ANAΛΩΣIMA Παρεμβατικοί μη σχεδιασμοί

Δήμος και ΥΠΕΧΩΔΕ δεν θέλουν να μας αφήσουν στο μέλλον χωρίς προβλήματα
παρκαρίσματος στην Αθήνα, γιατί φοβούνται το ψυχολογικό κενό που θα
δημιουργηθεί στην κοινωνία μας. Αν διευκολυνθεί το πάρκινγκ στη ζωή μας, με τι
θα ασχολούμαστε, πώς θα μετράμε τη μαγκιά μας, τις ικανότητές μας, την
εξυπνάδα μας; Τι θέματα κοινωνι-κοποίησης θα μας απομεί-νουν; Άσε που θα
πέσουν οι τιμές στα πάρκινγκ και θα δημιου-ργηθεί μέγα κοινωνικό ζήτημα. Γι’
αυτό δεν ορίζει και πολλές θέσεις πάρκινγκ για τα μελλοντικά κτίρια. Ούτε
εγκαινιάζονται τα γκαράζ. Μην πάθουμε και πολιτιστικό σοκ. Το είπαμε, αργά
αλλάζουμε και αργότερα το παραδεχόμαστε. Πριν από δύο δεκαετίες ήταν που
πίστευαν πολλοί, υπήρξε νομίζω και ιδέα του μακαρίτη του Τρίτση, ότι οι θέσεις
στάθμευσης στο κέντρο θα ενθάρρυναν τη μετακίνηση των οχημάτων. Ήταν ένα είδος
σοσιαλιστικής αντίληψης ότι μπορείς με τέτοιο αρνητικό σχεδιασμό, με μη
σχεδιασμό, να παρέμβεις, να ανατρέψεις το ρεύμα των καιρών. Αν ζούσε τώρα ο
Τρίτσης θα είχε ίσως αναθεωρήσει τη θέση του, βλέποντας την κατάσταση που έχει
διαμορφωθεί. Τα πάρκινγκ που κατασκευάστηκαν υποχρεωτικά αργότερα, είναι
λιγότερα, ακριβότερα, χειρότερα οργανωμένα. Δήμος και ΥΠΕΧΩΔΕ δεν αναθεωρούν
πάντως. Τώρα πια, γιατί δεν γίνονται υποχρεωτικές οι θέσεις πάρκινγκ στις νέες
οικοδομές; Μάλλον δεν είναι οι ιδέες για αποθάρρυνση της κίνησης που τους
εμπνέουν, αλλά οι πιέσεις για μικρότερο κόστος και περισσότερα μαγαζιά. Οι
περισσότεροι εργολάβοι δεν κατοικούν στα σπίτια που πουλάνε, ούτε πιστεύουν
ότι χρειάζεται να στερηθούν κέρδη για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής στην Αθήνα.
Μόνο οι νόμοι, τα προεδρικά διατάγματα και οι αποφάσεις του δήμου θα μπορούσαν
να έχουν αυτό τον πατριωτισμό.