ANAΛΩΣIMA Φωτισμένα καταφύγια

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής αναστήθηκε το φθινόπωρο. Αποκαλύφθηκαν στις
στοές καφενεία που είχαν αναπτυχθεί μυστικά το καλοκαίρι και περίμεναν
υπομονετικά να παίξουν τον ρόλο τους στις πρώτες χειμωνιάτικες ανάγκες. Τότε
που σε τραβάει το τεχνητό φως σε στεγασμένους χώρους και ψάχνεις μια γωνιά να
αφήσεις για λίγο τα μουσκεμένα βάρη που μαζεύονται στα χέρια με ανεξήγητη
ταχύτητα. Καινούργια καφενεία άνοιξαν σε μέρη όπου νόμιζες ότι έπρεπε να
περνάς τρέχοντας, πως τίποτα δεν θα υπήρχε να σε κρατήσει. Νέο βάθος απέκτησαν
οι στοές. Λένε πως θα ανοίξουν μεγάλα μαγαζιά εντός του 2004 και θα
αποκτήσουμε τη δυνατότητα καταφυγής σε ναούς της κατανάλωσης, σε κάθε γωνιά,
αλλά τίποτα δεν είναι σαν τα μικρά τα μαγαζιά, αυτά που έχουν πρόσβαση στο
πεζοδρόμιο. Με τα μεγάλα χάνεσαι, κουράζεσαι και δεν χορταίνεις, θέλεις χρόνο
και χρήμα, υπομονή και σύστημα, ενώ με τα μικρά νομίζεις ότι δεν ξεφεύγεις
καθόλου από το πρόγραμμα, να έτσι ένα πέρασμα θα κάνεις και θα φύγεις. Και πιο
καλά απ’ όλα είναι τα καφενεία, με τα τζάμια να θολώνουν από υγρασία και
φωτισμένα από μέσα να υπόσχονται χαλάρωση. Φαινόταν να μας έχουν απαρνηθεί
εντελώς, όταν έκλεισε και ο Ζόναρς, οι μεγάλες αίθουσες όπου θα καθόσουν χωρίς
να νιώθεις τους τοίχους να σε πιέζουν. Φαινόταν να διώχνει τους ανθρώπους από
το κέντρο η συσσώρευση των Τραπεζών, η μετατροπή των ουζερί σε
κοσμηματοπωλεία. Μερικά είναι αμερικανικές αλυσίδες και άλλα έχουν αμερικανικά
ονόματα, αλλά τι να γίνει; Αφού αρέσουν, να είναι καλορίζικα και να φτιάχνουν
– όσο γίνεται – ιταλικό καπουτσίνο. Είμαστε λιγότερο αντιαμερικανοί από όσο
νομίζουμε, κατά βάθος.