ANAΛΩΣIMA Φυσάει

Κάποτε το καλοκαίρι ήταν ανίσχυρο, μπορούσε να σκοτωθεί με την πρώτη σταγόνα
της βροχής. Τώρα ίσως περάσουν και οι πρώτες πλημμύρες κι αυτό να είναι ακόμα
εκεί, λαθρεπιβάτης στα φθινοπωρινά μας προγράμματα, σαν ξεχασμένο κοχυλάκι που
πιάνει να μυρίζει. Φυσάει μέρα νύχτα ένας αέρας που δεν μπορούμε ακριβώς να
χαρακτηρίσουμε. Φθινοπωρινός είναι; Μελτέμι που ξέμεινε; Αγανάκτηση από τις
φτωχές χώρες γιατί δεν καταφέρνουν οι πλούσιες να συμφωνήσουν να τις αφήσουν
να πλουτίσουν λίγο κι αυτές; Φυσάει φιλότιμα αυτός ο ειδικός αέρας, θα
μπορούσε να τον έχει εγκαινιάσει η νέα δημοτική αρχή, αλλά όχι… Φυσάει για
να μαζέψει τα παράταιρα του καλοκαιριού, που δεν χωράνε στα χειμερινά
διαμερίσματα, να τα στείλει κάπου μακριά, να τα σκορπίσει. Και δώσ’ του τα
ανακατώνει και τα εκθέτει και τα διασύρει και τα βασανίζει πάνω στις πλάκες
του πεζοδρομίου. Διαφημίσεις πίτσας από την εποχή που η μαμά έλειπε διακοπές.
Ψάθες θαλάσσης κουρελιασμένες, σαγιονάρες κομμένες στο σημείο σύνδεσης. Δεν
συνδέεται το πράγμα, δεν ισιώνει, να μπει σε σειρά, να κοιτάξει ευθεία κι
αποφασιστικά το μέλλον. Ξεφεύγει προς τη θάλασσα τις Κυριακές, αρπάζει πρώιμα
συνάχια μαζί με όψιμη ηλίαση, αγοράζει ροδάκινα σαν να είναι Αύγουστος και
όταν αποκαλυφθεί ότι έχουν επιζήσει απλώς εντός ψυγείου, πέφτει από τα
σύννεφα, λες και δεν το ξέρει. Φυσάει ο καημένος ο αέρας για να βοηθήσει την
κατάσταση, ρίχνει τα σύκα που δεν τα μαζεύει κανένας, τα μόνα γνήσια φρούτα
εποχής, αλλά δεν συσκευάζονται, πώς να πουληθούν; Συμπυκνωμένη, περιττή γλύκα,
σωριάζεται κι αυτή στους εξοχικούς δρόμους και κολλάνε χειρότερα τα
απομεινάρια του καλοκαιριού, δεν λένε να εξαφανιστούν με τίποτα.