ANAΛΩΣIMA Tι να την κάνω τη χαρά;

Κάθε μέρα διαβάζω και κάτι για το Φεστιβάλ Βιβλίου στον πεζόδρομο κάτω από την
Ακρόπολη. Χρειάστηκε να μετακομίσει εκεί για να καταλάβουν οι άνθρωποι που
αγαπούν τα βιβλία πόσο άσχημα είναι, με τις παράγκες από νοβοπάν, τις
πλαστικές καρέκλες, τη διακόσμηση με την πλαστική φλόγα να φωτίζει το
τεράστιο, ελαφρώς ψυχαναγκαστικό ομοίωμα βιβλίου ως σήμα κατατεθέν, τα
χιλιάδες διαφημιστικά που μοιράζονται, συσσωρεύονται και γίνονται σκουπίδια.
Διαβάζω κι αφήνω λίγο τον σαδισμό μου ελεύθερο, ας δουν επιτέλους και οι
κάτοικοι των καλών συνοικιών τη γλύκα. Γιατί όταν τα λέγαμε εμείς για το
Πεδίον του Άρεως, θεωρούμασταν απλώς εκκεντρικοί μπλαζέ και τέτοια, που δεν
αγαπούν τα βιβλία. Είναι περιθωριακό στην πνευματική ζωή το Πεδίον του Άρεως
και το χάλι του δεν συγκινούσε τους ανθρώπους που κυκλοφορούν στο κέντρο. Όμως
τι να την κάνω τη χαρά; Αν δεν αγανακτήσουν περισσότερο οι πνευματικοί
άνθρωποι της Αθήνας, αν δεν φθάσει ο θυμός τους να συγκινήσει και τους
εκδότες, να σκεφθούν κάτι άλλο επιτέλους για φεστιβάλ, να καταλάβουν ότι δεν
πάει άλλο αυτό το στυλ, να υποχρεωθούν κάπως να το αλλάξουν, δεν κερδίζουμε
τίποτα. Του χρόνου θα μας ξανάρθουν στο αναπλασμένο υπό ιδιωτικής εταιρείας
Πεδίον του Άρεως και δεν θα μας συμπαρίσταται κανένας, γιατί όλοι θα φοβούνται
μήπως το μετακινήσουν στη δική τους γειτονιά. Κάπως σαν τη χωματερή στους
δήμους της Αττικής θα γίνει η κατάσταση. Αλήθεια, το χριστουγεννιάτικο παζάρι
θα το εγκαταστήσουν κι αυτό κάτω απο την Ακρόπολη; Προσωρινά έστω; Θα ήταν
κρίμα να μην το χαρούν και αυτό οι γείτονές της. Κι είναι ακόμα καλύτερο από
το Φεστιβάλ Βιβλίου. Δεν φαντάζεστε.