Δεν χάθηκε ούτε μία λέξη του Eυριπίδη

Άλλοτε στήθηκε σαν λαμπάδα, άλλοτε σύρθηκε σαν κουρέλι… H Ειρήνη Παπά έφερε την «Εκάβη» της στην Πανεπιστημιούπολη της Ρώμης, σε μια παραγωγή υπό την αιγίδα της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας

Το δίκιο του ισχυροτέρου δεν είναι μονόδρομος. Παραμονή της επετείου της 11ης
Σεπτεμβρίου, η διπλή παράσταση των «Τρωάδων» και της «Εκάβης» του Ευριπίδη,
υπό τη διεύθυνση της Ειρήνης Παπάς, στο Campus τής Τορ Βεργκάτα, στη Ρώμη, αν
μη τι άλλο έστειλε αυτό το μήνυμα με σαφήνεια. Δεν χάθηκε ούτε μια λέξη του
Ευριπίδη. Όχι μόνο για τους τετρακόσιους θεατές της πρεμιέρας, αλλά και για
τις κάμερες που κατέγραφαν διακριτικά όσα συνέβαιναν στο λυόμενο θέατρο της
Πανεπιστημιούπολης.

H παράσταση ξεπέρασε σε διάρκεια τις τρεις ώρες. Όλη αυτή την ώρα η Ειρήνη
Παπά, ως Εκάβη, στάθηκε σαν λαμπάδα και σύρθηκε σαν κουρέλι – ανάλογα με τις
τροπές του ρόλου της. Στιγμή δεν λύγισε, δεν έχασε τα λόγια της, δεν έσπασε η
φωνή της παρά το γεγονός ότι άλλαξε γλώσσα από τα ισπανικά στα ιταλικά. Δεν
«εξαφανίσθηκε» κάτω από τα τεράστια χάι τεκ αφαιρετικά σκηνικά γλυπτά από
ατσάλι, τους καθρέφτες νερού, τα φώτα και τα καλώδια του Σαντιάγκο Καλατράβα.
Που έδωσαν τη δική τους παράσταση, καθώς άλλοτε ανέβαιναν, άλλοτε κατέβαιναν,
για να θυμίζουν άλλοτε κουπιά πλοίων, άλλοτε κανόνια, άλλοτε τείχη
στρατοπέδου, σε διαρκή «συνεργασία» πάντα με τη μουσική του Βαγγέλη
Παπαθανασίου.

Τα κοστούμια της Μαρίνας Καρέλλα (ήταν παρούσα στην πρεμιέρα) ήταν από
σύγχρονα υλικά και είχαν σαφείς αναφορές στο μυκηναϊκό ένδυμα δίχως να είναι
αρχαιοπρεπή, καθώς κρατούσαν εκείνα τα ενδυματολογικά στοιχεία που συναντάμε
και σήμερα στις φορεσιές της Μεσογείου. Ο δε μηχανισμός περιστροφής του κοίλου
με τους θεατές, το μόνο τμήμα του θεάτρου του Μάνου Περράκη που ετοιμάσθηκε,
μετέφερε τους θεατές από το ένα πεδίο δράσης (την Τροία) στο άλλο (τις ακτές
της Θράκης).

Οι «ηλεκτρικοί σπινθήρες» στις ερμηνείες επισημάνθηκαν με χειροκροτήματα, αλλά
ήταν φανερό ότι δεν ανήκαν στη γραμμή της σκηνοθεσίας. Οι ηθοποιοί έκαναν
εκείνο που εννοούσαν και ηδύναντο, φροντίζοντας ν’ ακουσθεί κάθε λέξη. Οι
περισσότεροι θεατές παρέμειναν στις θέσεις τους, αλλά υπήρξαν και διαρροές
λόγω της ψύχρας.

Τελικά ποιο ήταν το αποτέλεσμα του εγχειρήματος που κόστισε δύο εκατ. ευρώ;
Περισσότερο από τη «διαφήμιση» της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας και την πηχυαία
επιγραφή «Αθήνα 2004», περισσότερο από τις αφίσες που γέμισαν τη Ρώμη, εκείνο
που έμεινε και μετράει ήταν η πρωτοβουλία και η προοπτική που εκφράζει το
εγχείρημα για τους λαούς και τον πολιτισμό της Μεσογείου. Τούτη η «σπίθα» που
την αντιλήφθηκαν οι ξένοι εταίροι, το υπουργείο Πολιτισμού του Ομόσπονδου
Κράτους της Βαλέντσια και το Πανεπιστήμιο Τορ Βεργκάτα της Ρώμης, ακόμα και ο
Πάπας που ευλόγησε την Ειρήνη Παπά μ’ έναν χαιρετισμό! Το σχέδιο είναι να
μεταφερθεί η παράσταση στην Αθήνα το 2004, να στηθεί ένα κυλιόμενο θέατρο στον
χώρο του Ελληνικού και να συμπληρωθεί η τριλογία με τον «Αγαμέμνονα», σε
κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ – κάτι που θα κοστίσει περίπου τρία εκατ. ευρώ.

Το «παρών» έδωσαν από ελληνικής πλευράς η διευθύνουσα σύμβουλος της
Πολιτιστικής Ολυμπιάδας Μανουέλα Παυλίδου, ο σκηνογράφος Διονύσης Φωτόπουλος,
η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα και ο Κώστας Τσόκλης.