Tα ακραία καιρικά

ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι καιρό κάνει τώρα που διαβάζετε την εφημερίδα. Ξέρω τι καιρό
κάνει τώρα που γράφω για την εφημερίδα. H μαύρη η μαυρίλα, η μαύρη η κατάμαυρη
η καλιακούδα. Πότε νύχτωσε, πότε ξημέρωσε, κανείς δεν κατάλαβε. Κανείς δεν το
‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα.

«Γράφω» τρόπος του λέγειν. Με την ψυχή στο στόμα. Γιατί εδώ, στην περιοχή μας,
όποτε πλακώνει το ακραίο καιρικό, κόβεται το ρεύμα. Κόβεται το ρεύμα, κόβεται
κι ο κομπιούτορας. Κόβεται ο κομπιούτορας, φωνάζει η Ευγενία, από το γραφείο
των «ΝΕΩΝ»:

– Αργείς!

Τι αργώ, γλυκυτάτη μου Ευγενία; Ρεύμα δεν έχω η γυναίκα. Κομπιούτερ δεν έχω,
e-mail δεν έχω, φαξ δεν έχω, πώς να ρημαδογράψω; Κι άντε και το ρημαδόγραψα.
Άντε και το ‘κανα χειροποίητο το κείμενο. Σαν τσεβρέ ένα πράμα. Πώς να το στο
στείλω μετά; Τι μου προτείνεις; Να αρχίζω να στο ουρλιάζω λέξη λέξη από το
σπίτι μου, μέχρι τη Χρ. Λαδά 3, μπας και το πάρει το αυτί σου;

Τότε, στο άλλο το ακραίο καιρικό, βγήκα σαν τον ζήτουλα στη γειτονιά:

– Σας παρακαλώ, καλοί μου άνθρωποι, ό,τι έχετε ευχαρίστηση σε κάνα λαπ τοπ,
τίποτα φορητούλι να κάνω τη δουλειά μου, έτσι να σχωρεθούν τα πεθαμένα σας.

Αυτό που μου τη σπάει δεν είναι το ακραίο καιρικό. Είναι το ήξεις αφήξεις.
Είσαι, μάτια μου, ακραίο καιρικό; Δήλωσέ το ευθαρσώς. Τοποθετήσου, αγάπη μου,
στα ίσια. Όχι μια έτσι, μια γιουβέτσι. Μια κρύο, μια ζέστη. Μια αντάρα, μια
λιακάδα. Διότι εδώ, δεν αλλάζει πλέον ο καιρός κάθε μέρα. Αλλάζει ανά
πεντάλεπτο. Για να πάω σπίτι – περίπτερο, πενήντα μέτρα διαδρομή, άλλαξα δέκα
λουκ. Έβαλα ζακέτα, έβγαλα ζακέτα, σήκωσα μανίκι, κατέβασα μανίκι, κούμπωνα,
ξεκούμπωνα. Με έβλεπαν στη γειτονιά, πάει, τα ‘παιξε αυτή. H τρελή του χωριού
ήρθε και λάλησε για τα καλά. Για να αγοράσει ένα περιοδικό παίρνει μαζί της κι
έναν παράφρονα στυλίστα με έντονη κρίση συνειδησιακής ταυτότητας.

Με το ακραίο καιρικό σημειωτέον, χειμωνιάτικο δεν έχω κατεβάσει ακόμα.
Κοτσάρισα τη σκάλα καταμεσής του διαδρόμου, αλλά σκαλί, καλέ μου, σκαλί, δεν
το ανεβαίνω. Έτσι ζούμε δύο βδομάδες τώρα. H σκάλα κι εγώ. H σκάλα κοιτάζει
εμένα. Εγώ τη σκάλα. Ειδυλλιακή συνύπαρξη. Μια φωλίτσα για δύο. Μόλις βρέχει,
μπαίνω στην ψυχολογία. Πατάω το πρώτο σκαλί. Νάτος ο ήλιος ο ηλιάτορας.
Ολόλαμπρος. Κατεβαίνω. Κατέβηκα; Είναι βέβαιον αυτό τώρα ότι κατέβηκα; Ότι τα
πάτησα τα άγια χώματα; Ξανά μπουμπουνητό! Πάρ’ την πάλι πάνω! Πάνω – κάτω,
κάτω – πάνω, οι καύσεις που έχω κάνει δεν περιγράφονται!

ΑΛΛΙΩΣ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ο Θεός τη μέρα του κι αλλιώς την καταλήγει. Το παιδί
πώς το ντύνεις για το σχολείο; Πώς; Σαν Εσκιμώο να σου γκαγκανιάσει απ’ τη
ζέστη; Σαν Γερμανό τουρίστα να σου ψοφολογήσει από το κρύο; Θα μου πεις
«ενδιάμεσα». «Ντεμί σεζόν». Βέβαια. Αυτή είναι η λύση. Ντεμί σεζόν. Οπότε
έχεις εξασφαλίσει και τα δύο αγαθά: Και σου παγώνει και σου λειώνει.

Ίσως φταιω εγώ. Ίσως είναι δικό μου το πρόβλημα. Το νευρικό μου σύστημα έχει
πάθει ένα σύνδρομο, ένα φαινόμενο, ένα ακραίο καιρικό, μια νεύρωση υψηλού
βαρομετρικού.

Απλά, εγώ αλλιώς τα θυμάμαι τα παλιά. Μας απασχολούσε τι θα φορέσουμε στη
γιορτή. Τι στο γάμο. Τι στο πάρτι. Δεν θυμάμαι ποτέ να κάνουμε σύσκεψη κορυφής
τι θα φορέσουμε για να βγάλουμε τον σκύλο για κατούρημα!