Tο μυστικό του… Tιραμόλα

H εντυπωσιακή ικανότητα των «ανθρώπων-λάστιχων» να λυγίζουν τα σώματά τους
και να παίρνουν στάσεις στις οποίες η σπονδυλική στήλη των περισσότερων
ανθρώπων θα έσπαζε, εξηγήθηκε από επιστήμονες με τη βοήθεια της μαγνητικής
τομογραφίας (MRI).

Ο πρώτος έλεγχος της σπονδυλικής στήλης ενός «ανθρώπου-λάστιχου» με μαγνητική
τομογραφία έδειξε ότι το μυστικό της ευλυγισίας τους δεν είναι κάποια
ασυνήθιστα οστά ή αρθρώσεις, αλλά οι εύκαμπτοι και ελαστικοί σύνδεσμοι. Οι
επιστήμονες που πραγματοποίησαν τα πειράματα έμειναν έκπληκτοι από τη
μαγνητική απεικόνιση της Ντέλια ντι Σολ, μιας επαγγελματία «γυναίκας-λάστιχου»
καθώς έδειξε ότι ο σκελετός της ήταν εντελώς κανονικός. Οι ειδικοί περίμεναν
πως η MRI θα έδειχνε οστά με ασυνήθιστο σχήμα ή εξαρθρωμένες αρθρώσεις που θα
μπορούσαν να εξηγήσουν την ικανότητά της να συμπιέζει το σώμα της, που έχει
ύψος 1,65 μ., ώστε να χωράει σ’ ένα κύβο με πλευρά 45 εκατοστών, βάζοντας τα
πόδια πίσω από το λαιμό της.

Εύκαμπτο κολλαγόνο

Άνθρωποι-λάστιχα. Στα γονίδια οφείλεται η ικανότητά τους να κάμπτουν το σώμα τους σε αφύσικες στάσεις (στη φωτό η γυναίκα-λάστιχο Ντέλια ντι Σολ)

H μαγνητική απεικόνιση έδειξε όμως ότι οι σπόνδυλοι της ντι Σολ απέχουν ο ένας
από τον άλλο πολύ περισσότερο από το φυσιολογικό, με αποτέλεσμα να έχει
εξαιρετικά μακρούς και ευλύγιστους συνδέσμους, οι οποίοι της επιτρέπουν να
λυγίζει το σώμα της προς τα πίσω. Το κολλαγόνο από το οποίο αποτελούνται οι
σύνδεσμοί της είναι ασυνήθιστα εύκαμπτο και τους επιτρέπει να τεντώνονται πολύ
περισσότερο απ’ ό,τι των περισσοτέρων ανθρώπων. Αυτή η ιδιότητα έχει σχεδόν
σίγουρα γενετική προέλευση, όπως μπορεί κανείς να αντιληφθεί βλέποντας την
οικογένεια της ντι Σολ: ο παππούς, η μητέρα, η αδελφή, ο εξάδελφος και η θεία
της είναι όλοι «άνθρωποι-λάστιχα» και η ίδια μπορούσε να λυγίζει το σώμα της
σε αφύσικες στάσεις ήδη από την ηλικία των τεσσάρων χρόνων.

Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι οι «άνθρωποι-λάστιχα» γεννιούνται, δεν
γίνονται. Πρέπει κανείς να έχει γεννηθεί με το σωστό είδος κολλαγόνου για να
μπορεί να εκτελεί τέτοιες ασκήσεις. Στη μελέτη, μια ομάδα με επικεφαλής τον
Ρίτσαρντ Γουάιζμαν του Πανεπιστημίου του Χέρτφορντσιρ χρησιμοποίησε ένα
μαγνητικό τομογράφο του νοσοκομείου Σεντ Μέρι’ς του Λονδίνου για να ελέγξει τη
σπονδυλική στήλη τόσο του δρος Γουάιζμαν όσο και της ντι Σολ, καθώς
τεντώνονταν προς τα πίσω όσο περισσότερο μπορούσαν. Οι εικόνες δείχνουν την
πλάτη της «γυναίκας-λάστιχου» να κάμπτεται εντυπωσιακά, σχεδόν σαν την ουρά
ενός σκορπιού, ενώ του δρος Γουάιζμαν να λυγίζει πολύ λίγο. Επιπλέον οι
μαγνητικές απεικονίσεις έδειξαν πως οι σπόνδυλοι της ντι Σολ απέχουν σημαντικά
περισσότερο ο ένας από τον άλλο απ’ ό,τι του δρος Γουάιζμαν, πράγμα που
σημαίνει μακρύτερους και πιο ελαστικούς συνδέσμους.

Το μυστήριο

Τα όργανα της ντι Σολ μετακινούνται επίσης γύρω από τη σπονδυλική στήλη της
ώστε να μην συνθλιβούν, ενώ του δρος Γουάιζμαν παραμένουν στη θέση τους.

«H ιδιαιτερότητα του κολλαγόνου φαίνεται πως διευκολύνει τα όργανά της να
βγαίνουν από τη μέση», λέει η δρ Κάρολ Φίλιπς της Μονάδας Μαγνητικής
Τομογραφίας του νοσοκομείου Σεντ Μέρι’ς.

© The Times, 2003

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώργος Αγγελόπουλος