class με επιστροφή.
Και η συμμετοχή της στο συνέδριο επιβεβαιωνόταν από την πρόσκληση που είχε
μαζί της. Αλλά οι υπεύθυνοι μετανάστευσης δεν καταλάβαιναν τίποτα. Την
εξύβρισαν. Την κατηγόρησαν ότι λέει ψέματα και ότι προσπαθεί να εισέλθει
παράνομα στην Αμερική με σκοπό να παραμείνει στη χώρα. Την κράτησαν για ώρες.
Κι όταν ο πρόεδρος της οργάνωσης, που ταξίδευε μαζί της, διαμαρτυρήθηκε, του
είπαν πως κάνουν ό,τι γουστάρουν και δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό σε
κανέναν. «Είμαι συνηθισμένη στον ρατσισμό», θα έλεγε αργότερα η γυναίκα, «αλλά
με τον τρόπο αυτό δεν με έχουν μεταχειριστεί πουθενά».

Στη συνεδρίαση της οργάνωσης ακούστηκαν κι άλλες μαρτυρίες. Ένας Ινδός
κρατήθηκε γυμνός επί τρεις ώρες, αναγκασμένος να ακούει τις προσβλητικές
παρατηρήσεις των υπαλλήλων για τα γεννητικά του όργανα. Ήταν τόσο
ανατριχιαστικές οι περιγραφές, σημειώνει ο ανταποκριτής των Φαϊνάνσιαλ
Τάιμς, ώστε ένα μέλος της οργάνωσης πρότεινε οι συνεδριάσεις να μη
γίνονται πια σε αμερικανικό έδαφος.

Ο Μαχέρ Αράρ, ένας σύμβουλος ηλεκτρονικών υπολογιστών που ζει στην Οτάβα και
έχει καναδικό και συριακό διαβατήριο, υπήρξε πρωταγωνιστής ενός ανάλογου
επεισοδίου. Κρατήθηκε επί δύο εβδομάδες στο αεροδρόμιο Κέννεντυ της Νέας
Υόρκης, με την κατηγορία – που ουδέποτε τεκμηριώθηκε – της συμμετοχής σε
τρομοκρατικές οργανώσεις. Τελικά κρίθηκε ανεπιθύμητος. Αντί όμως να τον
στείλουν πίσω στον Καναδά, όπως είχε δικαίωμα, τον εκτόπισαν στη Συρία, όπου
είχε να πατήσει 16 χρόνια. Εκεί, τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν. Αλλά αυτό
δεν αποτελεί έκπληξη.

Ανάλογες καταγγελίες έχουν γίνει και για τα αεροδρόμια Χήθροου και Σαρλ Ντε
Γκωλ, ενώ μια γυναίκα από την Ινδονησία διηγήθηκε πρόσφατα στους Φαϊνάνσιαλ
Τάιμς τα εμπόδια που χρειάστηκε να υπερπηδήσει για να πάρει βίζα μιας
εβδομάδας ώστε να λάβει μέρος σε ένα συνέδριο στην Ιταλία. Ήταν υποχρεωμένη να
υποβάλει βεβαιώσεις τραπέζης για το πρόσωπό της, πιστοποιητικά για την
ασφάλισή της, ενώ τα ξενοδοχεία στα οποία θα έμενε και οι οργανωτές του
συνεδρίου στο οποίο θα παρίστατο έπρεπε να στείλουν χωριστές επιστολές στο
ιταλικό προξενείο της Τζακάρτα. Ακόμη κι έτσι, δεν ήταν μέχρι την τελευταία
στιγμή σίγουρη ότι θα μπορούσε να πραγματοποιήσει το ταξίδι της.

Όταν έχεις απέναντί σου τρομοκράτες τόσο αποφασισμένους και τόσο ωμούς όσο η
αλ-Κάιντα και τα «υποκαταστήματά» της, είσαι ασφαλώς υποχρεωμένος να παίρνεις
τα μέτρα σου. Τα εθνικά συμφέροντα όμως, ιδίως όταν ορίζονται με αυθαίρετο
τρόπο, δεν μπορούν να καταπατούν τις αξίες. Γιατί τότε γεννούν καινούργιους
τρομοκράτες.