Iστορικός τόπος η Mακρόνησος

Με αφορμή τις συναυλίες του τελευταίου τριημέρου του Αυγούστου στη
Μακρόνησο, ο κ. Γιάννης Ηλιάκης, συνταξιούχος δάσκαλος, παρατηρεί:

«Σκηνοθετήθηκε τότε και έγινε στο Λαύριο η δίκη δεκάδων στρατιωτών που
επέζησαν και καταδικάστηκαν ως “στασιαστές”. H καταδίκη παραμένει και υπάρχει
πελώριο ηθικό, πολιτικό, αλλά και νομικό θέμα. Διότι στα επίσημα κρατικά
αρχεία είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΕΒΑΙΟ ότι υπάρχουν στοιχεία για αναίρεση της απόφασης
αυτής, με έκθεση αναιρέσεως από τον κ. εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (άρθρο 509
της Ποιν. Δικονομίας), δεδομένου ότι υπάρχουν περισσότεροι του ενός
αποδεικνυόμενοι λόγοι αναιρέσεως (άρθρον 510 της Ποιν. Δικονομίας). H
επανάληψη των διαδικασιών θα καταδείξει την φρικιαστική ευθύνη της ΑΝΑΙΤΙΑΣ
ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ δεκάδων στρατευμένων πολιτών, διότι ένα τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα
δεν παραγράφεται.

Αυτή τη στιγμή όμως προέχει η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης να απαντήσει:

1. Γιατί άφησε να σβήσουν τα ενθύμια, του A’, του μεγαλύτερου τάγματος
σκαπανέων;

2. Γιατί δεν φέρνει στη Βουλή και σε δημοσιότητα όλα τα ντοκουμέντα που
σχετίζονται με τις συγκεκριμένες εγκληματικές ενέργειες των Μπαϊρακτάρη –
Βασιλόπουλου;

3. Γιατί δεν αποκαθιστά την τιμή των καταδικασθέντων “στασιαστών”
στρατιωτών που καταδικάστηκαν στο στρατοδικείο Λαυρίου;

4. Γιατί δεν εφαρμόζει συγκεκριμένο πρόγραμμα υλοποίησης τής από 16
Μαΐου 1989 απόφασης 1985/25225 της υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, που
γράφει:

“Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο, σύμφωνα με τις διατάξεις του N. 1469/50 περί
προστασίας ειδικής κατηγορίας οικοδομημάτων και έργων τέχνης μεταγενέστερων
του 1830, ολόκληρο το νησί της Μακρονήσου, γιατί έχει σημαδέψει την ιστορία
της Νεώτερης Ελλάδας, γιατί αποτελεί χώρο μνήμης όχι μόνο γι’ αυτούς που
έζησαν όλη τη φρικαλεότητα της περιόδου 1946-1953, αλλά για όλους τους Έλληνες
και κυρίως για τις νέες γενιές, γιατί αποτελεί σύμβολο καταδίκης του εμφυλίου
πολέμου, όλων των βασανιστηρίων και κάθε καταπίεσης από οπουδήποτε
προερχομένης, βωμός ελευθερίας της σκέψης και των ιδεών”».