ANAΛΩΣIMA Yπάρχει και η μειοψηφία

H Βιολέτα στο λεωφορείο σταυροκοπιέται και με τα δυο της χέρια μόλις περνάμε
μπροστά από εκκλησία. Έχει μαζί ένα από τα τρία της παιδιά, το μικρότερο. Του
πιάνει τα χεράκια, να το βάλει να σταυροκοπηθεί. Το μικρό βαριέται, τραβάει το
χέρι, γκρινιάζει. H Βιολέτα επιμένει. Την κοιτούν οι ηλικιω-μένοι γύρω
συγκατα-βατικά και οι νέοι αδιάφορα. Έχει κάτι το απωθητικό αυτή η δημόσια
διδασκαλία. Δεν πειράζει, της λέει μια καλοντυμένη κυρία, είναι μικρό ακόμα,
θα μάθει. Χαμογελά κάπως βεβιασμένα. H Βιολέτα είναι Αλβανίδα και ο υπερβάλλων
ζήλος της προδίδει πόσο διακαώς επιθυμεί να ενσωματώσει τα παιδιά της στην
Ελλάδα. Την έχω παρακολουθήσει στη γειτονιά, πώς αρπάζει τις γνώσεις, τις
απόψεις που κυκλοφορούν, πώς μιλάμε κι εκφραζόμαστε, τι κλισέ χρησιμοποιούμε
με μεγαλύτερη συχνότητα. Τα μαθαίνει αμέσως και τα επαναλαμβάνει συνέχεια, να
γίνει αποδεκτή από όσους την πολεμάνε. Βάφτισε τα τρία μικρά με Έλληνες
νονούς, περήφανους για τον ανθρωπισμό τους. Δεν μπορεί να περιμένει να μάθουν
με την ησυχία τους να σταυροκοπιούνται. Βιάζεται. Είναι σίγουρη ότι η
προσπάθεια θα αποδώσει. Δεν ξέρει η Βιολέτα ότι το 80% των Ελλήνων δεν θέλει
τους ξένους, άρα υπάρχει ένα ολόκληρο 20% που τους θέλει. Δεν ξέρει ότι μόνο
το 65% προσεύχεται, άρα το 35% δεν προσεύχεται. Δεν διάβασε εφημερίδες, δεν
έμαθε τα καλά νέα. Θα το κάνει φανατικό Ελληναρά το παιδάκι της όπως το
μεγαλώνει. Άσ’ το Βιολέτα το μωρό, δεν χρειάζεται να μάθει να κάνει το σταυρό
του. Υπάρχει και η μειοψηφία. Είμαστε 20% έως 40% με 50% – πόσους θέλεις πια
για να μην το βασανίζεις το παιδάκι;