ΣE ΠPΩTO ENIKO Διακοπές με φίλες

Όσο περνούν τα χρόνια, η ημερήσια διάταξη αλλάζει προς το καλύτερο. Δεν
κουτρουβαλάμε πια με το κεφάλι σε όλα τα κατσάβραχα μέχρι να βρούμε ποια
θάλασσα είναι η καλύτερη. Το ένστικτο, πες, μας στέλνει κατ’ ευθείαν εκεί που
πρέπει, αρκεί να υπάρχουν ομπρέλες και ξαπλώστρες. Με το ίδιο παλιό καλό τακτ
αποφεύγουμε τα σημεία που «πιάνουν παιδάκια» αλλά τώρα πια, εάν τυχόν ξεμείνει
κανένα, δεν το στραβοκοιτάμε παρά τού συστήνουμε να μη λησμονεί το καπέλο του.
Μεγαλώνοντας αργά αλλά σταθερά η ετήσια συνάθροισή μας σε παραλίες μυστικές
έχει χάσει κάτι από την πρότερη αψάδα της. Δεν μαλώνουμε φερ’ ειπείν για
ποιανής η αριστεροσύνη είναι η μεγαλύτερη ούτε συμμαχούμε περιστασιακά ανά
δύο. Οι διαφορές μας γίνονται με τον χρόνο ντελικάτες, σχεδόν ανύπαρκτες,
αναστέλλονται μάλλον σταδιακά. Ευτυχώς κόψαμε εγκαίρως και τη μάταιη αναπόληση
ερώτων σφοδρών που εάν ήταν τόσο σφοδροί όσο λέγεται, τότε θα ‘χαν οπωσδήποτε
προκόψει. Κάποιες μάλιστα έκοψαν και το τσιγάρο, άλλες άλλαξαν κόμμα ενώ οι
πιο πολλές κατεβαίνουν ακόμα και σήμερα στην παραλία εφοδιασμένες με το
ογκωδέστερο βιβλίο της φετινής παραγωγής, το οποίο ξεπετάνε το πολύ μέσα σε
τρία απογευματινά μπάνια.

M’ αρέσουν οι φίλες μου έτσι όπως τις παρακολουθώ να μεγαλώνουν. M’ αρέσει ο
τρόπος που εφηύραν για να κινούνται μέσα στα πράγματα. Μια στάση ζωής χωρίς τα
απαραίτητα εκείνα δικανικά στοιχεία της πρώτης νιότης, που τα θυμάμαι και
ντρέπομαι. Με συναρπάζει αυτή η καινούργια «γλώσσα» που όσο λιγότερα
διατείνεται τόσο περισσότερα λέει. Μια γλώσσα που επικοινωνεί και
αυτοεξυπηρετείται χωρίς να ολισθαίνει στη γυναικοκουβέντα, θου Κύριε.