Mια Άννα για τα δύσκολα

Δύο τηλεφωνήματα με διαφορά 14 ετών μεταξύ τους έπαιξαν καθοριστικό ρόλο
στην πολιτική πορεία της σημερινής επιτρόπου της Ελλάδας στην E.E. και
επικεφαλής, από προχθές, της επιτροπής που θα εισηγηθεί το μοντέλο για το
ΠΑΣΟΚ της «νέας εποχής».

Ήταν το 1985 όταν η 25χρονη τότε πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Κοζάνης και
μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Άννα Διαμαντοπούλου δέχθηκε ένα
τηλεφώνημα από τον τότε υπουργό Εσωτερικών μακαρίτη Μένιο Κουτσόγιωργα: Της
πρότεινε, ύστερα από εισήγηση της Μαργαρίτας Παπανδρέου, να είναι μία από τις
8-10 γυναίκες που το ΠΑΣΟΚ θα διόριζε νομάρχες – η μικρότερη μάλιστα.

«Και εσύ και εγώ αναλαμβάνουμε μεγάλο ρίσκο», της είπε. «Και ο Γεώργιος
Παπανδρέου, ο νεώτερος μέχρι σήμερα νομάρχης, όταν διορίστηκε στη Χίο, το
1916, ήταν 26 ετών – μεγαλύτερος από σένα…»

Όμως στην κ. Άννα Διαμαντοπούλου αρέσει να βουτά στα βαθιά νερά και
αποδεικνύεται καλή κολυμβήτρια. Όπως βούτηξε στα βαθιά τον Απρίλιο του 1999
όταν χτύπησε το πορτοκαλί τηλέφωνό της στο υφυπουργείο Ανάπτυξης. Ο
Πρωθυπουργός κ. K. Σημίτης τής είπε ότι την ήθελε για τη θέση της επιτρόπου
στην E.E. H υφυπουργός ζήτησε τρεις μέρες προθεσμία για να το συζητήσει με την
οικογένειά της – κυρίως με τον εαυτό της. Τη δεύτερη ημέρα είχε πάρει την
απόφασή της…

Με δράση από τα 16

H αποφασιστικότητά της για δράση φάνηκε και στα 16 της, στην Κοζάνη, όταν
ίδρυσε τη μαθητική οργάνωση AEM Κομνηνός, όπως και στην έναρξη της
επαγγελματικής της καριέρας ως μηχανικού στην πατρίδα της. Αλλά και αργότερα,
μετά τη θητεία της στη Νομαρχία Καστοριάς, όταν ως πολιτικός μηχανικός
αντιμετώπισε τη γραφειοκρατία, στη Γενική Γραμματεία Λαϊκής Επιμόρφωσης
αρχικά, αμέσως μετά στη Νέα Γενιά και αργότερα στην ηγεσία του ΕΟΜΜΕΧ. Το 1996
εξελέγη βουλευτής και μπήκε αμέσως στην κυβέρνηση ως υφυπουργός Ανάπτυξης –
έναν χώρο που ήξερε, αφού νωρίτερα είχε διατελέσει και Γ.Γ. Βιομηχανίας.

Παράλληλα με τα κυβερνητικά ή ευρωπαϊκά αξιώματα, η Άννα Διαμαντοπούλου είχε
συνεχή κομματική παρουσία – κάπου το 1987-89 ως αν. γραμματέας Διαφώτισης
διοργάνωσε τα πρώτα σεμινάρια επιμόρφωσης κομματικών στελεχών που τώρα
φιλοδοξεί να θεσμοθετηθούν στο νέο μοντέλο οργάνωσης. Όπως και η χρήση τής
πληροφορικής στην πολιτική λειτουργία του κόμματος – δύο από τα πολλά στοιχεία
από τα οποία βρίσκεται πολύ κοντά με τον κ. Γιώργο Παπανδρέου και σήμερα…

Ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής δραστηριοποιήθηκε έντονα για την εκλογή του
κ. K. Σημίτη στην πρωθυπουργία και στη συνέχεια την επικράτησή του στο
Συνέδριο. H γνωριμία τους – το 1990 – απέβη καθοριστική για τη διαμόρφωση
πολλών από τις πολιτικές της θέσεις.

Αγαπημένο παιδί

Από τα αγαπημένα παιδιά του κ. K. Σημίτη, ήταν πολλές φορές η αιχμή σε
εσωκομματικές αντιπαραθέσεις που ακολούθησαν και όχι μόνο. Τόσο ως υπουργός
όσο και ως επίτροπος δεν διστάζει να λέει καθαρά τις θέσεις της, ακόμα και για
θέματα που για πολλούς πολιτικούς θεωρούνται ταμπού.

Τις αντιλήψεις της για ένα ΠΑΣΟΚ «νέου τύπου» τις έλεγε πάντα – και δημόσια.
Πρώτη φορά ήταν σε άρθρο της στα «NEA» (11/3/99) όπου, πριν κάνει τις
προτάσεις της, διαπίστωνε ότι «όλα γύρω μας αλλάζουν, άνθρωποι, σχέσεις, μέσα.
Σ’ αυτόν το συναρπαστικό (και απειλητικό) στρόβιλο το ΠΑΣΟΚ διατηρεί δομές και
μορφές επικοινωνίας “μαραμένες” και παραδοσιακές».

Στο νέο πόστο η εργασία που έχει να κάνει είναι συνθετική – και έτσι θέλει να
είναι και το πνεύμα στην επιτροπή που θα συγκροτήσει. Επιθυμία της είναι το
γενικό πλαίσιο που θα διαμορφωθεί για διάλογο να επιδοκιμαστεί απ’ όλες τις
πλευρές. Κάτι που μέχρι τώρα έχει συνηθίσει να γίνεται με το έργο της στην
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπου συντίθενται εκ των πραγμάτων οι πιο αντιθετικές
απόψεις.

Στις επόμενες εκλογές η 44χρονη επίτροπος δεν θα είναι υποψήφια βουλευτής και
θα συνεχίσει στο πόστο της μέχρι τον Νοέμβριο του 2004.

Τι θα κάνει μετά; «Θα δούμε…», λέει. H ιδιότητα του μέλους της Κεντρικής
Επιτροπής, προσθέτει, «είναι μια αφετηρία…».