Περιπέτεια στους -15 βαθμούς

Δεν νομίζω ότι το να κάνεις σκι επί μία εβδομάδα είναι το ιδανικό για
χαλάρωση. Καθώς συνωστίζομαι στις ουρές των «λιφτ» ή αποφεύγω έντεχνα τους
άλλους σκιερ, ακόμη και όταν περιμένω για τον λογαριασμό του γεύματος, αναζητώ
μια πιο ήσυχη εμπειρία στο χιόνι, μια αίσθηση γαλήνιας απομόνωσης, που και οι
εκδρομές για σκι δεν μπορούν να προσφέρουν.

Οι Σάμι. Μαζί με άλλους πέντε φίλους από το Λονδίνο, οι οποίοι
εγκατέλειψαν προσωρινά τις δουλειές τους, ξεκινήσαμε για μια μικρή
εξερευνητική αποστολή στο Φίνμαρκ, το βορειότερο άκρο της Νορβηγίας, όπου
εντοπίζονται στην Ευρώπη αφενός η πιο μεγάλη οδός για να κάνεις έλκηθρο με
σκύλους, αφετέρου οι πλέον επαγγελματίες του είδους. Τριακόσια μίλια βόρεια
του Αρκτικού Κύκλου, η διαδρομή μας κάλυπτε 250 χιλιόμετρα και θα διαρκούσε
πέντε ημέρες. Σ’ αυτόν τον παγωμένο κόσμο, όπου η θερμοκρασία μπορεί να πέσει
στους -50°C, υπάρχουν λίγοι δρόμοι και μερικά χωριά που κατοικούνται κυρίως
από τους Σάμι ή αλλιώς «τους ανθρώπους των ταράνδων» και στων οποίων τις
ξυλοκαλύβες θα κοιμόμασταν. Πραγματική απομόνωση στ’ αλήθεια!

Πέντε-έξι σκύλοι χάσκι σέρνουν το κάθε έλκηθρο. Το πρώτο πρωινό άρχισε ήσυχα.
Ο Νορβηγός οδηγός μας, ο Άρνε, μας έδειξε πώς να στεκόμαστε και να
χρησιμοποιούμε το φρένο. Ύστερα αφήσαμε τα χάσκι να βγουν από τα οχήματα
μεταφοράς και άρχισε το… χάος. Γάβγιζαν εκκωφαντικά, όμως εκεί που φάνηκε η
απειρία μας ήταν όταν αφήσαμε τα χαλινάρια και μπερδεύτηκαν τα σκοινιά, με
αποτέλεσμα μερικά σκυλιά να αποδράσουν στα δάση! Με τον «αρκτικό» μας
εξοπλισμό βυθιστήκαμε στο χιόνι για να τα συγκεντρώσουμε, είχαμε χάσει όμως
μία ώρα, πριν ετοιμαστούμε πλήρως. Τα πέντε σκυλιά μου εμπόδιζαν τη λειτουργία
του φρένου και άρχισαν να πηδούν άγρια. Άρπαξα το έλκηθρο και προετοιμάστηκα.
Όταν ξεκινήσαμε πάντως, το χάος αντικαταστάθηκε από την ηρεμία. Τα σκυλιά
σώπασαν, όταν άρχισαν να μας σέρνουν, και βρήκαν τη σειρά τους πίσω από τον
Άρνε. Βγήκαμε γρήγορα από την περιοχή εκκίνησης και ξεχυθήκαμε στους
κυματοειδείς λόφους, στα μίλια από χιόνι που έλαμπαν κάτω από τις ζεστές
ακτίνες του ήλιου. Ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι διακοπές που περίμενα – ένας
υπέροχος συνδυασμός απόλυτης ειρήνης και ακραίου σπορ.

