MATIEΣ H Mήθυμνα

Παραμονές του πηγαιμού μου στον Μόλυβο, εκεί προς το τέλος Ιουνίου, συνάντησα,
Γουέμπστερ και Ροβ. Γκάλλι, στην Ακρόπολη, τον παλιό μου φίλο Αρ. Γιαπαλή.
Μολυβιάτης αυτός, λάτρης του Μόλυβου εγώ, πιάσαμε κουβέντα, όπως ήταν φυσικό,
για το χωριό «μας». Και το πρώτο πράγμα, στο οποίο συμφωνήσαμε, ήταν τούτο: να
γίνει μια προσπάθεια, ώστε ο Μόλυβος να ξαναπάρει το πραγματικό του όνομα. Να
γίνει και πάλι Μήθυμνα.

Εμείς το είπαμε, εμείς το ακούσαμε. Ουδείς διανοείται να πετάξει το ξενόφερτο
και βαρύ και άδηλης προέλευσης «Μόλυβος» και να βάλει στη θέση του το
αρχαιοελληνικό, εύηχο και με τόση θηλυκή χάρη «Μήθυμνα». Κι ας έχει γεμίσει το
χωριό με σχετικές ταμπέλες ο δήμος. Κι ας γράφει στα χαρτιά του ο Βογιατζής
«Δήμαρχος Μήθυμνας»…

Δύσκολα πράγματα, αυτά με τα ονόματα. Έφηβος ήμουν, θυμάμαι, όταν μας βούτηξαν
τη Σταδίου για να την κάνουν Τσώρτσιλ, την Ακαδημίας για να της φορέσουν το
κοστούμι του Ρούζβελτ, την Πανεπιστημίου για να της βάλουν το σκουφάκι του
Βενιζέλου. Τελικά, τίποτα δεν έγινε. Και οι τρεις αυτοί μεγάλοι δρόμοι
κρατήσανε τα υπέροχα ονόματά τους – και θα τα κρατήσουν για πάντα, ευτυχώς.

Άλλο, όμως, Τσώρτσιλ και Σταδίου και άλλο Μόλυβος και Μήθυμνα. Το δεύτερο
είναι σωστό, το πρώτο λάθος. Και, επιπλέον, το δεύτερο είναι ιστορικά
φορτισμένο, είναι φιλικό, οικείο, δικό μας. Στην περίπτωση του Μόλυβου, όμως,
ρίχνει βαριά στην πλάστιγγα το βάρος της και η παράδοση. Εκατοντάδες χρόνια,
τώρα, η Μήθυμνα είναι χαμένη σε βιβλία και Επισκοπές. Ενώ ο Μόλυβος βρίσκεται
μέσα στο καθημερινό αλισιβερίσι, στο λάδι, στο αλάτι, στα ψαρικά, στο
φημισμένο και διατηρημένο από τους ντόπιους απαράμιλλο τοπίο του.

Αρκετά, όμως, με αυτά, τα «φιλολογικά». Στο ζουμί, τώρα: η Μήθυμνα (ο
Μόλυβος), δεν μπορώ να πω ότι πέρασε ιδιαιτέρως καλά εφέτος. Λίγος κόσμος,
σοκαρισμένος από τις τιμές, ταβέρνες με περιορισμένη πελατεία, γκρίνια, τον
περισσότερο καιρό. Βέβαια, τον κρίσιμο μήνα Αύγουστο βούλιαξε το χωριό! Αλλά
φτάνει ένας μήνας για να τρέφει τους άλλους έντεκα;

Δεν φτάνει. Αλλ’ αυτό φαίνεται πως δεν το ‘χουν καταλάβει οι Μολυβιάτες και
όσοι άλλοι καταγίνονται με τον τουρισμό. Γι’ αυτό και μελαγχολούν τις μέρες
της βροχής, καθώς, άπραγοι, γεμίζουν τα καφενεία. Οι περισσότεροι δεν
διανοούνται να κάνουν και μια δεύτερη δουλειά, για να μπορέσουν να τα φέρουν
βόλτα. Δυστυχώς.