ΓNΩMH Δηλώσεις μιας χρήσης!

Οι νίκες έχουν πολλούς πατεράδες. Οι ήττες μόνο τον προπονητή και ενίοτε τους
παίκτες.

Αυτοί λοιπόν οι «πατεράδες» βρέθηκαν ξανά στο προσκήνιο με αφορμή την πρόκριση
της εθνικής μας ομάδας στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου.

Κουστουμαρισμένοι, με κομπασμό, χαμογελαστοί, μοίραζαν χειραψίες και δέχονταν
συγχαρητήρια για την «επιτυχία» τους, χωρίς κανέναν ενδοιασμό και, φυσικά,
έχοντας σβήσει από τη μνήμη τους το πρόσφατο παρελθόν.

Ανέκαθεν το ποδόσφαιρο αποτελούσε πεδίο πολιτικής και κομματικής
εκμετάλλευσης, γιατί η ανταπόκρισή του στο κοινό είναι τεράστια.

Μία εκμετάλλευση που μπορεί να γίνει είτε με αρνητικό τρόπο με κακοήθη σχόλια
και δριμεία κριτική που ακολουθεί ένα αποτυχημένο αποτέλεσμα, είτε με τον
εύσχημο.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τα δηλητηριώδη σχόλια προβεβλημένων πολιτικών
μετά την ήττα της Εθνικής από την Αλβανία, στα Τίρανα, πριν από τρία χρόνια
για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2002.

H καπήλευση του ιδρώτα και του μόχθου και των επιτυχιών των παικτών δεν είναι
ελληνικό φαινόμενο. Ακόμη και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ στην τελευταία του
προεκλογική μάχη υποσχέθηκε πως αν εκλεγεί (όπως συνέβη), τα «πάντσερ» του
Ρούντι Φέλερ θα κατακτήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006!

H καπήλευση της επιτυχίας δεν ξεχωρίζει χρώμα, ηλικία, φύλο. Γίνεται
αυτοσκοπός, τρόπος έκφρασης και διέξοδος προς την ιδία επιτυχία.

Είναι οι ετερόφωτοι που, όπως το φεγγάρι χάνεται μπροστά στη λάμψη του ήλιου,
έτσι κι αυτοί εξαφανίζονται μπροστά στην πρώτη αποτυχία.

Οι πραγματικοί «ήλιοι» αυτού του κόσμου δεν γνωρίζουν τι θα πει καπήλευση και
δεν είναι λαθρεπιβάτες σε «ταχείες αμαξοστοιχίες»…