ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Οι βάνδαλοι

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Σπ. Κατωπόδης, Ολύμπου 1β Μελίσσια, γράφει:

«Παρίσι 1938. Μεγάλη Παγκόσμια Έκθεση Έργων Τέχνης. Εγκαίνια. Ανάμεσα στους
άλλους καλεσμένους προσέρχεται με επίσημη ενδυμασία και ύφος ο κύριος πρέσβης
της Τεύτονος γείτονος και, για πολύ λίγο ακόμα, φίλης χώρας. Πλησιάζει το
κεντρικό “καβαλέτο”, στέκεται και μελετά τον πίνακα που είναι πάνω του.
Αντικρύζει τις απελπισμένες παλάμες που προσπαθούν να φτάσουν το μικρό
παράθυρο, τους λαιμούς που μάκρυνε αφύσικα η αγωνία, το κομμένο χέρι, και
έπειτα (σαν σε καθρέφτη) τον ταύρο-σύμβολο με το ηλίθιο και ανοικτίρμον
βλέμμα.

Έπειτα, στρέφεται προς το μικρόσωμο ανθρωπάκι με τον μπερέ που στέκεται δίπλα
στο καβαλέτο. “Εσείς το κάνατε αυτό;”, ρωτάει. Και ο Γιγάντιος Παύλος σηκώνει
τα γεμάτα από φωτιά μάτια του και τον καρφώνει στην καρδιά: “Όχι. Εσείς!”.

H σκηνή μού ήρθε στον νου, όπως διάβαζα το χρονογράφημά σας, φίλε, στο οποίο
αναρωτιόσουν γιατί δεν μπόρεσε η Αστυνομία να σταματήσει τους 200 βανδάλους
της Θεσσαλονίκης. Νομίζω πως η απάντηση δεν δίνεται από την επιπόλαια εξήγηση
πολλών, περί ανικανότητας της Αστυνομίας. Αυτή η εξήγηση-καραμέλα είναι τόσο
λαθεμένη όσο και βολική γι’ αυτούς που έχουν συμφέρον να κρύβουν την αλήθεια
από τον κόσμο. Πιστεύω πως την σωστή εξήγηση την δίνει ο μεγάλος μας Βάρναλης,
μ’ έναν στίχο του που θ’ αναφέρω, αφού πρώτα εκθέσω τα δύο βασικά στοιχεία της
υπόθεσης:

Το πρώτο: Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, επί μία ολόκληρη εβδομάδα οι
“αναρχικοί” – κακώς χρησιμοποιώ αυτήν τη λέξη εδώ – ετοίμαζαν τις μολότοφ και
τα άλλα τους πολεμοφόδια, μέσα στο κλειστό κτίριο της Φιλοσοφικής, εν γνώσει
πάντων και πασών. Όταν ήρθε η “ώρα”, βγήκαν από εκεί για να πάνε στο “πεδίο
της μάχης”, κουβαλώντας τον “οπλισμό τους” σε τσάντες, ακόμα και σε καροτσάκια
από σούπερ μάρκετ, εις θέαν των πάντων, από χώρους εκτός Πανεπιστημιακού
Ασύλου, ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ.

Το δεύτερο: Ποτέ δεν υπήρξε ασφαλέστερη μέθοδος για να βρεις τον ένοχο ενός
εγκλήματος από το να ψάξεις να βρεις ποιος ωφελείται απ’ αυτό. Ας σκεφτούμε
μόνο πόσος κόσμος θα μετείχε σ’ αυτά τα συλλαλητήρια AN δεν υπήρχαν αυτές οι
συμπεριφορές των ολίγων. Πόσες εκατοντάδες – αντί για μερικές δεκάδες –
χιλιάδες λαού θα κατέβαιναν οικογενειακώς, και με τα καρότσια με τα μωρά
ακόμα, να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους σ’ αυτήν την ασύδοτα ηγεμονευόμενη και
βαθιά συντηρητική Παγκοσμιοποίηση. Μια τέτοια διαδήλωση θα ήταν πραγματικά
ενοχλητική για το “Σύστημα” όσων κερδίζουν εις βάρος των πολλών. Επιπλέον, τα
Πάτριοτ είναι άχρηστα για να τους προφυλάξουν απ’ αυτήν. Είναι όμως – πάντα
ήταν – χρήσιμες οι Μυστικές Υπηρεσίες (το πολυτιμότερο όπλο στα χέρια των
Ολοκληρωτισμών όλων των χρωμάτων) που έχουν – πάντα είχαν – την ικανότητα να
διαχέονται στις μάζες (μεταμφιεσμένοι ή μασκοφορούντες) και να κάνουν αυτοί
αυτό που θέλουν να νομισθεί ότι έκανε ο κόσμος (έστω, το ακραίο κομμάτι του).

Όσο για τον Βάρναλη; A, ναι! “…κι αν δεν βαριέσαι, βάλε τους να πιάσουν τον
εαυτό τους”».