Δύο φορές έπεσε θύμα

Ανυποψίαστος και αμέριμνος όπως πάντα πήρε στην ώρα του το λεωφορείο της
γραμμής Ακαδημία – Αργυρούπολη και κατευθύνθηκε στο πίσω μέρος. Ήταν Πέμπτη 31
Οκτώβρίου του ’85. Ώρα 10.15 το βράδυ. Κι εκείνος, 17χρονος μαθητής της Γ’
Λυκείου που επέστρεφε από το φροντιστήριο στο σπίτι του. Ένα τέταρτο της ώρας
αργότερα, στη Λ. Βουλιαγμένης, μπροστά στο νούμερο 184, η ανεμελιά και η
εφηβεία είχαν τελειώσει για τον Γιάννη Κοκοσούλη. H έκρηξη ήταν αιφνίδια και
τρομακτική – οι βόμβες των τρομοκρατών δεν προειδοποιούν! Το αστικό λεωφορείο
έγινε παλιοσίδερα. Και οι 35 επιβάτες τους, ανάμεσά τους αρκετοί μαθητές,
βίωναν κάτι χειρότερο και από κόλαση.

«Αναρωτιέμαι τι θα πω στον γιο μου όταν μεγαλώσει για την αναπηρία μου και το “ανάπηρο” κράτος, που συνέχεια υπόσχεται και συνέχεια ξεχνάει…»

Λίγα λεπτά μετά την έκρηξη στο αστικό λεωφορείο, άγνωστος τηλεφώνησε σε
εφημερίδα και αναφέρθηκε στην τοποθέτηση βόμβας έξω από το σπίτι του
βιομηχάνου Τσάτσου στην οδό Κανάρη στο Κολωνάκι από την πρωτοεμφανιζόμενη
οργάνωση EMA – Επαναστατική Μαχητική Αριστερά. Την επομένη βρέθηκε και η υπ’
αριθμόν 1 ανακοίνωση της EMA στην περιοχή αλλά έκρηξη στο συγκεκριμένο σημείο
δεν έγινε. Κατά την Ασφάλεια, ένας Ιρακινός φοιτητής, ο Οράχα Χαλίμπ, επιβάτης
του λεωφορείου, πέρασε έξω από το σπίτι του βιομηχάνου, είδε το πακέτο,
θεώρησε ότι έχει κάτι χρήσιμο και το πήρε μαζί του… Το τρομοκρατικό χτύπημα
στο λεωφορείο δεν αποσαφηνίστηκε ποτέ πλήρως.

Καμιά επιλογή. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, ο 35χρονος σήμερα Γιάννης
Κοκοσούλης ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι θα πει να είσαι θύμα τρομοκρατικής
ενέργειας. Όλη του η ζωή, όλα του τα όνειρα «ανατράπηκαν μέσα σε ελάχιστα
δευτερόλεπτα. Τίποτα πια δεν ήταν όπως πριν. Εγώ και όλα τα υπόλοιπα θύματα
τρομοκρατών δεν είχαμε καμιά επιλογή. Κάποιοι άλλοι επέλεξαν εν αγνοία μας να
ενεργοποιήσουν βόμβες, να σκοτώσουν και να τραυματίσουν, να αλλάξουν την ζωή
ανυποψίαστων ανθρώπων. Όσοι έχουμε επιζήσει βιώνουμε απλά το αποτέλεσμα της
δικής τους γνώσης και επιλογής, της δικής τους βόμβας…».

Όλα όσα ακολούθησαν μετά τον βαρύτατο τραυματισμό του είναι θολά για τον
Γιάννη Κοκοσούλη. Μεταφέρθηκε στο KAT «με συντριμμένο το αριστερό κάτω άκρο
και εγκαύματα σ’ όλο το σώμα. H μόλυνση όμως είχε προχωρήσει και κινδύνευα από
σηψαιμία. Είχα διαρκώς 41 πυρετό και όλα, πρόσωπα και γεγονότα, ήταν
συγκεχυμένα. Οι γιατροί δήλωσαν πως ο ακρωτηριασμός ήταν αναπόφευκτος…».

Σε μια ύστατη απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουν το πόδι του, οι γονείς του τον
μετέφεραν στις 16 Νοεμβρίου στην Αμερική. Αλλά δυστυχώς, ούτε εκεί έγινε το
θαύμα. Και ο Γιάννης, επέστρεψε έξι μήνες μετά στην Αθήνα και πήγε ξανά στο
σχολείο του να τελειώσει το Λύκειο με τεχνητό πόδι.

