ANAΛΩΣIMA Xαμογελαστά τσιρότα

«Όταν χτυπάς μπορεί να κερδίσεις» διαφημίζει τηλεκάρτες μια εταιρεία, με τρεις
μπανταρισμένους εφήβους να ποζάρουν μεσ’ στην καλή χαρά, καθισμένοι σε
κερκίδες γηπέδου. Ο ένας έχει το χέρι κρεμασμένο, ο άλλος ένα τσιρότο στο
μέτωπο, η νεαρή τσιρότο στη μύτη, αλλά δεν τους νοιάζει. Πού έσπασαν τα μούτρα
τους τα παιδιά; Αυτό αφήνεται αδιευ-κρίνιστο. Να μπορεί κάθε γονιός που βλέπει
την εικόνα να αγωνιά με ό,τι του θυμίζει, ό,τι προσωπικά τον ανησυχεί. Καθόλου
δεν υπολογίζουν τους γονιούς όταν σχεδιάζουν τέτοιες διαφημίσεις. Μπορεί να
τσακώθηκαν στον δρόμο οι νεαροί ή στις κερκίδες, να έδειραν έναν θυρωρό σε
πόρτα μαγαζιού ή μια αντίπαλη ομάδα στη γειτονιά τους. Διαλέγετε και παίρνετε,
πάντως κάτι χτύπησαν. Έκαναν αυτοί το πρώτο χτύπημα, υπαινίσσεται η εικόνα,
και κέρδισαν. Μερικά τσιρότα και γενική αναγνώριση, προφανώς, αφού μας τους
σερβίρουν ως πρότυπα. Μας πήραν χαμπάρι οι άνθρωποι του μάρκετινγκ ότι είμαστε
συγκρουσιακή κοινωνία, θα μας το καλλιεργήσουν κι άλλο. Αν οι γονείς παθαίνουν
πανικό με αυτό το κλίμα και γίνονται ακόμα πιο υπερπροστατευτικοί από όσο
φημίζονται πως είναι, τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς. Με αυτή τη σχιζοφρένεια θα
ζήσουμε. Όλα καβγατζίδικα κι όποιος αντέξει. Προτάσεις για διαφορετικό τρόπο
ζωής και συμπεριφοράς σ’ αυτή τη χώρα αναβάλλονται για άλλες εποχές.
Πλησιάζουν οι εκλογές σε κλίμα μονομαχίας που ενισχύεται πανταχόθεν. Πρέπει να
το υποστούμε ως τελικό στάδιο της ευρωπαϊκής πορείας μας. Δηλαδή, τι
πλησιάζουν; Έξι μήνες γεμάτους έχουμε ακόμα και θα τους ζήσουμε ως φίλαθλοι
συλλέγοντες τσιρότα εν γηπέδω. Αντί για κάλπες, να στηθεί καλύτερα ένα
πρωτάθλημα πάλης σούμο με εκπροσώπους των κομμάτων κι όποιος νικήσει;