ANAΛΩΣIMA Bαδίζω και παραμιλώ

Δεν έχω δει πουθενά αλλού τόσο πολλούς ανθρώπους να μιλάνε μόνοι τους στον
δρόμο, είχε πει κάποτε ένας ξένος καλλιτέχνης για την Αθήνα. Αλλά δεν την είχε
περπατήσει και πολύ. Πώς να μη μιλάς όταν περιμένεις στη διάβαση και έρχονται
τα αυτοκίνητα και φρενάρουν επάνω της, να μη χωράει άνθρωπος να τη διαβεί. Ή
προσπαθείς να χωρέσεις το γόνατό σου ανάμεσα στους προφυλακτήρες των
παρκαρισμένων στις γωνίες οχημάτων. Ή ψάχνεις για ταξί κι εκείνα φεύγουν σαν
να μη βλέπουν το απλωμένο χέρι. Ή περιμένεις άδικα με τις ώρες στη στάση. Ή
περπατάς και σε απειλεί το μηχανάκι τρέχοντας στο πεζοδρόμιο. Πώς να μη
φωνάζεις, πώς να την καταπίνεις την αγανάκτηση; A, ναι, πολλοί το μπορούν,
κυκλοφορούν σιωπηλοί και συνοφρυωμένοι, σαν να μην τους ενοχλεί τίποτα,
θαυμαστά αδιάφοροι, οχυρωμένοι σε αόρατη πανοπλία πλέξιγκλας. Ύστερα υπάρχουν
και οι άλλοι, αυτοί που περπατούν και μιλάνε αδιάκοπα, στον κανένα, στο κενό,
με μάτια ανοιχτά, αλλά στραμμένα στον δικό τους κόσμο. Γυναίκες που βρίζουν,
άλλες που ψιθυρίζουν ακατάπαυστα, νεαροί που παραμιλάνε. Είναι άραγε
περισσότεροι από αλλού; Και πόσο τους πίεσε η γύρω εκκωφαντική σιωπή; Βαδίζω
και φωνάζω στις διαβάσεις και τις στάσεις και στα πεζοδρόμια, συνηθίζοντας
σιγά σιγά τα γυάλινα βλέμματα των συμπολιτών που δεν ενοχλούνται. Θαυμάζω την
αλαβάστρινη αδιαφορία τους κι αναρωτιέμαι. Θα γίνω κάποτε σαν αυτούς; Ή θα
περάσω το σύνορο; Θα καταλήξω σαν τους άλλους, που μιλάνε ολομόναχοι, χωρίς
επαφή με το περιβάλλον; Αν κρεμάσω ένα ακουστικό στ’ αυτί μου, να φαίνεται ότι
μιλάω στο κινητό τηλέφωνο πριν τρελαθώ τελείως σ’ αυτή την πόλη, χρήσιμο θα
ήταν.