MAΪKΛ MΟYP Kήρυξε πόλεμο κατά του Mπους

«Να κατεβείτε όλοι στο κέντρο του Λονδίνου», καλεί τους Βρετανούς ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Μάικλ Μουρ, που έχει κηρύξει πόλεμο ενάντια στον Τζορτζ Μπους

Το βιβλίο του «Ηλίθιοι λευκοί» έγινε μπεστ σέλερ. H ταινία του «Ακήρυχτος
πόλεμος» βραβεύτηκε με Όσκαρ. Και το καινούργιο του βιβλίο «Dude, where is my
country?» (Μεγάλε, πού είναι η πατρίδα μου;) πουλά εκατομμύρια αντίτυπα ανά
τον κόσμο. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος, κινηματογραφιστής, συγγραφέας και
πολιτικός ακτιβιστής της Αριστεράς, Μάικλ Μουρ (Michael Moore), τα έχει βάλει
με τον Μπους. Για καλά. Σε περιοδεία στη Βρετανία – ημέρες πριν από τη μεγάλη
σημερινή διαδήλωση κατά του πολέμου και κατά του Αμερικανού προέδρου που
βρίσκεται στο Λονδίνο – ο Μουρ καλεί τους Βρετανούς να κατέβουν στους δρόμους.

Τον είδα στην Brixton Academy του Λονδίνου. Που ήταν κατάμεστη από νέους,
μορφωμένους, μεταξύ 25 και 35 χρόνων. Ο Μουρ φάνταζε κάπως περίεργα στο
ρομαντικό ντεκόρ της Brixton Academy με τα δεντράκια, τα ειδυλλιακά μπαλκόνια,
τα λουλούδια… Αυτή η αχαλιναγώγητη αρκούδα με το καπελάκι του μπέιζμπολ δεν
είναι Ρωμαίος και Ιουλιέτα.

Ντυμένος με μπλουτζίν παντελόνι, βαμβακερό φανελάκι και ένα ριχτό
πράσινο πουκάμισο, ο Μουρ συνεσταλμένος προχωρά αργά προς το βήμα. Χαιρετίζει
το κοινό και για να σπάσει τον πάγο αρχίζει να ρυθμίζει τα μικρόφωνα. «M’
ακούτε;», «Yeeees». «Καλύτερα έτσι;», «Yeeees». Γελά από νευρικότητα. Δεν
είναι απ’ τη φύση του δημαγωγός κι ας φωνάζει λες και θέλει να παρασύρει τα
πλήθη με το μέρος του.

Για δύο ώρες βρίσκεται μπροστά στα μικρόφωνα. Με δυναμωμένη φωνή καταφέρεται
εναντίον της αδικίας. «Εντάξει», κραυγάζει, «εμείς έχουμε συνηθίσει να τα
κάνουμε πάνω μας. Και πάνω στους άλλους. Αυτή είναι η Αμερική. Αφοδεύουμε πάνω
στα πιο ασθενή μέλη της κοινωνίας. Ανύπαντρες μητέρες. Ανέργους. Αναπήρους.
Αστέγους. Πρόσφυγες. Έχω ένα ανιψάκι 15 χρόνων που είναι σε αναπηρική καρέκλα.
E, η κυβέρνηση Κλίντον επεδίωξε και κατάφερε να βγάλει γύρω στα 300.000
ανάπηρα παιδιά από το επίδομα κοινωνικής μέριμνας. Αυτό είμαστε. Και
αφοδεύουμε πάνω στους άλλους. Στον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά εσείς οι Βρετανοί;».

