Tο Tέταρτο κουδούνι

Το χειρότερο του περασμένου δεκαήμερου: να ξεκινήσεις απ’ την
«αναπλασμένη» πλατεία Πρεζονίων (πρώην Ομονοίας), με την πανοραμική θέα στην
Ακρόπολη και στις σύριγγες – αμ’ δε μου «ωρίμασε» εμένα η Ομόνοια, που μας
λέγατε «να την αφήσουμε να ωριμάσει», κ. Καλαντίδη μου… -, και να καταλήξεις
στην Παραγκούπολη Βιβλίου, στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Ζήτω η Ενοποίηση των Αρχαιολογικών Χώρων!

Ή, όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Δεν θα ‘χει μόνον «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ X 2 η επερχόμενη χειμερινή
θεατρική «σεζόν» – από Πέτρο Φιλιππίδη και Γιώργο Μεσσάλα (τον βρήκε τον
Χλεστιακόφ του· ο 29χρονος νέος ηθοποιός Βασίλης Παλαιολόγος).

Δις θα έχει και «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ.

«Θείο Βάνια» ανεβάζει ο Γιάννης Μπέζος στο «Προσκήνιο» – Βάνιας ο
ίδιος, Άστροφ ο Γιώργος Κέντρος, Ελένα η Ναταλία Τσαλίκη, Σόνια η Μαρίνα
Ψάλτη, Σερεμπριάκοφ ο Περικλής Μουστάκης – στη δοκιμασμένη μετάφραση της
Χρύσας Προκοπάκη.

«Θείο Βάνια» και ο Γιώργος Αρμένης στο «Νέο Ελληνικό Θέατρό» του, με Βάνια
τον ίδιο – μα με πόση ευκολία αυτοσκηνοθετούνται πια οι πρωταγωνιστές μας,
ακόμα κι όταν αποφασίσουν να ανεβάσουν Τσέχωφ… -, Άστροφ τον Κώστα Καζανά
(φωτογραφία), Ελένα την Παναγιώτα Βλαντή, Σόνια την «πρωτάρα» Χριστίνα Μαξούρη
– φετινή αριστούχο απόφοιτο της δραματικής σχολής του – και Σερεμπριάκοφ τον
Τάκη Βουλαλά, σε νέα μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ.

Εν όπλοις σύντροφοι θεατρόφιλοι! Αγωνιστές του Φεστιβάλ Μονολόγων της
Πολιτιστικής Ολυμπιάδας! Κουράγιο! Οχτώ – μονόλογοι – κι απόψε.

Από μονολόγου εις μονόλογον, από μονολόγου εις μονόλογον, από μονολόγου
εις μονόλογον… Ώι, μάνα μ’, ώι! Δώδεκα νύχτες ως… τα τώρα. Και να στάζει,
κόμπο κόμπο, ο ιδρώτας σε θέατρα – μα όλα; – χωρίς κλιματισμό… Και να σας
βρίζουν οι φίλοι σας – «μα τρελός είσαι, όλους θα τους δεις, μας “φτύνεις”
εμάς;»… Και να κοντεύουν να σας χωρίσουν οι «δεσμοί» σας…

Μα κι αυτή η Πολιτιστική Ολυμπιάδα… Ναι, είπαμε πέρσι «επιτυχημένος ο
θεσμός», αλλά από δώδεκα να τους κάνει φέτος τους μονολόγους εικοστέσσερις;
Παρά τρίχα να ‘ταν και εικοσπέντε. Ήμαρτον δηλαδή! Της είπαν να χ… κι αυτή,
πια, ξεκωλώθηκε…

Αν, όμως, αντέξατε μέχρι σήμερα τους δεκαπέντε γιατί όχι και τους
άλλους εννιά; Αν ανακαλύψατε ανάμεσά τους – και, εντελώς μεταξύ μας, ανάμεσα
σε σαβούρες ερασιτεχνικού επιπέδου, για τα μπάζα δηλαδή… – διαμαντάκια, όπως
εγώ το «Φύλλα της» της Λυδίας Φωτοπούλου, του Ανδρέα Φλουράκη και του Γιάννη
Μόσχου ή το «Ακόλαστες εσπερίδες» της Μπέττυς Αρβανίτη και του Ανδρέα Στάικου
και του Νίκου Μαστοράκη ή το «Ντάμα κούπα» της αξιοθαύμαστης Κυρίας Αλέκας
Παΐζη και του Φρανκ ΜακΓκίνες και της Άσπας Τομπούλη – μην τυχόν και δεν τους
επαναλάβουν! – γιατί να μην ελπίσετε και σε κάποια ακόμα;

Άντε και καλή μας λευτεριά!

H Κυρία Τιτίκα Νικηφοράκη (στη φωτογραφία), εξαίρετη ηθοποιός, ακαταπόνητη
και αδάμαστη απ’ τον χρόνο – πρώτη εμφάνιση στο Εθνικό το 1935! -, που ακόμα
παίζει κι ακόμα διδάσκει στη δραματική σχολή του Εθνικού, θα ερμηνεύσει τον
πρωταγωνιστικό ρόλο, που στο Παρίσι κρατούσε μέχρι πρόσφατα η Ντανιέλ Νταριέ,
στο έργο για δυο του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ «Όσκαρ» – πρώτη του μορφή, μια νουβέλα
του ίδιου του Σμιτ, η οποία μάλιστα κυκλοφορεί στα ελληνικά απ’ τις Εκδόσεις
«Opera», με τον τίτλο «Γράμμα στο Θεό», σε μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη.

Θα το ανεβάσει, κρατώντας τον αντρικό ρόλο, ο Δημήτρης Λιγνάδης – που
θα σκηνοθετήσει φέτος και στην Πειραματική του Εθνικού – στο υπόγειο «Ιλίσια –
Μίνως Βολανάκης», όπου έκαναν επιτυχία πέρσι μαζί με τον Κωνσταντίνο
Μαρκουλάκη με το «Πέτρες στις τσέπες του».

«Έργο συγκινητικό, με πολύ χιούμορ» – οι δέκα τελευταίες μέρες στο
νοσοκομείο ενός δεκάχρονου αγοριού που, πλάι σε μια ώριμη, δυναμική εθελόντρια
κυρία, ζει όσα δε θα προλάβει να ζήσει – χαρακτηρίζεται το κομμάτι του Γάλλου
Σμιτ τον οποίο μας γνώρισε εδώ, τον χειμώνα 1997-’98, ο Κώστας Καρράς, όταν
παρουσίασε στο «Γκλόρια», σε σκηνοθεσία Κωστή Τσώνου, τις «Αινιγματικές
παραλλαγές» του.

Ο «Όσκαρ» ανεβαίνει σε μετάφραση Μιμής Ντενίση, με σκηνικά και
κοστούμια Έλλης Παπαγεωργακοπούλου, μουσική Γιώργη Χριστοδούλου και φωτισμούς
Αλέκου Γιάνναρου.