ANAΛΩΣIMA Παράξενος Nτάνι

Παράξενα ακούγονται στην Ελλάδα αυτά που λέει ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Εξωτικό
τον βλέπουμε, με το κόκκινο μαλλί του και το κόκκινο προσωνύμιο. Κάτι μας
θυμίζει από το Μάη του ’68, ένα είδος φολκλόρ, κι αυτόν το Μάη πια, που δεν
τον ζήσαμε, τον λαχταρούσαμε και τον φοβόμασταν εξ αποστάσεως, μέσα στη
χούντα. Ήρθε εδώ ο Ντάνι, να μιλήσει για πράγματα παρά-ξενα, τη ζωή στην πόλη,
και μάλιστα τη δική μας. Εμείς τη ζούμε, αλλά πολιτική αξία δεν της δίνουμε.
Λέξεις δεν έχουμε βρει να την περιγράψουμε, συνθήματα να τη διεκδικήσουμε, να
βρούμε διεξόδους. Μας λέει παράξενα πράγματα για την ευθύνη της Ευρώπης, για
ανθρωπιστικούς πολέμους, μας λέει πως άλλαξε. Δύσκολα αλλάζουμε στην εποχή
μας, με τόσα μέσα καθυστέρησης του γήρατος. Δεν τη δεχόμαστε την αλλαγή.
Εύκολα μιλάμε για προδοσία και ψάχνουμε υλικά κίνητρα. Έχουμε μαρμαρώσει τα
επαναστατικά μας στερεότυπα, τα αγαπάμε φετιχιστικά, δεν θέλουμε να αλλάξουμε.
Κι αν καμιά φορά μάς φαίνεται σαν κορσές ιδεολογικός, που δεν αφήνει να
ανασάνεις, ο συνδυασμός των παλιών αριστερών ιδανικών στον σύγχρονο κόσμο,
προτιμάμε να θυμώνουμε και να ψάχνουμε για αποστάτες, σαν τον Ντάνι, να
φορτωθούν την πίκρα μας. Μόνο οι τρελοί, μας είπε, δεν αλλάζουν σε σαράντα
χρόνια. Αλλά αυτός στην πραγματικότητα δεν άλλαξε. Κράτησε τα πολύ βασικά, το
καταλαβαίνει κανείς αν προσεκτικά διάβασε τη χθεσινή του συνέντευξη στην
Αριστοτελία Πελώνη. Παράξενη παραδοχή και πόσο διαφορετική για τα δικά μας
πολιτικά ήθη. Μακάρι να μας εξηγούσαν περισσότερο οι πολιτικοί μας γιατί έχουν
αλλάξει, όσοι άλλαξαν, αντί να επιμένουν πως δεν άλλαξαν. Μακάρι να άλλαζαν
και λίγο παραπάνω.