ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Στην Παιανία

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Φώτης Μιχαλόπουλος, Χλόης 34, Ζωγράφου,
γράφει:

«Ξενιτεύτηκα το έτος 1959 στη N. Αφρική. Δούλεψα σκληρά στα ξένα και με τις
οικονομίες μου αγόρασα ένα κτήμα 2.200 τ.μ. στην Παιανία Αττικής επί της οδού
Αγίου Θωμά Παιανίας – Σπάτων χίλια μέτρα από την Πλατεία της Παιανίας.

Επέστρεψα τον Ιούνιο 2003 στην πατρίδα μου με τα πέντε παιδιά μου, για να
κτίσω στο οικόπεδο που αγόρασα και να εγκατασταθώ μονίμως πλέον με τα παιδιά
μου στην Ελλάδα.

Έλα όμως ότι τώρα δεν μπορώ να οικοδομήσω στο εν λόγω οικόπεδο, γιατί ολόκληρη
η περιοχή χαρακτηρίστηκε ως το Αττικό Πάρκο, χάριν της ανέγερσης του
Μουσουλμανικού Τεμένους σε περίοπτη θέση της περιοχής;

Ας σημειωθεί ότι μέχρι τον Μάρτιο 2003 στο εν λόγω οικόπεδο είχα δικαίωμα να
κτίσω το 10% επί της όλης έκτασης του οικοπέδου, δηλαδή 220 τ.μ. Τώρα όχι.
Πρέπει να έχω τουλάχιστον 4 στρέμματα, αλλά και άλλες προϋποθέσεις.

Αναρωτιέμαι, μάλιστα, ύστερα από τον πολύ θόρυβο που γίνεται γύρω από τα
χιλιάδες αυθαίρετα και τη νομιμοποίησή τους, πώς λειτουργούν οι νόμοι στην
πατρίδα μου;

Στη N. Αφρική λειτουργούν δίκαια και σέβονται τον πολίτη και δεν αλλάζουν
περιστασιακά και σε καμιά περίπτωση εις βάρος του πολίτη. Εκεί ξέρεις ότι αυτό
που ισχύει σήμερα ισχύει και αύριο και σε περίπτωση που αλλάξει κάτι, δεν θα
αποβεί εις βάρος σου.

Δούλεψα στην ξένη σαράντα δύο (42) χρόνια εγώ και όλη η οικογένειά μου μ’ ένα
όνειρο, της επιστροφής στον καθάριο ουρανό, τη γαλάζια θάλασσα και τον λαμπρό
ήλιο στην πατρίδα μου, μα γκρεμίστηκε, έγινε συντρίμμια και χάθηκε, έσβησε
μέσα στη θολούρα των κρατούντων.

Τώρα μαζεύω τα θρύψαλα των ονείρων μου και των παιδιών μου και γυρίζω πάλι
στην ξένη. Καημένη Ελλάδα, που δεν μπορώ να σε βγάλω απ’ την καρδιά μου! Θα
πεθάνω στα ξένα με τη λέξη, την τελευταία λέξη, Ελλάδα! Γιατί εσύ, εσύ δεν
φταις, άλλοι κάθε μέρα σε σαϊτεύουν, σε πληγώνουν και αιμορραγείς.

Υστερόγραφο: Με τις πολυδιαφημιζόμενες ρυθμίσεις, στην εν λόγω περιοχή θα
νομιμοποιηθούν εκατοντάδες αυθαίρετα και παράνομα και θα τιμωρηθούν όσοι μέχρι
χθες, βάσει των νόμων, είχαν δικαίωμα – και το έχασαν – να οικοδομήσουν.

Οποίος παραλογισμός! Στη δόξα του, το θέατρο του παραλόγου!».