ANAΛΩΣIMA Γεύσεις Aνατολής

Βλέποντας την «Πολίτικη Κουζίνα» έκλαιγα συνεχώς και ζήλευα πολύ. Να μπορούσα
να φτιάξω κι εγώ εικόνες! Έβλεπα μέσα στον ήρωα τον μπαμπά μου δέκα ετών να
φτάνει στην Αθήνα, σε άλλη εποχή, αλλά με παρόμοιες μαγειρικές μανίες και με
παρόμοια αδυναμία να προσαρμοστεί. Γεννάμε και μεγαλώνουμε τους γονείς μας,
γινόμαστε εμείς δικοί τους γονείς, αλλά μας λείπουν εικόνες, φωτο-γραφίες,
αντι-κείμενα. Μας ξεφεύγουν αυτά τα άτακτα πιτσιρίκια που υπήρξαν ο μπαμπάς
και η μαμά μας, το σκάνε και κρύβονται στα κενά των διηγήσεων, στις
αποσιωπήσεις της ιστορίας. Έπρεπε βέβαια να έχω κρατήσει ένα τετράδιο
συνταγών, αλλά το άλλο που παθαίνουμε με τους γονείς, είναι να νομίζουμε ότι
θα τους έχουμε πάντα διαθέσιμους, να σηκώνονται νύχτα να ετοιμάσουν ας πούμε,
το απίθανο κοτόπουλο α λα… Πώς το ονόμαζε αλήθεια εκείνο το κοτόπουλο;
Αδύνατον να θυμηθώ, όπως αδύνατον στάθηκε να βρω ξανά τη συνταγή ή τη γεύση
του. Ήταν κάτι μεταμφιεσμένο σε πιλάφι, μια συνταγή σαν παράσταση δηλαδή, όπως
τα πιάτα της ταινίας, και κράτησε τόσο καλά το μυστικό του, που χάθηκε. Όπως
χάθηκε και το μυστικό των δικών του σουτζουκιών, που μεταμόρφωναν σε βιοτεχνία
την κουζίνα μας, καθώς κρέμονταν κάθε χειμώνα επί μήνες παντού, για να
στεγνώσουν στον αέρα. H «Πολίτικη κουζίνα» ξανάκανε της μόδας τα ανατολίτικα
φαγητά, μπορεί λοιπόν κάποιος να εκδώσει και τη «Σπαρταλήδικη κουζίνα». Να
ξαναβρώ κι εγώ τις γεύσεις του μπαμπά μου. Κι αν καταφέρει η ταινία να
λανσάρει διακριτικά στις κοινωνικές μας αξίες τους άνδρες που ασχολούνται με
τη μαγειρική και είναι γενικότερα πιο εκλεπτυσμένοι από το μεσογειακό μας
πρότυπο, δεν θα ήταν άσχημα.