Διαστάσεις H πολιτική του σεξ

«Αγάπη μου, ήρ-» (σκίτσο από τον Νιου Γιόρκερ)

Μια πανέμορφη δίμετρη ξανθιά, που σπουδάζει ιστορία της αρχιτεκτονικής και
μένει με τον μπαμπά της σε ένα σικ προάστιο του Λονδίνου, ερωτεύεται έναν
νεαρό ηθοποιό εβραϊκής καταγωγής που τον λένε Μόσε. Με το σεξ δεν τα πήγαινε
ποτέ πολύ καλά: παρά ταύτα, η σχέση τους δεν έχει προβλήματα, εκείνη του δίνει
όλα όσα της ζητά, δέχεται ακόμη και να μπει στη σχέση τους μια ωραία φίλη του
Μόσε, λεσβία, που είναι εμφανώς πολύ ευχαριστημένη με αυτό το τρίγωνο. Αλλά η
σχέση είναι άνιση. Εκείνη αισθάνεται κομπάρσα, εκείνος αισθάνεται μόνος, και ο
μόνος που περνά καλά είναι η εισβολέας, η ωραία Αντζάλι, ειδικός στον
κινηματογράφο του Μπόλυγουντ και στο να αρπάζει όλα όσα βρίσκει στον δρόμο
της…

Ο Άνταμ Θέρλγουελ είναι 25 ετών και χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό «Granta»
ένας από τους πιο ταλαντούχους συγγραφείς της νέας γενιάς της Βρετανίας. Το
βιβλίο του λέγεται «Politics», κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Βρετανία από τις
εκδόσεις Jonathan Cape και μεταφράζεται ήδη σε πολλές γλώσσες (στα ελληνικά;).
Παρά τον τίτλο του, δεν ασχολείται (μόνο) με την πολιτική. Παρ’ όλο που ξεκινά
με την περιγραφή μιας (αδέξιας) προσπάθειας πρωκτικής διείσδυσης, δεν
ασχολείται (μόνο) με το σεξ. Είπαμε: η ηρωίδα δεν τρελαίνεται γι’ αυτό. Το
κάνει επειδή το κάνουν όλοι και επειδή, αν δεν το έκανε, θα έμενε μόνη στον
κόσμο. Ο συγγραφέας μάς προειδοποιεί στο οπισθόφυλλο: «Το βιβλίο αυτό δεν μιλά
για το σεξ, αλλά για την ευτυχία, για την αρετή, για την αυταπάρνηση». Το λέει
και το ξαναλέει τόσο επίμονα, ώστε υπάρχει κίνδυνος να μας πείσει. Επικαλείται
και το βιογραφικό του: σπούδασε στην Οξφόρδη και συνεργάζεται σήμερα στο
Λονδίνο με τη λογοτεχνική επιθεώρηση του Κραιγκ Ρέιν που λέγεται «Αretι». Δεν
μπορεί να κρύψει όμως ότι η τελευταία βιβλιοκριτική που έγραψε είχε τίτλο «H
τέχνη της πεολειξίας».

Όχι, ο συγγραφέας δεν ασχολείται αποκλειστικά με το σεξ. Διανθίζει τις σκηνές
κλιμάκωσης της ηδονής με το πάθος του προέδρου Μάο για τις πιτσιρίκες και την
απόλυτη αδιαφορία του για τους κανόνες υγιεινής. Με το στρογγυλό τραπέζι των
σουρεαλιστών, όπου ο καθένας κατέθετε τη σεξουαλική του προσφορά. Με τις
τηλεφωνικές συνήθειες του Στάλιν. Με τον Κούντερα, τον Μάλντελσταμ, τον
Γκράμσι. Το βιβλίο γίνεται έτσι μια ηθική ανάλυση της κοινωνίας της ευημερίας
και του «όλα επιτρέπονται». Θέτει ερωτήματα για τον έρωτα, για την πίστη, για
την ηδονή, για τη γενναιοδωρία. Παρασύρει τον αναγνώστη σε ηδονοβλεπτικές
παγίδες και ξαφνικά τον εγκαταλείπει μόνο του. Οι κριτικοί είναι μαγεμένοι. Ο
Θέρλγουελ φαίνεται να έχει μέλλον λαμπρό.