ANAΛΩΣIMA Mια πορτοκαλάδα

Εδώ επάνω είναι το γραφείο της Κατερίνας. Να ανέβω να τη δω σήμερα λιγάκι. Να
καθήσω δέκα λεπτά να κουβεντιάσουμε. Τι να προλάβω να της πω σε τόσο λίγη ώρα;
Να πιούμε έναν καφέ, μια πορτοκαλάδα.

Πρέπει όμως πρώτα να περάσω την τζαμένια πόρτα και να μιλήσω σ’ αυτόν τον
θυρωρό εκεί πέρα.

Με κοιτάζει ήδη κατσούφικα. Μόλις μπω, θα με εξετάσει από την κορφή ώς τα
νύχια. Ύστερα το ασανσέρ, που κινδυνεύει να σε μαγκώσει.

Περιμένεις μία ώρα να έρθει κι όταν έρχεται πάει σε όλους τους ορόφους εκτός
από εκεί που θες.

Εκείνη θα κάθεται πίσω από το γραφείο της κι εγώ θα μείνω μπροστά. Σε
μειονεκτική θέση δηλαδή. Δε μου αρέσει αυτό.

Θα δηλητηριάζει το κλίμα.

Θα είναι σαν να ζητάω κάτι.

Όπως πας στην Τράπεζα και κάθεσαι φιλικά με τον υπάλληλο και ζητάς δάνειο.

Δεν θέλω να ζητήσω δάνειο, τίποτα δεν ζητάω. Ή μήπως ζητάω κάτι; Μήπως ζητάω
συντροφιά; Μήπως πρόκειται για αδυναμία; Τι τη θες τη συντροφιά στα καλά
καθούμενα; Μήπως σου συμβαίνει τίποτα; Χρειάζεσαι βοήθεια; Όχι, ευχαριστώ.

Μια χαρά είμαι, άρα δεν χρειάζομαι καλημέρες. Δεν έχω να ανοίξω την καρδιά
μου, να πω τον πόνο μου, θα φανεί αφύσικη. Μάλλον δεν ανήκουμε πια στους
ανθρώπους που περνάνε να πουν μια καλημέρα. Κι αυτοί πάλι είναι παράξενοι.

Κάτι άλλο έχουν στον νου τους. Κι αν με παρεξηγήσει;

Αν νομίζει ότι… Αν έχει δουλειά και ντραπεί να το πει; Θα είναι φοβερό. Θα
περιμένει από ευγένεια και θα ανυπομονεί. Καλύτερα να μην το δοκιμάσω. Να την
πιω μόνη μου την πορτοκαλάδα.