ANAΛΩΣIMA Γλυκό φθινόπωρο

Απαλά πολύ ήρθε ο Οκτώβρης, με συννεφιά που χρησίμευσε μόνο στο να
δημιουργήσει τον θερμό διάκοσμο του ηλιοβασιλέματος. Όλη την ημέρα σαν να το
σκεφτόταν να βρέξει – να μη βρέξει. Τελικά το ανέβαλε. Μας λυπήθηκε με όλα
αυτά τα σκαμμένα πεζοδρόμια, τους ανοιγμένους λάκκους, τα βουνά από χώμα σε
διάφορους χρωματισμούς, άσπρο, μαύρο, κόκκινο. Αλλού στρώνουν νέες πλάκες
πεζοδρομίου, αλλού ξηλώνουν αυτές που μόλις πέρσι έστρωσαν κι ήταν και
κόκκινες, ολοκαίνουργιες, αλλού βάζουν σωλήνες γκαζιού, αλλού θα γίνει
πάρκινγκ. Όλα τώρα μαζεμένα και το βράδυ βγαίνει από το πρόσωπο μαύρο ζουμί,
γιατί αφομοιώνονται τα χρώματα, δυστυχώς, δεν αποδίδονται σε ρίγες.

Και τα πέδιλα απαιτούν εξαιρετικές ικανότητες ελαφροπερπατήματος, να μη
σηκώνουν συννεφάκια τη σκόνη από οδοστρώματα, λοφάκια, σωρούς, σαρώματα.

Τολμηρά ποδονυχάκια που κυκλοφορείτε σε τέτοια κατάσταση, τολμηρά κι
απερίσκεπτα. Μα είναι όλα αυτά για τους Ολυμπιακούς ή μας έπιασε μια
γενικότερη νοικοκυροσύνη; Το γκάζι, ας πούμε, τι ρόλο θα παίξει στους Αγώνες;

Και θα σταματήσουν όλα αυτά μετά τον ερχόμενο Αύγουστο; Δεν το πιστεύω.

Τόση μανία δεν ξεθυμαίνει με τους Ολυμπιακούς και μόνο, εδώ ανακαινίζουμε το
σύμπαν, δεν θα αφήσουμε τίποτα σε επαμφοτερίζουσα κατάσταση (δεν φαντάζομαι να
αφήσουμε το «Ακροπόλ» ή το «Μινιόν» με τις λινάτσες, έτσι;) Τώρα που αρχίσαμε,
θα συνεχίσουμε ως το γενικό ξεσήκωμα. Τα πάντα θα ξεκαθαρίσουν, προσόψεις,
απόψεις και κατόψεις και η Ομόνοια προφανώς έγινε όπως έγινε για να μας
συνηθίσει στη μεταβατική ζωή σε μια αγνώριστη πόλη.

Φτάνει να μας λυπηθεί το φθινόπωρο, να δείξει κι αυτό όση υπομονή και
εγκαρτέρηση δείχνουν οι πολίτες, όχι παραπάνω.