Tρόμος στο ισραηλινό ψυχιατρείο

Περίληψη

Τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν απρόοπτη τροπή για την Τερέσα Αλμένδρος
όταν ο χαφιές Πέδρο Χούντο σκοτώνει στο ισραηλινό ψυχιατρείο τον σύντροφο του
πατέρα της, τον Χοακίμ, και την εντοπίζει τρομαγμένη μέσα στο πλήθος των
περιέργων. H Τερέσα, που έχει σοκαριστεί από τις εξελίξεις των τελευταίων
ημερών – αφού όσοι της μιλούν βρίσκονται σκοτωμένοι και ο Ούγο Αλμένδρος
μπορεί και να δάνεισε την ταυτότητά του στον εχθρό του – αρχίζει να τρέχει. Ο
Χούντο την ακολουθεί, αλλά εκεί που ετοιμάζεται να τη βιάσει και να τη
σκοτώσει, σωριάζεται νεκρός. Τον έχει σκοτώσει ο υπολοχαγός Φουέντες, ο άλλος
χαφιές του προέδρου Σαλαβέρι, ο οποίος, αηδιασμένος από τα όσα έχει δει,
γίνεται από διώκτης της, σύμμαχος και προστάτης της.

Αποδείχτηκε πολύ απλό να ξεγελάσει το σύστημα ασφαλείας του Ιδρύματος
«Γκλάντις Φάινμαν», εκμεταλλευόμενος τη γενική σύγχυση. Μόλις δέκα λεπτά
νωρίτερα, ο Πέδρο Χούντο είχε τηλεφωνήσει στο ψυχιατρείο (…), παριστάνοντας
τον τρομοκράτη της Χαμάς και αναγγέλλοντας την τοποθέτηση μιας βόμβας στα
υπόγεια του κτιρίου, η οποία επρόκειτο να εκραγεί σε μία μόλις ώρα από τώρα.
Τα αδέξια αγγλικά, στα οποία φρόντισε να διατυπώσει ένα μουσουλμανικό στιχάκι,
άσκησαν άμεση πειθώ στην τρομοκρατημένη θυρωρό, που έσπευσε να σημάνει
συναγερμό. Προτού δώσει το «παρών» ο στρατός, ο Χούντο έτρεχε κιόλας στους
διαδρόμους του τρελοκομείου, οι οποίοι τον ζάλισαν σαν λαβύρινθος, καθώς
βάδιζε κόντρα στο ρεύμα του υστερικού ποδοβολητού των τροφίμων, τους οποίους
οι φύλακες (εξίσου υστερικοί και χαμένοι), δεν κατάφερναν να κουμαντάρουν.
(…) Τελικά έφτασε στην πιο απομακρυσμένη πτέρυγα του κτιρίου που προοριζόταν
για τους τροφίμους που είχαν εισαχθεί στο Ίδρυμα «Γκλάντις Φάινμαν» κατόπιν
δικαστικής απόφασης, στην πλειοψηφία τους πολιτικοί ακτιβιστές, οι οποίοι
είχαν καταφέρει να γλιτώσουν κάποια καταδίκη φυλάκισης παριστάνοντας τους
ψυχικά διαταραγμένους (…).

«Γεια σου, Χοακιμίτο, πόσο χαίρομαι!».

(…) «Τι θέλεις από μένα;» μουρμούρισε ο Χοακίμ μέσα από τα δόντια του. Ό,τι
έχεις να κάνεις, κάν’ το γρήγορα».

Ο Χούντο τον κοίταξε με κουρασμένη αποστροφή. (…) «Γι’ αυτό τόση επανάσταση
και κουραφέξαλα; Για να καταλήξεις σαν ψωριάρικο σκυλί στο τρελοκομείο; Για να
διασκεδάζουν οι Εβραίοι κάνοντας πειράματα επάνω σου;» Όπλισε το πιστόλι χωρίς
καθόλου όρεξη. «Και το φιλαράκι σου ο Αλμένδρος; Είναι τόσο δειλός που ούτε
καν μπήκε στον κόπο να σώσει τον σύντροφό του;».