Ξεχάστηκαν οι υποσχέσεις. Έψαξε αργότερα και βρήκε όλη τη σχετική
ειδησεογραφία εκείνης της περιόδου. Διάβασε και ξαναδιάβασε για το κοινωνικό
πρόσωπο που θα έδειχνε η πολιτεία και τις κρατικές υποσχέσεις για αποκατάσταση
των θυμάτων… Και σήμερα ξέρει, καλύτερα πάλι απ’ τον καθέναν, «ότι οι
υποσχέσεις ξεχάστηκαν όπως ξεχάστηκε και το τρομοκρατικό χτύπημα στο αστικό
λεωφορείο, και την πόρτα μας δεν χτύπησε ποτέ ένας κρατικός έστω κοινωνικός
λειτουργός να ρωτήσει αν συνήλθαμε, αν υπάρχουμε, πώς πορευόμαστε…».

Είχε την αμέριστη βοήθεια της οικογένειάς του. Και μεγάλο πείσμα να τα
καταφέρει. Έμαθε Γερμανικά, πήγε στην Αυστρία και τελείωσε μια σχολή
τουριστικών επαγγελμάτων. Τα δέκα τελευταία χρόνια δούλεψε σε μεγάλες
ξενοδοχειακές μονάδες στην Κρήτη, την Χαλκιδική και την Αθήνα. Γνώρισε τη
σύντροφο της ζωής του – «παντρευτήκαμε, αποκτήσαμε τον γιο μας, τον Σπύρο που
είναι τώρα τριών χρόνων…».

H περιπέτεια στον ΟΑΕΔ. Δεν παραιτήθηκε ποτέ από τη ζωή αλλά κόπιασε
πολύ περισσότερο για να τα καταφέρει ο Γιάννης Κοκοσούλης: «Κάθε άνθρωπος στις
δοκιμασίες δείχνει πόσο δυνατός είναι και τι αντοχές έχει. Κάποια στιγμή
άρχισα να κάνω ενέργειες μήπως καταφέρω να με βοηθήσει το κράτος, όπως είχε
υποχρέωση να κάνει. Οι σοβαρές μου προσπάθειες ξεκίνησαν το ’97 όταν άρχισα να
έχω σοβαρά προβλήματα με το πόδι μου από την ορθοστασία στη ρεσεψιόν. Σε
ραντεβού που έκλεισα με τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης E. Γιαννόπουλο, με
διαβεβαίωσε ότι, εφόσον είμαι θύμα τρομοκρατικής ενέργειας, μπορούσα να
διορισθώ στο Δημόσιο. Ο γραμματέας του με έστειλε στον ΟΑΕΔ όπου μου ζήτησαν
να κάνω μια σειρά από χαρτιά για τον ΑΣΕΠ. Έκανα έξι μήνες να συγκεντρώσω τα
χαρτιά, τα κατέθεσα, μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου, ύστερα με
ξαναφώναξαν, μου έδωσαν άλλο αριθμό πρωτοκόλλου και αρκετό καιρό μετά, μου
ταχυδρόμησαν στο σπίτι όλο τον φάκελο με τα χαρτιά και μου ζήτησαν να ξεκινήσω
τις διαδικασίες από την αρχή! Απογοητεύτηκα και σταμάτησα τη συγκεκριμένη
προσπάθεια».

Να δουλέψω ζητώ…

Αυτή τη στιγμή ο Γιάννης Κοκοσούλης είναι άνεργος. Αναγκάστηκε να αφήσει τη
δουλειά του έπειτα από μια σοβαρή φλεγμονή που έπαθε στο καταπονημένο του
πόδι: «Έκανα πολύμηνη θεραπεία με αντιβιοτικά αλλά η μόλυνση προχώρησε και
κινδύνεψα να υποστώ δεύτερο ακρωτηριασμό. Χειρουργήθηκα πριν δυο μήνες, για
τρίτη φορά, στο Λαϊκό, και τώρα αναρρώνω. Δεν ζητώ να μείνω στο σπίτι μου και
να επιδοτούμαι! Να δουλέψω ζητώ και να προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο, στον
εαυτό μου και στην οικογένειά μου».