ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Ύπουλη βία

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Οι απολογητές του καπιταλισμού κατηγορούν όλους όσους επιθυμούν μια ριζική
κοινωνική μεταβολή, ότι είναι τάχα οπαδοί της βίας. Αντιθέτως, ένας από τους
βασικούς λόγους που ένας επαναστάτης πρέπει να επιδιώκει να ανατρέψει τον
καπιταλισμό, είναι η απαλλαγή της ανθρωπότητας από τη βία. Ο δε καπιταλισμός
είναι, αναμφισβήτητα, το πιο βίαιο κοινωνικό σύστημα που έχει εμφανιστεί ποτέ
στην Ιστορία: Μέσα στους δύο αιώνες της κυριαρχίας του πάνω στη Γη έχει αφήσει
πίσω του εκατομμύρια νεκρούς, έχει βυθίσει δεκάδες λαούς στο αίμα, και έχει
αφανίσει ολόκληρους πολιτισμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι και ο μέχρι σήμερα
εφαρμοσθείς “κομμουνισμός” δεν βαρύνεται κι αυτός με αποτρόπαια εγκλήματα.
Όμως, η βία του καπιταλισμού είναι ύπουλη και συγκεκαλυμμένη. Ο καπιταλισμός
είναι ένα εκμεταλλευτικό σύστημα: Ενώ οι εργάτες φτιάχνουν τα πάντα (βίλες,
πισίνες, τζετ), δεν καρπώνονται αυτοί το προϊόν του μόχθου τους. Οι εργοδότες
τα αρπάζουν όλα για τον εαυτό τους. Για τους εργαζομένους το μόνο που
προβλέπεται είναι ένα πενιχρό μεροκάματο, που φτάνει ίσα ίσα για να
επιβιώνουν.

Αυτή η προκλητική κλοπή δεν θα μπορούσε να συνεχίζεται χωρίς τη βία. Απλώς,
στη φεουδαρχική εποχή η βία ήταν άμεση και εξόφθαλμη: οι δούλοι στα ορυχεία
της αρχαίας Αθήνας έσκαβαν κάτω από την απειλή του βούρδουλα. Στον καπιταλισμό
όμως, η βία εις βάρος των εργατών, στους τόπους δουλειάς, είναι κρυφή: Για
παράδειγμα, στα σύγχρονα ανθρακωρυχεία οι εργάτες είναι “ελεύθεροι” να
διαλέξουν ανάμεσα στη φρίκη της δουλειάς και στην απόρριψη της συγκεκριμένης
θέσης εργασίας, που όμως οδηγεί στην πείνα και στην ανεργία. Εάν οι εργάτες
απεργήσουν, τότε οι καπιταλιστές δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο, που δεν
διαφέρει από αυτό του αρχαίου δουλοκτήτη: τα ωραία λόγια δίνουν τη θέση τους
στις απειλές, τις “προκάτ” δικαστικές αποφάσεις, τις επιστρατεύσεις, τα MAT
και τις φυλακίσεις.

Για να κρύψει τη δική του βία, ο καπιταλισμός προωθεί τις πιο αντιδραστικές
ιδέες (π.χ. “εγκληματικότητα μεταναστών”, “κατωτερότητα γυναικών”, κ.λπ.). Και
ύστερα έρχεται να μας παρουσιάσει τον βάρβαρο μηχανισμό της Αστυνομίας και του
σωφρονιστικού συστήματος ως σωτήρα.

Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός πρέπει να απαλλάξει την Οικουμένη από την αδίστακτη
άρχουσα τάξη. Το όραμά μας πρέπει να είναι μία κοινωνία δίκαιη, χωρίς
εκμετάλλευση, και με απόλυτη αφθονία αγαθών, ευημερία και πλούτο για όλους.
Μια τέτοια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας δεν θα χρειάζεται ούτε βία ούτε
βίαιους μηχανισμούς για να εποπτεύουν τους κανόνες της».