(…) «Συντόμευε τις διαδικασίες, μαλάκα. Δεν θα σου πω τίποτα και, όπως έχεις
ήδη διαπιστώσει, βασανίζοντάς με δεν θα πετύχεις τίποτα». Ανασήκωσε τα μανίκια
της πουκαμίσας του για να δείξει το μπράτσο του που ήταν διάτρητο από τα
τσιμπήματα των ενδοφλέβιων ενέσεων. «Έχω μπόλικα σκατά στο κορμί μου ώστε να
αντέξω να με σφάξουν ζωντανό».

«Όλοι οι επαναστάτες τα ίδια σκατά είστε». Μουρμούρισε αυτά τα λόγια ενώ
πατούσε μια, δυο, τρεις φορές τη σκανδάλη. (…) Είχε ακόμα χρόνο να
εγκαταλείψει το κτίριο προτού τα άρματα μάχης περικυκλώσουν τον χώρο. H φούρια
με την οποία είχε ξεμπερδέψει με τον Χοακίμ τού προκαλούσε ένα ανάμεικτο
αίσθημα ταραχής και έλλειψης ικανοποίησης. Του άρεσε να απολαμβάνει τα
προκαταρκτικά του θανάτου, του άρεσε τα θύματά του να ταξιδεύουν στο υπερπέραν
με τα μάτια να φλέγονται από λύσσα και μνησικακία.

Γύρω από το Ίδρυμα «Γκλάντις Φάινμαν» είχε συγκεντρωθεί γεμάτο προσδοκία ένα
πλήθος, το οποίο οι στρατιώτες χαλιναγωγούσαν και κρατούσαν σε απόσταση με
εκείνη την υπεροπτική λακωνικότητα που προσδίδει η κατοχή πολυβόλων όπλων.
Ανάμεσα στον πειθήνιο όχλο, ο Χούντο δεν άργησε να ανακαλύψει την Τερέσα
Αλμένδρος, που πάσχιζε μάταια να ξεγελάσει τον στρατιωτικό κλοιό. Όταν δυο
νοσοκόμοι έβγαλαν, εξαρθρωμένο πάνω σε ένα φορείο, το πτώμα του Χοακίμ, η
Τερέσα εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια αντίστασης και παραδόθηκε σε ένα ήσυχο
αναφιλητό, σαν πουλάκι που ανακαλύπτει ότι οι φτερούγες του δεν το στηρίζουν
πια στο πέταγμά του. Τρεκλίζοντας και με τα γόνατα να λυγίζουν, απομακρύνθηκε
από την περιοχή κι αναζήτησε ένα ταξί που θα την οδηγούσε στο ξενοδοχείο, όμως
οι δρόμοι εκείνου του προαστίου είχαν ξαφνικά μετατραπεί σε σκηνικό από πίνακα
του Ντε Κίρικο.

Ο Χούντο την ακολούθησε, αρχικά διατηρώντας εκείνη την απόσταση ασφαλείας που
απαιτεί η ανάγκη να περάσει απαρατήρητος, γρήγορα όμως έβαλε πάνω από αυτό το
καθήκον της διακριτικότητας την ορμή του πόθου. Έκλεισε τα μάτια και ξαναείδε
την Τερέσα Αλμένδρος να χορεύει στην πίστα της ντίσκο «Μπαχάμες» με τον γιο
του Σαλαβέρι, να λικνίζεται φιλήδονα, ενώ η μίνι φούστα της μαζευόταν στους
γοφούς της, μέχρι να δείξει την αρχή των πληθωρικών μηρών της. Ξαναείδε την
Τερέσα Αλμένδρος, χωμένη σε εκείνο το μπλουζάκι που ο ιδρώτας έκανε διαφανές,
αποκαλύπτοντας τις θηλές της που διακρίνονταν σαν μετάλλια.

