H υπερδύναμη στην απομόνωση

H Ρωσία πρόσφερε χθες μια ανάσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, που επιδιώκουν την
υιοθέτηση από τα Ηνωμένα Έθνη ενός νέου ψηφίσματος για το Ιράκ. Αλλά η
διπλωματική απομόνωση της κυβέρνησης Μπους δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη – απόδειξη
και η στροφή της απέναντι στη Βόρεια Κορέα.

Βροχή τα προβλήματα για τον Τζόρτζ Μπους

«H πρωτοβουλία των ΗΠΑ αξίζει προσοχής, καθώς το περιεχόμενό της συμφωνεί με
τις αρχές που υποστήριζε ανέκαθεν η Ρωσία», δήλωσε χθες ο Ρώσος υπουργός
Εξωτερικών Ιγκόρ Ιβανόφ, κατευθυνόμενος στο Ουζμπεκιστάν. «Θα χρειαστεί βέβαια
σοβαρή δουλειά, ώστε αυτές οι αρχές να περιλαμβάνονται στο σύνολό τους στο
τελικό κείμενο».

Μία ημέρα νωρίτερα, ο υπουργός Άμυνας είχε αφήσει να εννοηθεί ότι η Μόσχα ίσως
να στείλει άνδρες της στο Ιράκ για να λάβουν μέρος σε μια διεθνή δύναμη.

H Γαλλία και η Γερμανία, όμως, εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις για το σχέδιο που
προωθεί η Ουάσιγκτον, επισημαίνοντας ότι δεν μεταβιβάζει πολιτικές ή
στρατιωτικές εξουσίες στον ΟΗΕ, ενώ δεν προβλέπει και τη μεταβίβαση πολιτικής
εξουσίας σε μια ιρακινή κυβέρνηση σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Τριπλή απειλή. H διεθνής κοινότητα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη στο Ιράκ
με μια τριπλή απειλή, δηλώνει ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Φρανσουά ντε Βιλπέν
σε συνέντευξή του στη χθεσινή «Φιγκαρό». Ένα κύμα βίας και τρομοκρατίας
που δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στην Αλ Κάιντα. Μια επανάληψη των
εντάσεων ανάμεσα στις διάφορες κοινότητες που μπορεί να οδηγήσουν σε εμφύλιο
πόλεμο και επεμβάσεις από περιφερειακές δυνάμεις. Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει
να σπάσει. Το αμερικανικό σχέδιο βρίσκεται μεν στη σωστή κατεύθυνση,
εξακολουθεί όμως να διαπνέεται από μια λογική της ασφάλειας και να μη λαμβάνει
υπόψη την πολιτική ανάγκη να επιστραφεί στο Ιράκ η εθνική του κυριαρχία. Αυτό
είναι το σημείο αφετηρίας: δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς τους
Ιρακινούς. Χρειάζεται σήμερα ένα ηλεκτροσόκ για να πειστεί ο ιρακινός λαός να
κινητοποιηθεί εκ νέου. H προσέγγιση που προτείνει το Παρίσι, συνεχίζει ο Ντε
Βιλπέν, προβλέπει το πέρασμα από μια λογική κατάληψης σε μια λογική εθνικής
κυριαρχίας. «Οι Ιρακινοί πρέπει να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους. Μέσα
στους επόμενους μήνες, το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να αποφασίσει την
αποκατάσταση της ιρακινής κυριαρχίας. Ας είμαστε ξεκάθαροι και υπεύθυνοι: σε
έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από τον κίνδυνο και την αλληλεξάρτηση, ένα μέρος
της κοινής μας μοίρας παίζεται σήμερα στη Βαγδάτη».

Υπαινιγμοί. Αυτό το γνωρίζει ασφαλώς και ο πρόεδρος Μπους, που
πρωτίστως βέβαια ενδιαφέρεται όχι για την ασφάλεια των Ιρακινών ή των
Αμερικανών στρατιωτών, αλλά για την επανεκλογή του. Αναγκάζεται έτσι να
στραφεί σ’ εκείνους που μόλις πρόσφατα χλεύαζε και περιφρονούσε: τα Ηνωμένα
Έθνη και την «παλιά Ευρώπη». Ο υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ, από τον
οποίο πολλοί ζητούν ευθύνες για το μεταπολεμικό χάος στο Ιράκ, έφθασε μάλιστα
να υπαινιχθεί ότι ίσως ο Αμερικανός διοικητής Πολ Μπρέμερ αναγκαστεί να
παραμερίσει ή τουλάχιστον να μοιραστεί τη διοίκηση του Ιράκ με τον διάδοχο τού
Σέρτζιο Βιέιρα ντε Μέλο, ο οποίος σκοτώθηκε στις 19 Αυγούστου.

«Το ερώτημα», λέει ένας Δυτικός διπλωμάτης, «είναι αν ο κόσμος είναι έτοιμος
να σηκώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το έδαφος και να τις ξεσκονίσει. Πολλοί
δεν είναι ακόμη διατεθειμένοι να το κάνουν».

Συμφιλίωση με την Πιονγιάνγκ!

Σε αυτό το κλίμα, ο πρόεδρος Μπους εξουσιοδότησε τους Αμερικανούς
διαπραγματευτές στη Βόρεια Κορέα να δηλώσουν ότι είναι έτοιμος να συμφιλιωθεί
με την Πιονγιάνγκ. H αμερικανική κυβέρνηση, η οποία έως τώρα επέμενε ότι δεν
θα προβεί σε καμιά παραχώρηση προς την κυβέρνηση του Κιμ Γιονγκ Ιλ μέχρις ότου
εξαρθρώσει πλήρως το πυρηνικό της πρόγραμμα, λέει τώρα πως ίσως να είναι
προτιμότερη μια διαδικασία βήμα προς βήμα. Αν λοιπόν η Βόρεια Κορέα αρχίσει να
διαλύει τα πυρηνικά της όπλα και επιτρέψει την είσοδο επιθεωρητών, ο πρόεδρος
Μπους είναι διατεθειμένος να λάβει μια σειρά μέτρων για να τη βοηθήσει – από
τη σταδιακή άρση των κυρώσεων μέχρι την υπογραφή μιας ειρηνευτικής συμφωνίας.

Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν ότι τα «περιστέρια», οι αξιωματούχοι δηλαδή του
Στέιτ Ντιπάρτμεντ που υποστηρίζουν μια συμφιλιωτική στάση στην εξωτερική
πολιτική, έχουν σήμερα το πάνω χέρι στην Ουάσιγκτον.