ANAΛΩΣIMA Aνάλυσέ το

Περπάτα ήρεμα, προσεχτικά, ρίχνε ματιές στα πεζοδρόμια, πρόσεχε μη
γλιστρήσεις. Μην εξοργίζεσαι με το σωρό των σκουπιδιών που μαζεύτηκε μπροστά
στην πόρτα της πολυκατοικίας. Μη βάζεις τις φωνές στην κυρία που βλέπεις να
αφήνεις τη σακούλα της άδετη πάνω στις άλλες. Μην οργίζεσαι. Δεν κάνει καλό ο
θυμός, απειλεί την υγεία. Μη μιλήσεις καθόλου. Ανάλυσέ το. Συμβαίνει άραγε
κατά λάθος ή εξεπίτηδες; Είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας ή κρύβει αντικοινωνική
στάση; Μήπως υποσυνείδητα εκφράζεται έτσι ένα είδος εκδίκησης για την
κοινωνία; Την άδικη κοινωνία, την άπονη, την κοινωνία με την τραγουδισμένη
κακία. Που δεν ανταποκρίθηκε στις ανάγκες και στις προσδοκίες του γείτονα.
Οπότε της πετά στα μούτρα ό,τι χειρότερο έχει. Την πλαστική σακούλα που
σιχαίνεται να πιάσει. Το παλιό ρούχο. Την καμένη κατσαρόλα. Ό,τι τον
εγκατέλειψε στη μέση, ό,τι δεν τον ακολούθησε πιστά. Κι όσο μεγαλώνει ο σωρός
τόσο του θυμίζει και τα άλλα συσσωρευμένα στο σπίτι άχρηστα. Και τα βγάζει ένα
ένα. Να τιμωρηθούν, συμφυρόμενα με τρόφιμα σε αποσύνθεση και σακατεμένες
συσκευασίες. Και να ευχαριστηθούν τα σκυλάκια που δεν ενοχλούνται μ’ αυτά, το
νέο αυτό αποκούμπι της αφοσίωσης. Αναγνωρίζεται κάποια προσωπικότητα στα
σκυλάκια, εξάλλου συμβάλλουν στην όλη στάση της εκδίκησης. Πλουτίζουν με τα
δικά τους υλικά όσο χώρο περισσεύει ανάμεσα στους κάδους. Το πέρασμα από τους
δρόμους σού εξασφαλίζει ένα πανόραμα των συνηθειών που έχουν οι συμπολίτες
σου. Να και μία κυρία που εξετάζει ένα ένα τα πεταμένα αντικείμενα. Σκύβει
λίγο εδώ, σηκώνεται στις μύτες λίγο εκεί. Αναλύει προφανώς κι αυτή. Πολλή
ανάλυση εμπεριέχεται εδώ μέσα. Πρόσεχε μόνο πού ακουμπάς το τακούνι. Μην τα
πατάς. Ανάλυσέ το μόνο.