(…) Ο σκουπιδότοπος ήταν γεμάτος με σκόρπιες σακούλες απορριμμάτων. Οι
πλαστικές σακούλες και τα διάφορα χαρτιά, πιασμένα στα γαϊδουράγκαθα,
κυμάτιζαν σαν εκείνα τα βρώμικα πατσαβούρια που μένουν να ουρλιάζουν στον
άνεμο την εγκατάλειψή τους στα μπαλκόνια των ξενοίκιαστων σπιτιών.

«Ποιος είστε;» τραύλισε η Τερέσα, παραδομένη και δακρυσμένη.

Ο φόβος την παρέλυε, σαν ένα πλήθος από κατσαρίδες που σκαρφάλωναν στα πόδια
της, μολύνοντας το δέρμα της και πνίγοντας την ανάσα της. Προτού μπορέσει να
ξανασηκωθεί, ο Χούντο είχε κιόλας ριχτεί πάνω της.

«Ώστε δεν με θυμάσαι, βρώμα; Δεν θυμάσαι πώς με προκαλούσες στην πίστα εκείνης
της ντίσκο, ενώ χόρευες με τον πούστη τον αρραβωνιαστικό σου;».

O Χούντο παραβίαζε τις διαταγές που είχε λάβει, όμως εκείνη τη στιγμή οι
διαταγές αυτές ήταν μια μουσική φιμωμένη, πνιγμένη από τη ροή και τη βουή του
αίματος που απαιτούσε από εκείνον να ικανοποιήσει πιο επείγουσες ανάγκες. H
Τερέσα κουνούσε άτακτα τα χέρια της κι έριχνε κλωτσιές δεξιά κι αριστερά, σαν
να είχε πάθει κάποια ξαφνική κρίση επιληψίας, την οποία ο Χούντο κατεύνασε
ρίχνοντάς της μια ξερή μπουνιά στη μύτη: ο χόνδρος της έτριξε και το αίμα
ανάβλυσε σαν υγρό κόσμημα. H Τερέσα κοίταξε τον Χούντο με αμηχανία και τρόμο
μέσα από τη θολούρα της σκοτοδίνης της. Ο μισθοφόρος εκμεταλλεύτηκε τη
λιποθυμία της για να της ξεκουμπώσει το παντελόνι. (…)Στο μεταξύ είχε
κατεβάσει το φερμουάρ του για να ελευθερώσει τη στύση που προεξείχε ανάμεσα
στα σκέλια του. (…), έβγαλε το πιστόλι και το έχωσε ανάμεσα στα χείλη της
Τερέσα.

(…) Ο Χούντο έσκισε το εσώρουχο της Τερέσα, η οποία είχε πια πάψει να ακούει
τον βασανιστή της: τα λόγια του έλειωναν σ’ ένα κολλώδες αμάλγαμα και η ανάσα
του τη ζεμάτιζε σαν πυρακτωμένο μέταλλο. (…) Ο Χούντο απομάκρυνε το πιστόλι
από το στόμα της για να μπορεί να ελίσσεται καλύτερα πάνω στο κορμί του
παραδομένου του θύματος. H Τερέσα άκουσε τότε μια εκπυρσοκρότηση και για μια
στιγμή νόμισε ότι ήταν νεκρή, ότι η σφαίρα είχε συντομεύσει το μαρτύριό της.
Χωρίς ν’ ανοίξει τα μάτια, αποφάνθηκε ότι ήταν ένας πυροβολισμός στον αέρα, με
τον οποίο ο Χούντο γιόρταζε πανηγυρικά τον θρίαμβό του. Τότε ένιωσε το σώμα
του βασανιστή της να σωριάζεται σαν ένας σάκος με πατάτες επάνω της, ένιωσε τα
χείλη του σαν στόμα ζώου να πιέζουν τα μάγουλά της και περίμενε την απεχθή
στιγμή που, εν τέλει, το μέλος του θα φώλιαζε στα σπλάγχνα της. Όμως εκείνη η
στιγμή αργούσε να έρθει και ο Χούντο ούτε κουνιόταν ούτε ανάσαινε.

