ANAΛΩΣIMA Φτωχά κατά κεφαλήν μυαλά

Όσο πιο πλούσια είναι η χώρα, και τα σπίτια της, τα σχολεία, οι δρόμοι και οι
πλατείες της, όσο πιο ωραία ρούχα φοράνε κι ωραία βιβλία αγοράζουν και καλό
φαγητό τρώνε και λεφτά ξοδεύουν τόσο πιο έξυπνοι είναι οι άνθρωποί της και τα
παιδιά της. Δεν είναι φοβερό; Μύθο όρθιο δεν θα αφήσουν αυτοί οι ερευνητές. Τη
φαντασίωση του φτωχού, ότι κάποια στιγμή θα πάρει εκδίκηση με το μυαλό του,
πάνε να την κατα-στρέ-ψουν. Ο βαθμός ευφυΐας πάει με το κατά κεφαλήν εισόδημα.
Δεν υπάρχει ελπίδα για τον Τρίτο Κόσμο λοιπόν; Κι ο Οδυσσέας Τσενάι και οι
άλλοι φτωχοί καλοί μαθητές που μας θυμίζουν ότι κάποτε τα παιδιά των φτωχών
διέπρεπαν στις επιστήμες, όλα αυτά να τα ξεχάσουμε; Και το άλλο που δεν
μέτρησε η έρευνα, την αντοχή στις στερήσεις; Μήπως είναι κι αυτή φαντασίωση
που αφορά εξαιρέσεις μονάχα; Μήπως είναι μύθος ότι ο φτωχός και
σκληραγωγημένος επιβιώνει καλύτερα και αναδεικνύεται επειδή μπορεί να περνά
μέσα από όλες τις δυσκολίες; Καταργήθηκαν όλα; Ξεφεύγουν από τα χοντροπλεγμένα
δίχτυα της στατιστικής; Και η εξαγωγή εγκεφάλων από τις φτωχές χώρες προς τις
πλούσιες δεν αποδεικνύει τίποτα; Μήπως είναι κι αυτή μύθος; Κι όσα λέμε στα
παιδιά μας όταν ζητάνε να ξοδέψουν λεφτά, «εγώ στην ηλικία σου δεν είχα τίποτα
κι όμως μελετούσα κι αγωνιζόμουν», τι θα απογίνουν; Θα μας απαντούν ότι αν
μετριόταν ο δείκτης ευφυΐας μας, θα έβγαινε μικρότερος από τον δικό τους; Όχι,
η έρευνα είναι λάθος. Της έχει ξεφύγει το πείσμα, η ελπίδα, το άχτι του
φτωχού. Ακόμα και ως φαντασίωση του πλούσιου πρέπει να τα μετρήσει.