Όταν οι ταινίες περνούν με… κόκκινο

Σκηνή από την «Κόκκινη Πέμπτη» του Χρήστου Σιοπαχά. Από το γουέστερν στο αγροτικό δράμα και από την γκανγκστερική περιπέτεια στη συντροφική φιλία

Το παράδειγμα του επιδέξιου Χρήστου Σιοπαχά είναι… αυτοκαταστροφικό. Τη μια
στιγμή κρατάει την ανάσα σου με το αριστερό και την άλλη σού δίνει μία με το
δεξί και σε πετάει λιπόθυμο στα καναβάτσα. Την ταινία του τη βάφτισε «Κόκκινη
Πέμπτη». Αλλά εγώ αισθάνθηκα πως χθες ήταν… σκωτσέζικη Δευτέρα!

Ο αθεόφοβος κατάφερε μέσα σε εκατό λεπτά να περιπλανηθεί από το γουέστερν (επί
κυπριακού εδάφους) στο αγροτικό, οικογενειακό δράμα, μετά στην γκανγκστερική
περιπέτεια – με την απαραίτητη… ρωσική δοσολογία – για να καταλήξει στο
τέλος στη συντροφική φιλία (επί ρωσικού εδάφους), αφού προηγουμένως «άναψε»
και μία ελληνοτουρκική μπαλοθιά επί της Πράσινης Γραμμής! Σηκώνω τα χέρια
ψηλά. Είναι απίστευτα αυτοκαταστροφικός.

Ο λόγος; Μα είναι απλός. Εννιά στους δέκα σκηνοθέτες είναι όμηροι των
εγκεφαλικών προθέσεών τους. Έτσι ένας ευσταλής βοσκός (Πασχάλης Τσαρούχας)
έπρεπε να μεταμορφωθεί σε λαθρέμπορο προκειμένου να σηματοδοτηθεί η μετάλλαξη
της Κύπρου. Έπρεπε να νυμφευθεί μια Αγγλίδα προκειμένου να εξοφληθεί
(μεταχρονολογημένα και στο κρεβάτι) η εκδίκηση των Κυπρίων. Έπρεπε να
«κοιμηθεί» με την παπαδιά για να καταδειχθεί ο φαλλοκρατικός χαρακτήρας της
κυπριακής κοινωνίας. Έπρεπε να συνάψει σχέση με Ρώσο διανοούμενο «και»
μαφιόζο, προκειμένου να καταγραφεί η μεταποίηση της ρωσικής μετα-συντροφικής
εποχής. Και έπρεπε ο μικρός του αδελφός να πέσει στο κρεβάτι με την Αγγλίδα
νύφη του, προκειμένου να αποκαλυφθεί το αληθινό μπάχαλο που κουκουλώνεται από
τον ιερό θεσμό της ελληνοκυπριακής οικογένειας. Έλεος. Και… έλεος για έναν
και μοναδικό λόγο. Επειδή ο Σιοπαχάς ξέρει – όσο ελάχιστοι άλλοι – να στήνει
μια σκηνή, να καθοδηγεί και ενίοτε να απογειώνει. Μα δεν λυπήθηκε τον κόπο και
το ταλέντο του;

Το δεύτερο… κόκκινο – το «Μην περνάς ανάβει κόκκινο» – είναι της
Ισαβέλλας Μαυράκη, αλλά κατά βάση είναι του Γιάννη Δαλιανίδη! Άγρια,
επαναστατημένα νιάτα στη μετά… φινοϊκή εποχή. Όπου παιδιά της Γ’ Λυκείου
καταλαμβάνουν το σχολείο, η ωραία της τάξης κοιμάται με τον καθηγητή της, ο
καθηγητής της αναλογίζεται και νοσταλγεί την κοπελιά του σε κάποιο νησί. Όπου
την άλλη μέρα, στις τουαλέτες, βρίσκεται το πτώμα ενός συμμαθητή τους. Και
όπου το πράγμα πάει ως εξής: πρώτα σκηνή στο σχολείο, έπειτα με τους δύο και
στο τέλος ανάκριση με τον… ανακριτή. Και πάλι φτου από την αρχή. Όλα μέσα
και όλα ρηχά και γραφικά. Και αν ο έμπειρος ζογκλέρ Ντίνος Κατσουρίδης δεν
είχε αγγίξει με τα μαγικά χεράκια του τη φωτογραφία και το μοντάζ, το «σώμα»
της ταινίας, που πέρασε με κόκκινο από την παραλιακή λεωφόρο, θα είχε
καταλήξει στο πλησιέστερο νεκροτομείο!

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Ελισάβετ Χρονοπούλου

Οι πρωτοεμφανιζόμενοι προς το παρόν σώζουν την αξιοπρέπεια του ελληνικού
προγράμματος. H Ελισάβετ Χρονοπούλου ήταν το μοναδικό πλάσμα από τους τρεις
της χθεσινής ημέρας που πρόσεξε και τουλάχιστον πέρασε με… κίτρινο.

H ταινία της («Ένα τραγούδι δεν φτάνει») είναι σκέτο κουβάρι. Για να
ξετυλιχτεί, για να υφανθεί και για να ζεστάνει χρειαζόταν τη μαεστρία και τη
σοφία μιας έμπειρης ράφτρας. Δεν την είχε (και πώς να την έχει) και άλλοτε
πλέκει και άλλοτε ξεπλέκει. Κατά τη γνώμη μου, πάσχει από υπέρβαρο ευθύνης.
Προσέξτε υψηλούς στόχους που έθεσε στον εαυτόν της. Να… διαπλέξει τα πέτρινα
χρόνια μια νεαρής κρατούμενης επί χούντας, με τον έρωτά της, με τις
καλλιτεχνικές ανησυχίες της και κυρίως με την ταραγμένη σχέση της με τη μικρή
της κόρη. Δεν τελειώσαμε. Αυτός ο στόχος της θεματικής… διαπλοκής έπρεπε να
δρομολογηθεί με αλλεπάλληλα φλας μπακ και να ενσαρκωθεί από ένα πολυπρόσωπο
επιτελείο νέων ηθοποιών. Εγώ στη θέση της θα το ‘χα βάλει στα πόδια. Εκείνη
έμεινε και αλλού άντεξε, αλλού… γκρεμίστηκε. Περιμένω – και το εννοώ – την
επόμενη ταινία. Αυτό το κορίτσι είναι ταγμένο να κάνει κάτι σπουδαίο.