γιατί… λέμε «κάθομαι στ’ αγκάθια»;

Όταν στα 1204 οι Φράγκοι Σταυροφόροι – μετά την κατάκτηση της
Κωνσταντινούπολης – πήγαν να κυριεύσουν τον Μοριά, με τον Γοδεφρείδο
Βιλλαρδουίνο, επιχείρησαν ύστερα από σαράντα επτά χρόνια να πολιορκήσουν τη
Μονεμβασιά που είχε μείνει η τελευταία ακυρίευτη πολιτεία. Οι πολιορκημένοι
όμως άντεχαν παλικαρίσια και παρ’ όλες τις προσπάθειές τους οι Φράγκοι δεν
κατόρθωσαν να μπουν και να καταλάβουν το κάστρο της. Μερικοί Φράγκοι – κάπου
τριακόσιοι – αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τους συντρόφους τους και να φύγουν
μακριά, επειδή είχαν βαρεθεί τον μάταιο αγώνα τους. Αυτό όμως θεωρήθηκε
προδοσία κι ένας Φράγκος ανώτερος αξιωματικός – ο Ραούλ Πίζος – τους συνέλαβε
όλους και τους τιμώρησε με έναν πολύ αυστηρό και παράξενο τρόπο. Τους έγδυσε
και τους κάθησε πάνω σε μυτερά αγκάθια. Όταν ο Βιλλαρδουίνος έμαθε για την
απάνθρωπη τιμωρία των στρατιωτών του, διέταξε τους άλλους αξιωματικούς να
πιάσουν τον Ραούλ Πίζος και να τον τιμωρήσουν με τον ίδιο τρόπο. Οι στρατιώτες
που ήθελαν να φύγουν, εκτίμησαν την πράξη αυτή του αρχηγού τους κι έμειναν.
Από το γεγονός αυτό – σύμφωνα με τα όσα γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος
Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης) – παρέμεινε ώς τα σήμερα η ρήση «κάθομαι στ’ αγκάθια» που
συνήθως τη λέμε όταν μας βασανίζει κάτι.