Ο Aρχιεπίσκοπος και ο εκκλησιασμός των πιστών

Ο κ. Παναγιώτης Μιχαλόπουλος (Ξάνθου 66, Ελληνικό), αναφερόμενος σε
πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, γράφει:

«Διάβασα (4.8.2003) στα “NEA” τις δηλώσεις που έκανε ο Αρχιεπίσκοπος στη Σάμο.
Επιτρέψτε μου να σταθώ στη φράση του ότι “η Εκκλησία πρέπει να μεριμνά για
περισσότερα πράγματα και όχι να ασχολείται μόνο με όσα συμβαίνουν μέσα στον
ναό”. Όχι πως διαφωνώ με τις δηλώσεις αυτές. Απλώς, παίρνω αφορμή για να
εκφράσω την άποψή μου γι’ αυτόν τον… “έρημο” τον ναό! “Έρημο”, διότι τα
στατιστικά στοιχεία λένε ότι μετριέται στα δάκτυλα του ενός χεριού το επί τοις
εκατό ποσοστό του ορθόδοξου λαού μας που εκκλησιάζεται τακτικά. Οι λόγοι της
“αποχής” αυτής από την Εκκλησία μας είναι πολλοί και πρέπει να προβληματίσουν
σοβαρά και τον Αρχιεπίσκοπο. Εγώ έναν λόγο θα αναφέρω για παράδειγμα: Το…
ακαταλαβίστικο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Της γλώσσας δηλαδή των ιερών μας
ακολουθιών.

Τι θα έλεγε λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος, σχετικά με την πρόταση για ένα
δημοψήφισμα, ειδικά για το θέμα αυτό της εκκλησιαστικής γλώσσας;

Μπορεί και να εγκρίναμε τη… μουμιοποίηση των ιερών ακολουθιών. Τη διατήρηση
δηλαδή των αρχαίων… Άλλωστε, έτσι όπως ψάλλονται πολλές φορές οι ψαλμοί, τα
διάφορα ιερά κείμενα, εκείνο που είναι κυρίως… καταληπτό είναι άλλοτε η
χασμωδία και άλλοτε οι κορόνες μιας φωνητικής επίδειξης.

Το πιο φυσικό είναι να ζητούσαμε χριστιανοί τη μετάφραση όλων των ιερών
ακολουθιών στην καθομιλουμένη νεοελληνική. Στη δημοτική γλώσσα! Αυτό και
δυνατόν είναι και εφαρμόσιμο είναι. Με τη συνύπαρξη αρχικά κάποιων δύσκολων
κειμένων και στις δύο γλώσσες. Με τη σταδιακή αντικατάσταση των αρχαίων
κειμένων, στο μεγαλύτερό τους μέρος, με τα κείμενα της μετάφρασης. Σταθερά και
μεθοδικά ώστε να εμπεδωθεί στον ναό η επαναστατική πράγματι αυτή αλλαγή.
Βέβαια, κάποιοι “επαγγελματίες” του χώρου ίσως αντιδράσουν για να μη χάσουν τη
βυζαντινή αίγλη του ακατάληπτου… Αλλά το τι έχουν να πουν ο Έλληνας κληρικός
και ο εκκλησιαζόμενος πιστός μετράει πιο πολύ.

Ας τολμήσει η Εκκλησία της Ελλάδος. Μια δοκιμή θα μπορούσε να γίνει σε
περιπτώσεις εκκλησιασμού των μαθητών ή σε ορισμένους μόνο ναούς. Έτσι θα φανεί
και η ανταπόκριση των πιστών, των οποίων η αθρόα προσέλευση στους ναούς αυτούς
θα μπορούσε να υπολογισθεί και ως θετική ψήφος υπέρ της αλλαγής της γλώσσας, ευρύτερα.