«Αυτό που δεν καταλαβαίνω με τον Τόνι Μπλερ, έξυπνο άνθρωπο, είναι τι δουλειά
έχει με τον Μπους», συνεχίζει και ανασηκώνει το καπελάκι του. «Ο Μπους είναι
ένας ηλίθιος. Μήπως νομίζει ότι με το να στέκεται δίπλα στον Μπους θα φανεί
ακόμα πιο έξυπνος; Ή ότι ο Μπους θα του βρει δουλειά στο ράντσο του; Ή ότι θα
του δώσει κάνα πρατήριο βενζίνης; Και εσείς πώς τον αφήσατε να κάνει κάτι
τέτοιο; Γιατί; Τι φοβόσαστε; Τι πάθατε; Για όνομα του Θεού! Είστε Βρετανοί.
Γενναίοι. Έχετε την αίσθηση της ιστορίας στο πετσί σας. Στέλνατε Αυστραλούς να
πολεμήσουν στις μάχες σας! Come on! Δεν σας καταλαβαίνω». Γίνεται ο χαμός από
γέλια και χειροκροτήματα.

«Καταλαβαίνω γιατί οι Αμερικανοί ψήφισαν shit. Υποφέρουν από
καταναγκαστική άγνοια. Εσείς όμως έχετε 11 ημερήσιες εφημερίδες. Too much
information. Κοιτάξτε εμάς! Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε στην άγνοιά μας! Εσείς
ακούτε δελτία ειδήσεων του BBC απ’ το Ναϊρόμπι. Oh, oh… Ναϊρόμπι; Ένα
πρόσφατο γκάλοπ σε νέους Αμερικανούς από 18 μέχρι 25 χρόνων έδειξε πως ένα 85%
δεν μπορούσε να βρει το Ιράκ στον χάρτη. Όταν αποφασίζεις να βομβαρδίσεις μια
χώρα, βρε γαμώτο, πρέπει να ξέρεις και πού είναι! Ένα 50% δεν ήξερε πού
βρίσκεται η Μεγάλη Βρετανία (γέλια). Και ένα 11% δεν ήξερε πού ήταν οι ΗΠΑ!
Δεν αστειεύομαι. Κι όταν τους ρώτησαν ποιος ήταν ο πληθυσμός της Αμερικής οι
περισσότεροι απάντησαν 2 δισεκατομμύρια. And why not? (σ.σ. ο πραγματικός
αριθμός είναι 281 εκατομμύρια). Αυτή είναι η δικαιολογία μας. Καταναγκαστική
άγνοια. Εσείς όμως;».

«Ένα απ’ τα μεγαλύτερα ψέματα που έχει περάσει στους Αμερικανούς ήταν ότι οι
Βρετανοί, ως λαός, ήταν με το μέρος μας. Και γι’ αυτό κατηγορώ τον Μπλερ για
αυτόν τον πόλεμο. Κι όχι τον Μπους. Γιατί του έκανε πλάτες. Όλες οι έρευνες
έδειξαν πως ο αμερικανικός λαός δεν θα υποστήριζε την επίθεση κατά του Ιράκ αν
οι ΗΠΑ ήταν μόνες τους σ’ αυτόν τον πόλεμο. Ο Μπους χρειαζόταν έναν σύμμαχο…
το Ουζμπεκιστάν δεν μπορούσε να θεωρηθεί σύμμαχος, η Δανία ούτε, η Πορτογαλία
ούτε – συγγνώμη, αλλά είναι αλήθεια. Χρειαζόταν τον κύριο Μπλερ. Και τον
χρησιμοποίησε».

«Τις προάλλες, όταν πηγαίναμε στο Κέιμπριτζ», συνεχίζει αργότερα, «παρατήρησα
ότι οι οδηγοί απ’ το αντίθετο ρεύμα μάς άναβαν τα φώτα. Ο ένας μετά τον άλλο.
Ρώτησα τον οδηγό τι συνέβαινε. Υπήρχε κάποιος μυστικός κώδικας που δεν τον
ήξερα; “Όχι”, μου απάντησε εκείνος, “μας προειδοποιούν να χαμηλώσουμε ταχύτητα
γιατί πιο κάτω γίνεται έλεγχος απ’ την Τροχαία”. What is this? Υπάρχουν
Αμερικανοί στο ακροατήριο;». «Yeeees» ακούγεται απ’ τα πίσω καθίσματα. «Θα
μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο στην Αμερική»; ρωτά ο Μουρ, «Noooo», έρχεται η
απάντηση. «Πέρασες από έλεγχο Τροχαίας; Χαμογελάς και τρίβεις τα χέρια σου που
γλίτωσες – όσο για τους άλλους δεν δίνεις δυάρα. Ενώ εδώ; A, εδώ σκέφτεσαι τον
Τζον, τον Χάρι, τον Τομ… Έτσι είστε εσείς οι Άγγλοι…».

