Έγινε των Eιδήσεων

ΣΠΑΝΙΑ ΒΛΕΠΩ δελτίο Ειδήσεων. Εκεί, γύρω στις οκτώ, στο κρίσιμο ημίωρο,
προηγούνταν ανέκαθεν οι επιλογές του γιου μου. Μετά τα καρτούνς, ήρθε η φάση
των ντοκιμαντέρ. Γατάκια, σκυλάκια, πουλάκια, τιγράκια, πιθηκάκια. Και έντομα.
Πολλά έντομα. Ο γιος μου βρίσκει τα έντομα άκρως συναρπαστικά. Ειδικά η
ιδιωτική ζωή της αράχνης, Μαύρης Χήρας, τον συγκλόνισε. Τι έκανε αυτή τώρα;
Πήγαινε από ‘δώ, πήγαινε από ‘κεί, έτρωγε όποιον έβρισκε μπροστά της –
αηδιαστικά πράγματα. Άλλα ντοκιμαντέρ αναφέρονται στην επιβίωση και καλά. Το
λιοντάρι κυνηγάει τη γαζέλα, τη φτάνει τη γαζέλα, της επιτίθεται, τη σκοτώνει,
την τεμαχίζει, τη σοτάρει με κόκκινο κρασί και την καταβροχθίζει.

– Κλείσε τα μάτια σου, μαμά, κι όταν τελειώσει θα σου πω.

ΕΤΣΙ TH ΒΓΑΖΟΥΜΕ εμείς 8 – 8.30. Με μάτια ερμητικά κλειστά. Γι’ αυτό
δεν βλέπω ειδήσεις. Και θυμώνω που δεν βλέπω ειδήσεις. Κι όταν βλέπω ειδήσεις,
θυμώνω ακόμα περισσότερο. Ακριβώς γιατί βλέπω ειδήσεις.

Όπως το λιοντάρι κατακρεουργεί τη γαζέλα, έτσι και οι νεαροί ρεπόρτερ
κατακρεουργούν την ελληνική γλώσσα. Την κυνηγάνε, τη φτάνουν, της επιτίθενται,
τη σκοτώνουν, την τεμαχίζουν, τη σοτάρουν με κόκκινο κρασί και την
καταβροχθίζουν. Φρικαλέο. Ανατριχιαστικό. Κλείσε τα αυτιά σου, μαμά, κι όταν
τελειώσει θα σου πω. Αλλιώς θα γίνεις και αυτήκοος μάρτυρας τού πιο ειδεχθούς
εγκλήματος.

ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΝ ΓΡΑΜΜΑΤΑ εκεί που δεν υπάρχουν. Εννέα γράμματα έχει ο
«Οκτώβριος»; Όχι. Τον θέλουν πιο πλούσιο. Πιο χλιδάτο. Τα κάνουν δέκα. Του
κοτσάρουν ένα «μι»: Οκτώμβριος. Οι ίδιοι που κάνουν ρεπορτάζ για τους μαθητές
που δεν ξέρουν ποια η σημασία της 28ης Οκτωβρίου, βγαίνουν και κόπτονται για
την «28η Οκτωμβρίου». (Αντιθέτως, στον Σεπτέμβριο βρίσκουν άλλη τσαχπινιά.
Μεταθέτουν το «μι» και αφαιρούν το «πι». Από Σεπτέμβριος, «Σεμτέβριος». Μη
μείνει παραπονεμένος κι αυτός ο καρμίρης).

ΚΛΙΝΟΥΝ TA ΕΠΩΝΥΜΑ. H Σταθέα – της Σταθέας. Σωστό. Αφού λέμε η Ρουμπίνη
της Ρουμπίνης, γιατί όχι; Δημοκρατία δεν έχουμε; Ή τα κλίνουμε όλα ή κανένα!
Και τα επώνυμα, δηλαδή, στο πηγάδι κατούρησαν;

Στη λέξη «υπηρεσία» δεν τους πάει το «ήτα». Εκεί, προσθέτουν, μια δημιουργική
πινελιά. Ένα ωραιότατο έψιλον: «Υπερεσία». Πήγα στην υπερεσία, γύρισα από την
υπερεσία, θα ρωτήσω την υπερεσία. Υπερέτησα, υπερέτησες, υπερέτησε. Υπερέτησε
αυτός τώρα. Στη υπερεσία του υπερέτησε.

Δολοφονούν προστακτικές ρημάτων. «Επέτρεψέ μου να σε διακόψω!» «Ανέλυσέ μου το
λίγο αυτό». Ναι, Λίγο ανέλυσέ το. Γιατί αν το αναλύσεις πολύ, σέρνονται κι
εμφράγματα.

TA PHMATA… Δύσκολα τα ρημάδια. Έχουν το κουσούρι να κλίνονται. Να
παράγεται ή να παραγάγεται; Να συμμετέχω ή να συμμετάσχω; Επιτίθενται ή
επιτίθονται; Συγκατατίθενται ή συγκατατίθονται; Ο φακός απαθανάτισε ή
αποθανάτισε; (Και ποιον θάνατο συγκεκριμένα;).

Ορισμένα επίθετα είναι κομμάτι ζόρικα. Τα εις -ης, για παράδειγμα. Εκεί το
απλοποιούν το ζήτημα. Γιατί να επισκεφτούμε μια πολυτελή έπαυλη και όχι μια
πολυτελής έπαυλη; Ο πολυτελής, του πολυτελής, τον πολυτελής, ω πολυτελής. Πιο
λιτό. Πιο δωρικό. Πιο μίνιμαλ.

TI ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ; Τι αποπειρώμαι (ή «αποπειράμαι») να απαριθμήσω (ή να
«αποριθμήσω»;). Απορυθμίστηκα. Προχτές, μάλιστα, πληροφορήθηκα ότι «η βροχή
στον Πειραιά αποτελεί πλέον αδιαφιλονίκητο γεγονός».

Και η δολοφονία της γλώσσας επίσης. Μόνο που εδώ δεν επεμβαίνει εισαγγελέας.
Εδώ οι δράστες παραμένουν εσαεί ασύλληπτοι. Σεμπτέβρης μπαίνει, Οκτώμβρης
βγαίνει, αυτοί στην υπερεσία της ενημέρωσης επιτίθονται στην γλώσσα και κάνουν
κρόσσια τα νεύρα της Ακρίτας. Της κάθε Ακρίτας…