Δρόμοι

Ο άνθρωπος…

… έζησε πρόσφατα μια τρομακτική εμπειρία. Ήταν ακριβώς σαν μια από εκείνες
τις σκηνές στις τρομακτικές ταινίες, όταν οι ηθοποιοί βρίσκονται μέσα σε ένα
σπίτι που είναι ολοφάνερο πως έχει καταληφθεί από δαιμόνια, καθώς οι πόρτες
ανοιγοκλείνουν και βροντούν μόνες τους και αίμα στάζει από το ταβάνι, αλλά
παρ’ όλα αυτά οι ηθοποιοί είναι τόσο ηλίθιοι που δεν λένε να φύγουν από το
σπίτι. «Σε αυτά τα παλιά σπίτια», λένε αναμεταξύ τους, «όλο και λιγάκι αίμα θα
στάξει από το ταβάνι». Και ύστερα, φυσικά, κάτι τρομακτικό τούς συμβαίνει,
τους ρουφάει, ας πούμε, μέχρι την Κόλαση η λεκάνη μιας δαιμονισμένης
τουαλέτας, και καθώς χάνονται από τα μάτια του θεατή, εκείνος μασουλάει το ποπ
κορν του και λέει: «Καλά να πάθουν».

Ο άνθρωπός μας…

… ο δημοσιογράφος Ντέιβ Μπάρι, έλεγε και αυτός το ίδιο πράγμα, ώσπου, σαν
από θεία δίκη, ήρθε και αυτουνού η σειρά του να ζήσει μια τρομακτική εμπειρία
και αργότερα έγραψε γι’ αυτήν στην εφημερίδα «Μαϊάμι Χέραλντ». Είχε πάει για
διακοπές και έμεινε σε ένα παράξενο σπίτι. Έξω είχε σκοτεινιάσει, όταν
κατέβηκε στην κουζίνα. Έμοιαζε με κανονική κουζίνα, με κανονικές, ακίνδυνες
οικιακές συσκευές, ώσπου ξαφνικά…

Σαν να αντήχησε…

… στα αυτιά του ήχος από βιολιά όπως σε εκείνη τη σκηνή από το λουτρό στο
«Ψυχώ» και είδε μπροστά του το πιο τρομακτικό πράγμα που μπορεί να δει κανείς
μέσα σε μια κουζίνα: μια ψηφιακή ζυγαριά. Δεν είχε ιδέα πώς βρέθηκε εκεί.
Ποιος άνθρωπος με τα σωστά του θα έβαζε μια ζυγαριά μέσα στην κουζίνα; Ίσως να
σύρθηκε μονάχη της από το μπάνιο, μα όποια και αν ήταν η αιτία, βρισκόταν
εκεί, μπροστά του. Και αντί αυτός να το βάλει αμέσως στα πόδια, έκανε την
ανοησία να μείνει στο σπίτι. Κάθε φορά που κατέβαινε στην κουζίνα, ένιωθε τη
ζυγαριά να τον κοιτάζει. Είχε χρόνια να ανεβεί σε ζυγαριά. Στο σπίτι του δεν
είχε, επειδή επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει πως οι ζυγαριές τραβάνε τη
βαρύτητα. Έτσι, για καμιά εβδομάδα αγνόησε τη ζυγαριά. Μα ένα απόγευμα, εκεί
που απολάμβανε ένα αθώο γεύμα πριν από το γεύμα, το αποφάσισε: «Δεν βαριέσαι,
βρε αδερφέ, θα το δοκιμάσω», και ανέβηκε στη ζυγαριά. «Μπιπ, μπιπ, μπιπ!».
Μόλις είδε τον αριθμό, κατέληξε σε ένα αναμφισβήτητο συμπέρασμα: η ζυγαριά
ήταν ελαττωματική. Προφανώς έδειχνε το βάρος ενός άλλου ατόμου ή ίσως του
αυτοκινήτου του.

Χρειάστηκε…

… πολλές επισκέψεις στη ζυγαριά, ώσπου να αποδεχτεί το αυτονόητο: Ναι, ήταν
υπέρβαρος. Αποδέχτηκε επίσης πως κάτι έπρεπε να κάνει γι’ αυτό. Ώρες
ατέλειωτες παρακολούθησε στην τηλεόραση διαφημίσεις των πιο παράξενων οργάνων
γυμναστικής, αλλά τίποτα. Έπρεπε να αναλάβει δράση. Έτρεξε στο περίπτερο και
αγόρασε το περιοδικό «Ανδρικό σώμα». Ήταν γεμάτο απολαυστικά άρθρα με ειδικές
δίαιτες. Το καταβρόχθισε. Και ήταν νοστιμότατο.