ANAΛΩΣIMA Σωπάστε λίγο

Όλες αυτές οι κουβέντες. Όλες αυτές οι εύκολες κατηγορίες. Στο τρόλεϊ, στο
ταξί, στις ουρές. Όλοι στο ίδιο σακούλι, χωρίς προβληματισμούς. Ανάλαφρα και
χαρούμενα οι γενικεύσεις. Για τους υπαλλήλους που τα παίρνουν, είναι όλοι
ίδιοι, κ.λπ. Εισαγγελείς της δεκάρας. Έτσι, για να περάσει η ώρα, να πεις
κάτι, να πιάσεις κουβέντα με το διπλανό. Λες και δεν αφορούσε ανθρώπους η
κουβέντα. Τι σπορ τρομερό. Κι εκείνη η κατεδάφιση, τροφή στο φίλαθλο πνεύμα.
Τι υπόθεση γεμάτη υποκρισία, μέσα στο γενικό οικιστικό αλαλούμ που μας δέρνει.
Τι θέαμα συγκρουσιακό, και μάλιστα προετοιμασμένο για να ικανοποιήσει το περί
δικαίου αίσθημά μας! Έτσι αποτιμήθηκε αυτό το αίσθημα. Κι όλα θα ήταν μια
ακόμα κακόγουστη σελίδα της καθημερινότητας, αν δε γινόταν τραγωδία. Μια
ανθρώπινη ζωή χάθηκε μέσα σ’ αυτό το κακοπαιγμένο έργο. Αυτό που για τους
άλλους ήταν σκηνικό, παιχνίδι καταπατήσεων ή παιχνίδι εντυπώσεων, πεδίο
μεγαλόστομων καταγγελιών και ερεθιστικών επιχειρηματικών ρίσκων, για κάποιον
άνθρωπο υπήρξε τόπος της πραγματικής του ζωής, σπίλωση της αληθινής
προσωπικότητάς του. Ναι, αυτό είναι το πιο παράξενο απ’ όλα τα παράξενα. Το
πιο ασύλληπτο από όλα τα μυστικά. Ακόμα δεν έχουν εντελώς εξολοθρευτεί. Ποιος
θα το υποπτευόταν, όταν έχουμε εξαντλήσει τις λέξεις των επιθέσεων, των
υποψιών, των κατηγοριών, και τους νομίσαμε όλους ψυχικά σκληραγωγημένους και
άτρωτους; Υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι ευαίσθητοι. Σε γκισέ, σε γραφεία, σε
διευθύνσεις, κυκλοφορούν ελεύθεροι, όσο κι αν είναι απίστευτο. Γι’ αυτό ας
αφήσουμε για λίγο όλες αυτές τις εύκολες κουβέντες. Ας καταπιούμε την επόμενη
εύκολη απαγγελία κατηγορίας που θα μας έρθει στα χείλη. Λίγη σιωπή. Λίγη
αμηχανία. Για ένα λεπτό μονάχα.