«Σηκωθείτε, δεσποινίς», είπε μια φωνή που η Τερέσα πέρασε για τη φωνή τού
φύλακα-αγγέλου της.

Άνοιξε τα βλέφαρα και αντίκρυσε έναν νεαρό που φορούσε μια αρκετά κακόγουστη
μπλούζα που έγραφε στο στήθος «Ι love America». Ο υπολοχαγός Γκαρσία Φουέντες
απομάκρυνε με μια κλωτσιά το πτώμα του Χούντο, τον οποίο είχε μόλις
πυροβολήσει πισώπλατα κι έτεινε το χέρι του στην Τερέσα, η οποία άργησε να
αντιδράσει.

(…) «Εσάς σας γνωρίζω», κατάφερε να αρθρώσει μ’ ένα ίχνος φωνής, φοβούμενη
μήπως ο σωτήρας της ήταν επίσης και δήμιός της.

«Είμαι ο υπολοχαγός Γκαρσία Φουέντες», είπε ο άντρας κάπως απρόθυμα. «Σας
παρακολουθώ εδώ και βδομάδες. Και υποτίθεται ότι η αποστολή μου ήταν να σας
παρακολουθώ, όμως…».

«Όμως;» αποτόλμησε να πει η Τερέσα.

«Όμως αυτός ο μπάσταρδος με ανάγκασε να αλλάξω τα σχέδιά μου». Έφτυσε μια
σχεδόν ακατάληπτη βλαστήμια. «Κι έτσι τώρα άλλαξα στρατόπεδο».

H Τερέσα εξέτασε τα χαρακτηριστικά του Γκαρσία Φουέντες, που ήταν ψημένα από
την αγροτική ζωή κι αδυνατισμένα από τη μοναξιά ή την τάση να βυθίζεται στον
εαυτό του. Δεν άργησε να ταυτίσει εκείνα τα χαρακτηριστικά με εκείνα του άνδρα
με το σμόκιν που, εκεί, στο Casino di Pluto είχε σηκώσει από το πάτωμα το
γράμμα που της είχε αφήσει ο Χέρμαν, με τον τουρίστα που ήταν οχυρωμένος πίσω
από ένα ζευγάρι σκούρα γυαλιά και είχαν συμπέσει στο τελωνείο όχι και λίγων
αεροδρομίων, με τον νέο που νάρκωσε η Καλυψώ για να διευκολύνει τη φυγή της.

(…) «Και τι θα κάνουμε τώρα;» ρώτησε στο τέλος η Τερέσα, μη έχοντας τη
δύναμη να σκεφτεί.

«Ούτε κι εγώ ξέρω. Ό,τι όμως κάνουμε, θα το κάνουμε μαζί. Φοβάμαι ότι από ‘δώ
και μπρος οι εχθροί σας θα είναι και δικοί μου».

Χουάν Μανουέλ Δε Πράδα

Ποιος είναι

Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα «H σιωπή του πατινέρ», «Οι μάσκες του ήρωα» και
«H θύελλα» (μτφρ. Έφη Γιαννοπούλου. Εκδόσεις Καστανιώτη), μυθιστόρημα που
μεταφράστηκε στις σπουδαιότερες γλώσσες του κόσμου και του χάρισε το Βραβείο
Πλανέτα 1997. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα «H αόρατη ζωή».

LINKS

Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν ολόκληρα τα κεφάλαια του μυθιστορήματος,
μπορούν να απευθυνθούν στις διευθύνσεις www.cultural-olympiad.gr και www.globalnovel.com