ΣE ΠPΩTO ENIKO Δημόσιες σχέσεις

Άλλοτε από βιασύνη κι άλλοτε από σκέτη αγοραφοβία, έχω καταντήσει η καλύτερη
πελάτισσα των ταξιτζήδων. Οι απεργίες των ταξί είναι για μένα πραγματικό
παράθυρο στον κόσμο. Στην αρχή ξεβολεύομαι, γρήγορα όμως συνηθίζω. Περιμένω
αγόγγυστα στη στάση και κάνω σλάλομ για να φτάσω ώς το ακυρωτικό. Αμέσως μετά
αρχίζω τις δημόσιες σχέσεις. Σιωπηρά και χωρίς διόλου να γίνομαι αντιληπτή
παρεισφρύω στις μοναξιές των διπλανών μου, στις φούριες τους, στις τσαντίλες
τους, στις μύχιες σκέψεις τους. Το παραλιακό κομμάτι της διαδρομής είναι το
καλύτερό μου. Μετράω τους ξεροψημένους συνταξιούχους που μόλις έχουν πάρει το
μπανάκι τους και για μία ακόμη φορά συνειδητοποιώ ότι η ζωή είναι αλλού, πολύ
αλλού. Μακριά κι αλάργα από τα προγράμματα και τις ανόητες προτεραιότητές μου.

Μέσα στους πολλούς ξεχωρίζω διά γυμνού οφθαλμού τους ομοίους μου. Εκείνους που
με τα «μαζικά» χάνουν τον μπούσουλα, εξ ου και κατεβαίνουν σωρηδόν «Συγγρού –
Φιξ» για να συνεχίσουν με το Μετρό. Χαζεύω ευχαρίστως τις έφηβες με το άψογο
street fashion στυλ και ξεπατικώνω ιδέες, κοιτάζω τον νεαρό Πακιστανό με το
γουόκμαν στ’ αυτιά και προσπαθώ από το ύφος του να καταλάβω τι είναι αυτό που
ακούει. Σκαλίζω με το βλέμμα τις τεράστιες πλαστικές τσάντες με τις οποίες οι
Ρωσίδες φράζουν τους διαδρόμους των λεωφορείων και σπάω το κεφάλι μου σχετικά
με το περιεχόμενό τους. H κυρία που μόλις τής παραχώρησα τη θέση μου διαβάζει
μια χθεσινή ιταλική εφημερίδα και το κινητό του διπλανού χτυπάει όπως το σήμα
της εκπομπής του Θέμου. Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα…