Διαστάσεις Tροτσκιστικοί γάμοι

Είκοσι επτά χρόνια μετά το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, η Επαναστατική
Κομμουνιστική Ένωση απάλειψε το Σαββατοκύριακο από το καταστατικό της τη
δικτατορία του προλεταριάτου. Άντε, και στα δικά μας!

Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση: «Εμπρός για ένα μαζικό, φεμινιστικό, οικολογικό αντικαπιταλιστικό κόμμα!»

Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2002, οι υποψήφιοί τους έλαβαν
(μαζί) 9,97%, στερώντας από τον Λιονέλ Ζοσπέν μια θέση στον δεύτερο γύρο. Οι
δημοσκοπήσεις αυτών των ημερών τούς δίνουν (μαζί) ούτε λίγο ούτε πολύ ένα 22%
στις περιφερειακές και ευρωπαϊκές εκλογές του 2004. Το μόνο που έμενε για να
αποκτήσει αυτό το «μαζί» και ουσιαστική διάσταση, ήταν να ξεπεραστούν οι
προσωπικές αντιδικίες που κρατούσαν χωριστές για δεκαετίες τις δύο οικογένειες
του γαλλικού τροτσκισμού: την Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση (LCR) και την
Εργατική Πάλη (LO). Την πρωτοβουλία έλαβε η πρώτη: το 15ο συνέδριό της, που
έγινε το Σαββατοκύριακο, έδωσε το πράσινο φως για την «ιερή συμμαχία», που
απειλεί να κάνει στους σοσιαλιστές την ίδια ζημιά που κάνουν εδώ και χρόνια οι
ακροδεξιοί του Λεπέν στην παραδοσιακή Δεξιά.

Τα δύο κόμματα έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. H LCR έχει εκσυγχρονίσει
την τροτσκιστική ιδεολογία και στηρίζεται στα «νέα κοινωνικά κινήματα». Ο
υποψήφιός της στις περυσινές εκλογές, ο νεαρός ταχυδρόμος Ολιβιέ Μπεζανσνό
(4,25%), δεν κρύβει τις ελευθεριακές του συμπάθειες, ενώ άλλα στελέχη της
τάσσονται υπέρ της αναβίωσης της σοσιαλδημοκρατίας. H LO της «βετεράνας» Αρλέτ
Λαγκιγιέρ, αντίθετα, επιμένει σε μια ορθόδοξη, λενινιστική οπτική. Το κοινό
τους σημείο είναι ότι χρησιμοποιούν τις κάλπες ως βήμα για την προπαγάνδιση
των απόψεών τους: απώτερος στόχος τους είναι η επανάσταση. Με άλλα λόγια, η
συμμετοχή τους στις εκλογές είναι μια παραχώρηση στις απαιτήσεις της σύγχρονης
δημοκρατίας.

Ποια είναι η εκλογική τους βάση; Ο έμπειρος Γάλλος αναλυτής Μαρκ Λαζάρ
διακρίνει τρεις τάσεις. H πρώτη αποτελείται από αριστερούς ψηφοφόρους που
έχουν απογοητευθεί από το Σοσιαλιστικό και το Κομμουνιστικό Κόμμα. H δεύτερη
συνίσταται από ανθρώπους που πρόσκεινται στον τροτσκισμό (ένα ρεύμα ανέκαθεν
ισχυρό στη Γαλλία) και συμμετέχουν ενεργά στο κίνημα κατά της
παγκοσμιοποίησης. H τρίτη τάση εκφράζεται από ανθρώπους που θέλουν απλώς να
διαμαρτυρηθούν: θα μπορούσαν να ψηφίζουν τροτσκιστές, άκρα Δεξιά ή απλώς να
απέχουν. H συμμαχία των δύο κομμάτων είναι εύθραυστη: στις βουλευτικές εκλογές
που έγιναν πέρυσι έξι εβδομάδες μετά τις προεδρικές, οι περισσότεροι από τους
ψηφοφόρους τους υπέκυψαν στις σειρήνες της «χρήσιμης ψήφου» και επέστρεψαν στο
Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το 2004, όμως, δεν θα διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές στη
Γαλλία και ο εκβιασμός αυτός δεν θα είναι πολύ πειστικός. H ζημιά μπορεί να
γίνει: ηγετικά στελέχη των σοσιαλιστών κατηγορούν ήδη την άκρα Αριστερά ότι
παίζει το παιχνίδι της Δεξιάς.

Από την άλλη πλευρά, η απόφαση των δύο τροτσκιστικών κομμάτων να αποκλείσουν
τους κομμουνιστές και τους οικολόγους επιτρέπει στους σοσιαλιστές να
επιδιώξουν τη συγκρότηση ενός ανανεωμένου μεταρρυθμιστικού πόλου. Το παιχνίδι
έχει ενδιαφέρον.