Διαστάσεις Ο εχθρός εντός των τειχών

«Θέλουμε να βοηθήσουμε αυτή την εφημερίδα να βοηθήσει τον εαυτό της και να
αυξήσει την κυκλοφορία της» δήλωσε ο διευθυντής της Μπιλντ, δίνοντας το
σύνθημα να φύγουν τα κανάλια και να αρχίσει η δουλειά.

«Καλέστε την οικογένεια, αδελφή – είναι έτοιμος να υπαγορεύσει την τελευταία του επιστολή στους “Τάιμς”» (από τον Νιου Γιόρκερ)

Ενδιαφέρουσες ιδέες πέφτουν τελευταία στον χώρο του Τύπου. Τις προάλλες, η
βρετανική Ιντιπέντεντ είχε αναθέσει για μια ημέρα την έκδοσή της στην
Ανίτα Ρόντικ, την πρώην διευθύντρια του Body Shop, και το αποτέλεσμα ήταν πολύ
ενδιαφέρον. H ίδια εφημερίδα, σε μια προσπάθεια να αυξήσει την κυκλοφορία της
που δεν υπερβαίνει τα 180.000 φύλλα, προσφέρει από σήμερα στους αναγνώστες τη
δυνατότητα να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο μορφές, μία μεγάλου μεγέθους και μία
ταμπλόιντ. «Έξυπνη κίνηση» σχολιάζει ο υπεύθυνος της σελίδας Τύπου των
Τάιμς, που προβλέπει ότι σε 10 με 20 χρόνια όλες οι εφημερίδες, σοβαρές
και μη, θα έχουν τη μορφή ταμπλόιντ.

H ωραιότερη ιδέα, όμως, ανήκει στην αριστερή εφημερίδα του Βερολίνου Die
Tageszeitung. H θρυλική TAZ συμπλήρωσε την περασμένη Παρασκευή 25 χρόνια ζωής
και για να το γιορτάσει πρότεινε στους «ταξικούς» της αντιπάλους να εκδώσουν
εκείνοι το επετειακό φύλλο! Όπερ και εγένετο. Υπεύθυνος αυτού του φύλλου ήταν
ο Κάι Ντίκμαν, διευθυντής της Μπιλντ, μιας εφημερίδας που πουλά τέσσερα
εκατομμύρια φύλλα την ημέρα (έναντι 60.000 για την TAZ). Γενναιόδωρος άνθρωπος
ο Ντίκμαν: παρ’ όλο που η TAZ είχε γράψει κάποτε γι’ αυτόν ότι υπεβλήθη σε
επέμβαση για τη μεγέθυνση του πέους του (μια αντιδικία που έφτασε στα
δικαστήρια), όχι μόνο δέχθηκε την πρότασή της, αλλά εξασφάλισε και συνέντευξη
με τον Χέλμουτ Κολ. Ο πρώην καγκελάριος μίλησε για πρώτη φορά στη συγκεκριμένη
εφημερίδα και εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να δηλώσει ότι δεν την έχει
ανοίξει ποτέ, αφού δεν ήθελε να έχει σχέση με ένα έντυπο που υποστήριζε την
τρομοκρατία. «H Αριστερά θα υπάρχει πάντα», παραδέχθηκε, αποτίοντας φόρο τιμής
στον συμπαθέστερο κομμουνιστή που έχει γνωρίσει, τον καθηγητή του στα
Μαθηματικά, ο οποίος διώχθηκε από τους ναζί.

«Προσοχή, αυτό το φύλλο της TAZ έχει καταληφθεί από τον εχθρό», έγραφε η πρώτη
σελίδα της εφημερίδας, που εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες ώρες. Είχε άλλωστε
ενδιαφέρουσα ύλη. Ένα άρθρο του Όσκαρ Λαφονταίν, που επετίθετο (για άλλη μια
φορά) στον καγκελάριο Σρέντερ και τις μεταρρυθμίσεις του. Ένα σημείωμα του
διευθυντή τής Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ Φρανκ Σιρμάχερ, που
χαρακτήριζε μαζοχιστές τους αναγνώστες της TAZ, αφού η διευθύντρια τούς
απειλεί συνεχώς ότι θα την κλείσει αν δεν ανανεώσουν τη συνδρομή τους, κι
εκείνοι υποκύπτουν στον εκβιασμό. Μια υπενθύμιση του ιστορικού Γιοακίμ Φεστ
ότι ο Χίτλερ έμοιαζε περισσότερο με τον Στάλιν, παρά με τον Μουσολίνι. Μια
σκληρή κριτική στον Φιντέλ Κάστρο και έναν έπαινο στον «πρύτανη» των μάνατζερ
της Γερμανίας, τον Μπέρτολτ Μπέιτς, «υπόδειγμα ηθικής του καπιταλισμού».

Αν μη τι άλλο, η Αριστερά και η Δεξιά της Γερμανίας αποδεικνύουν ότι διαθέτουν
ένα σπάνιο χάρισμα: χιούμορ.