Έτοιμοι για περιπέτεια· δεξιά, ο Νορβηγός οδηγός Άρνε μαζί με έναν ακόμη… συνταξιδιώτη μας

Τα χάσκι. H πρώτη ξυλοκαλύβα απείχε 55 χιλιόμετρα. Χρειαζόμασταν πέντε
ώρες για να φτάσουμε και αν τα καταφέρναμε, θα απολαμβάναμε στην ώρα μας το
δείπνο. H κατηφόρα στους λόφους ήταν πράγματι άσκηση ισορροπίας, με το ένα
πόδι στο φρένο και το άλλο στο πέλμα ολίσθησης. Ανάμεσα στους λόφους
γλιστρήσαμε σε παγωμένες λίμνες διερωτώμενοι για το βάθος του νερού και ήταν
εκεί που τα σκυλιά έδειξαν το αγωνιστικό τους πνεύμα. Για μια μικρή ομάδα, η
ισχύς και η ταχύτητα της έλξης τους ήταν αξιοζήλευτη. Ύστερα, τα χάσκι είναι
απίστευτα ζώα. Ο Νορβηγός εξερευνητής Ρόαλντ Άμουδσεν έφτασε στον Νότιο Πόλο
με τον ίδιο τρόπο και οι «συνοδοί» του τα κατάφεραν σε πολύ χαμηλές
θερμοκρασίες. Ο Άρνε δεν βγάζει ποτέ την ομάδα του, όταν το θερμόμετρο δείχνει
κάτω από -35°C και εμείς δεν επιχειρήσαμε ποτέ σε κλίμακες κάτω των -15°C.

H απομόνωση. Ο Άρνε είναι αγρότης και παίρνει μέρος σε αγώνες με
έλκηθρα. Άρχισε τα μακρινά ταξίδια πριν από δυο χρόνια. «Εδώ υπάρχει
μεγαλύτερη απομόνωση απ’ ό,τι στη Σουηδία ή τη Φινλανδία», λέει. «Κι εμείς
είμαστε καλύτεροι οδηγοί, γιατί εκπαιδεύσαμε τα σκυλιά για δική μας χρήση και
για αγώνες, όχι απλώς για να σέρνουν τουρίστες». Τα 30 από τα σκυλιά μας
ανήκαν στον Άρνε και το να τα ταΐζουμε, καθώς και το να τα ελέγχουμε για
πιθανά τραύματα από τον πάγο ήταν μέσα στο καθημερινό μας πρόγραμμα. Καθώς οι
ημέρες περνούσαν, ανακάλυψα ότι η καλή διάθεσή μου προς τα ζώα μεταβλήθηκε σε
έργο αληθινής αγάπης. Με το πέρασμα των ημερών έμαθα τα χαρακτηριστικά κάθε
χάσκι. Ο Φίλα και ο Γκατ ήταν οι πρώτοι στη σειρά. Ήταν πολύ καλοί στην έλξη,
όμως ο Φίλα διακρινόταν για την αυτοκυριαρχία και το ύφος του. Το αγαπημένο
μου ήταν το μεσαίο σκυλί, ο Μπίνγκις. Είχε ένα μάτι πράσινο και ένα καφέ και
ήταν κοιλιόδουλος. Ακολουθούσαν ο ντροπαλός Σνάτι και ο Σολ. Μόνο όταν ήμουν
σίγουρη ότι είχαν χορτάσει και ξεδιψάσει μπορούσα να απολαύσω το ουίσκι μου.
Μετά το δείπνο στις καλύβες, βγαίναμε έξω και κοιτούσαμε τον ουρανό. Με μάγευε
το Βόρειο Σέλας, το ίδιο συνέβαινε και στα ζώα.

Έως το τέλος της εβδομάδας είχα τόσο συνηθίσει στην ηρεμία, που φοβόμουν να
γυρίσω στους θορυβώδεις δρόμους της πόλης. Περισσότερο απ’ όλα όμως, έτρεμα ν’
αποχωριστώ τα σκυλιά μου. Από όλες τις στιγμές του ταξιδιού αυτή ήταν η μόνη
κακή.

Το κείμενο της Μπεατρίς Νιούμπερι δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «How to
Spend it» της εφημερίδας «Financial Times»