PIΠEΣ Aδιέξοδο

ΣΕ δέκα μήνες οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα είναι παρελθόν, κανείς όμως δεν
γνωρίζει ακόμα τι θα γίνει με τα μεγάλα έργα…

ΑΠΟ το Ολυμπιακό Στάδιο και την Άρση Βαρών έως το Παγκρήτιο και το
Παμπελοποννησιακό…

H συντήρηση των οποίων – μετά την ολοκλήρωση των Αγώνων – θα κοστίζει
στους Έλληνες φορολογουμένους εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

ΕΥΚΟΛΗ λύση ασφαλώς δεν υπάρχει και είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι
Ολυμπιακές πόλεις πριν από την Αθήνα – από το Σίνδνεϊ έως την Ατλάντα και τη
Βαρκελώνη…

ΟΧΙ μόνο δεν κατάφεραν να αξιοποιήσουν ικανοποιητικά τις εγκαταστάσεις
τους…

ΑΛΛΑ επιπλέον ανακάλυψαν ότι τα έξοδα συντήρησης ανεβάζουν κατά πολύ το
πραγματικό κόστος διεξαγωγής των Αγώνων.

ΤΟ δίλημμα είναι διπλό: για την πλειονότητα των έργων – όπως οι
μαρίνες, το Κέντρο Τύπου κ.ά. – για τα οποία είναι βέβαιο ότι θα εκδηλωθεί
ενδιαφέρον από ιδιώτες…

ΤΟ ζητούμενο είναι οι όποιες συμφωνίες γίνουν, να γίνουν με όρους
διαφάνειας…

ΧΩΡΙΣ να παραγκωνιστούν δημόσιοι φορείς που θα εκδηλώσουν ενδεχομένως
ενδιαφέρον – π.χ. Δήμοι…

KAI με συμβάσεις που θα αντανακλούν το πραγματικό κόστος των
εγκαταστάσεων που θα εκχωρηθούν.

ΓΙΑ τα υπόλοιπα έργα – τα αζήτητα – θα χρειαστεί ασφαλώς η κυβέρνηση να
εξαντλήσει την ευρηματικότητα και τη φαντασία της.

ΘΑ ήταν μάλιστα πολύ καλύτερα αν αυτό τον προβληματισμό τον είχε
ξεκινήσει λίγα χρόνια νωρίτερα…