Διαστάσεις Bόμβες ή ανταλλαγή φοιτητών;

«Αυτός είναι ο Κλιφ. Είναι νεοσυντηρη-τικός» (από το «Νιου Γιόρκερ»)

Εν μέσω της γενικής σύγχυσης και του οικουμενικού φόβου, υπάρχει τουλάχιστον
μια βεβαιότητα: ο κόσμος μας είναι σήμερα λιγότερο ασφαλής. Με ποια περίοδο
όμως γίνεται η σύγκριση; Προ Ιράκ; Προ Αφγανιστάν; Προ 11ης Σεπτεμβρίου; Προ
Μπους; Προ Γιουγκοσλαβίας; Ανάλογα με τη χρονολογία που διαλέγει κανείς,
παίρνει και την απόφαση αν η τυφλή πολιτική οδήγησε στην τυφλή βία – όπως είπε
ο Έλληνας Πρωθυπουργός – ή το αντίστροφο. Δεν υπάρχει μια απάντηση, όπως δεν
υπάρχει μια αλήθεια.

Ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν παράνομος, το παραδέχθηκε ακόμη και το μεγαλύτερο
γεράκι του Πενταγώνου. «Οι διεθνείς νόμοι απαιτούσαν από εμάς να αφήσουμε τον
Σαντάμ Χουσεΐν στην ησυχία του, και αυτό ήταν ηθικά απαράδεκτο», είπε ο
Ρίτσαρντ Περλ την περασμένη Τετάρτη στο Λονδίνο. H κυνική αυτή ομολογία
αποτελεί ασφαλώς νίκη του δημοκρατικού κινήματος. Ποια είναι η σχέση της,
όμως, με τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Κωνσταντινούπολης; Με άλλα λόγια, αν
ο πόλεμος στο Ιράκ είχε τις ευλογίες της Γαλλίας και της Γερμανίας (όπως
συνέβη με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, χωρίς αυτό να τον καθιστά «νόμιμο»), η
αλ-Κάιντα θα έκανε άραγε πίσω ή θα προσέθετε απλώς στον κατάλογό της γαλλικούς
και γερμανικούς στόχους; H Τουρκία βρίσκεται σήμερα στο στόχαστρο των
τρομοκρατών επειδή κρατά μια φιλοαμερικανική (;) στάση στο Ιράκ ή επειδή
αποδεικνύει στην πράξη ότι το ισλάμ δεν ταυτίζεται, και δεν πρέπει να
ταυτίζεται, με τον φανατισμό και τη βία;

Ένας από τους κυριότερους στόχους αυτού του παράνομου πολέμου ήταν να
υποκινηθεί μια «δημοκρατική επανάσταση» στη Μέση Ανατολή. Προς το παρόν, η
μοναδική επανάσταση που διακρίνεται είναι στα μυαλά ενός σημαντικού μέρους της
ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, που έχει αποφασίσει ότι ο Μπους και ο Μπιν Λάντεν
είναι εξίσου επικίνδυνοι – αν ο πρώτος δεν είναι ακόμη πιο επικίνδυνος από τον
δεύτερο. Πρόκειται για ένα αξιόλογο επίτευγμα των «νεοσυντηρητικών», για τους
οποίους ευφυώς ελέχθη ότι είναι ορθότερο να τους αποκαλούμε
«νεοφονταμενταλιστές».

Αληθινός συντηρητικός είναι, ας πούμε, ο Σάιμον Τζένκινς. Σε άρθρο του στο
χθεσινό φύλλο των Τάιμς, ο Βρετανός δημοσιογράφος υποστηρίζει ότι η απάντηση
στην 11η Σεπτεμβρίου ήταν εξαρχής εσφαλμένη. H αλ-Κάιντα δεν συνιστούσε απειλή
για τις δυτικές αξίες ή την ασφάλεια των δυτικών κρατών και, κατά συνέπεια,
δεν έπρεπε να αντιμετωπιστεί με βόμβες, αλλά με κατασκόπους, δωροδοκίες και
άλλα πλάγια μέσα. Τα δυτικά συστήματα και οι δυτικές παραδόσεις δεν μπορούν να
επιβληθούν στους αραβικούς λαούς. Αντί για πολέμους, η Δύση πρέπει να
προσφέρει στη Μέση Ανατολή εμπόριο, επιχειρηματικές συναλλαγές και ανταλλαγή
φοιτητών.

Ωραία λόγια, πολύ πιο απαλά από τις πολεμικές κραυγές του Ράμσφελντ και της
συμμορίας του. Αυτούς τους φοιτητές, όμως, είναι βέβαιο πως θα τους βρούμε;