ANAΛΩΣIMA H τιμή της Eρμού

Μια ντομάτα κούκλα μάς κοιτά στρουμπουλή από τη σελίδα του υπουργείου
Οικονομίας και Οικονομικών και ζητεί να αποκαταστήσουμε την τιμή της. Έχουμε
παιδιά να αποκαταστήσουμε, κύριε υπουργέ, τις ντομάτες θα κυνηγάμε; Δεν τρώμε
ντομάτες τον χειμώνα, πάμε για μπουφάν στην Ερμού. Μήπως πρέπει να
αποκαταστήσουμε και τη δική της τιμή, που είναι τέταρτη πανάκριβη στον κόσμο;
Θα μας πείτε να πάμε σε άλλο δρόμο να ψωνί-σουμε; Αυτή είναι η οδός η
αφιερω-μένη στον Κερδώο Ερμή, ειδικά σχεδιασμένη για τα ψώνια των Ατθίδων, από
την εποχή του Όθωνα. Μπορούσαν να την κάνουν φαρδύτερη, αλλά πωλούσαν οικόπεδα
από τότε. Διπλό πλάτος είχε στο πρώτο σχέδιο των Κλεάνθη και Σάουμπερ.
Μπορούσαν να τη χτίσουν ωραιότερη, αλλά πωλούσαν διαμερίσματα εν συνεχεία.
Μπορούσαν πολλά, αλλά δεν τα έκαναν. Μένει η ιδέα του Ερμή, και μιλάμε για τη
γη που τον γέννησε. Μένει ένα σκηνικό λίγο μικρομεσαίο, με πινελιές
πολυτέλειας, δύο καστανάδες, έναν σαλεπιτζή, ένα κουαρτέτο εγχόρδων κι ένα
σύνολο δωματίου, ένα περσικό σαντούρι, δυο λατέρνες. Περπατάς και ακούς
κλασική μουσική, δεν λένε, όχι δεν είναι για τους Έλληνες ετούτα, δώσ’ τους τα
γνωστά και τα συνηθισμένα. Διαγράφεται μια σιλουέτα κοντραμπάσου, κυματίζει
μια απόχρωση καφέ βερνικιού στο βιολοντσέλο. Περισσεύει λίγη μουσική σ’ αυτή
την πόλη που ποτέ δεν μας χαρίζει τίποτα. Πού να τα βρούμε μαζεμένα σε άλλο
δρόμο όλ’ αυτά; Περνάς και καλλιεργείσαι, έστω κι αν δεν ψωνίσεις τίποτα. Μας
χρειάζεται ένα δείγμα των πραγμάτων που αξίζουμε, κάτι να πιαστούμε να κάνουμε
τις συγκρίσεις κι εμείς ως Ευρωπαίοι. Έστω μικρή, έστω στενή, έστω άχαρη, από
το υστέρημά μας τη συντηρούμε. Ως σκηνικό.