«Όλοι στους δρόμους»

«Την Πέμπτη (σ.σ. σήμερα) να κατεβείτε όλοι στο κέντρο του Λονδίνου», καλεί
ο Μουρ, «καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο, άλλοι δουλεύουν, άλλοι είναι στο
σχολείο, στο Πανεπιστήμιο… όμως μέχρι τώρα έχετε 53 νεκρούς στρατιώτες στο
Ιράκ. H θυσία σας δεν είναι και τόσο δύσκολη όσο η δική τους. Οι δικοί μας
νεκροί έχουν φθάσει τους 400. Ο κύριος Μπους δεν πήγε στην κηδεία κανενός απ’
αυτούς τους στρατιώτες. Και τώρα απαγορεύονται κι οι τηλεοπτικές κάμερες στα
νεκροταφεία κατά τη διάρκεια ταφής ή όταν μεταφέρονται τα πτώματα απ’ τα
αεροπλάνα. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς αυτά τα δεκαοχτάρικα φτωχά παιδιά – γιατί
αυτά κατατάσσονται ως στρατιώτες στην Αμερική -, που προέρχονται από μη
προνομιούχες οικογένειες, που πηγαίνουν στα χειρότερα σχολεία, που τα
κατατρύχει η κυβέρνηση κι η Αστυνομία… είναι αυτά που υποστηρίζουν το ίδιο
σύστημα που τα κακομεταχειρίστηκε…».

«Κανείς δεν αξίζει να πεθάνει»

Όταν το κοινό άρχισε να του κάνει ερωτήσεις, ο Μουρ τα βρήκε λιγάκι σκούρα.
«Δεν νομίζετε πως της Αμερικής τής άξιζε μια 11η Σεπτεμβρίου; Για 30 χρόνια
υποστήριζε τον IRA. Προωθούσε αντικομμουνιστικές κυβερνήσεις στη Νότια
Αμερική. Κάποτε θα συνέβαινε μια 11η Σεπτεμβρίου», δηλώνει ένας ευπροσήγορος
νέος απ’ το μπαλκόνι και το χειροκρότημα γίνεται τόσο βροντώδες που το πρόσωπο
του Μουρ παγώνει στιγμιαία. «Εσύ ως f… Βρετανός πολίτης δεν έχεις το
δικαίωμα να το λες αυτό. Για 300 ολόκληρα χρόνια είχατε υπό την κυριαρχία σας
την οικουμένη ολόκληρη», κουνά ένα τρεμάμενο δάχτυλο στο κενό και κάποιος απ’
το ακροατήριο του φωνάζει να μη χάσει τον έλεγχο. Απομακρύνεται απ’ το βήμα
φανερά ταραγμένος. Περπατά αργά στη σκηνή.

«Όχι δεν θυμώνω», ανταπαντά επιστρέφοντας στα μικρόφωνα, «είχα μια Ζεν
στιγμή. Κανένας δεν άξιζε να πεθάνει στους Δίδυμους Πύργους. Κανένας
Παλαιστίνιος δεν αξίζει να πεθάνει. Κανένας Ιρακινός δεν αξίζει να πεθάνει.
Φυσικά πιστεύω ότι η Αμερική έχει κάνει ένα σωρό αρρωστημένα σκ… στον κόσμο.
Έριξε δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Άλλη μια 11η Σεπτεμβρίου στη Χιλή το
1973. Εντάξει, καταλαβαίνω τι θες να πεις, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την
αφαίρεση ζωής αθώων ανθρώπων», αναφωνεί και αυτή τη φορά παίρνει όλο το
ακροατήριο με το μέρος του.