[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι ήρωες, ψυχασθενείς ή απλώς τρομοκράτες; Βαριά η ατμόσφαιρα από τα
πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα, έντονη ανησυχία για το τι μέλλει γενέσθαι,
αλλά δεν είναι δυνατόν να μη σταθεί κανείς στην αυτοθυσία των καμικάζι. Των
νέων αυτών που εκτελούν την άνωθεν εντολή υπογράφοντας συγχρόνως και την
προσωπική τους καταδίκη. Αφού μας αφοπλίζουν, στερώντας μας τη δυνατότητα να
τους καταδικάσουμε εμείς, μοιραία αναρωτιόμαστε. Αξίζουν άραγε τον θαυμασμό
μας; Ή μήπως τον οίκτο μας για την παράνοια που τους προκαλεί ο φανατισμός;
Δύσκολη απάντηση… Όταν μάλιστα με την αυτοθυσία τους είναι βέβαιο πως θα
συμπαρασύρουν στον θάνατο «αθώους», όπως συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε τα
θύματα της τρομοκρατίας. Δειλούς πάντως δεν θα τους λέγαμε. Ούτε τρομοκράτες
του… γλυκού νερού, που πυροβολούν πισώπλατα και επιστρέφουν στις ανέσεις
τους για να μάθουν από την τηλεόραση το αποτέλεσμα του εγχειρήματός τους. Μας
θυμίζει κάτι αυτό; Οι συγκρίσεις δυστυχώς δεν αποφεύγονται. Το βλέμμα, μετά
την περιπλάνηση στις γειτονιές που θρηνούν νεκρούς και τραυματίες, επιστρέφει
εδώ. Στα δικά μας. Στην αίθουσα όπου δικάζονται οι εγχώριοι τρομοκράτες.
Απογοήτευση; Αν δανειστούμε τον δικό τους κώδικα αξιών, ναι. Χωρίς ρίσκο,
έχοντας διασφαλίσει από κάθε πλευρά τη σωματική τους ακεραιότητα, έβγαιναν
πάντα νικητές σ’ έναν άνισο αγώνα. Πέντε-έξι ή και περισσότεροι – συνήθως –
εναντίον ενός. Αν πάλι ο στόχος ήταν πολυάριθμος, η τεχνολογία τούς έβγαζε από
τη δύσκολη θέση. Ένα κουμπί διεκπεραίωνε την… επανάσταση. Και, ως παιδιά του
λαού, επιβιβάζονταν στο λεωφορείο με προορισμό το σπίτι τους. Από την 27χρονη
πορεία τής 17N αυτά έχουν προκύψει. Σε ποιους απευθυνόταν λοιπόν ο κ. Ραχιώτης
κατά την αγόρευσή του; Μιλώντας για υψηλού ρίσκου ενέργειες, για δρόμο χωρίς
επιστροφή, για καθημερινό ενδεχόμενο φυλακής ή θανάτου, νόμιζες ότι
υπερασπίζεται τουλάχιστον την Αλ Κάιντα. Σε μας αναφέρεται; θα αναρωτήθηκαν
και οι κατηγορούμενοι. H απορία τους ωστόσο λύθηκε σύντομα. Όταν τον άκουσαν
να εξαίρει συγκινημένος τη λεβέντικη συμπεριφορά του Αλ. Γιωτόπουλου. Πάμε, θα
έλεγαν αν το επέτρεπε η δικονομία. Ήρθαμε σε άλλη δίκη!