Aλ. Παναγούλης και απόπειρα κατά Παπαδόπουλου

Ο κ. Κώστας Στρογγυλάκης (Κρέστενα Ηλείας) γράφει:

«Το πρωινό της 13ης Αυγούστου 1968 ο Αλέκος Παναγούλης πραγματοποιεί την
κορυφαία αντιστασιακή ενέργεια, με σκοπό να σκοτώσει τον αρχιπραξικοπηματία Γ.
Παπαδόπουλο. Από αστάθμητους παράγοντες και ατυχέστατες συγκυρίες η απόπειρα
αποτυγχάνει και ο Αλέκος Παναγούλης συλλαμβάνεται.

Είναι και ιστορικά πλέον αποδεδειγμένο ότι η φυσική (τότε) εξόντωση του
δικτάτορα θα σήμαινε την άλωση του χουντικού καθεστώτος και έτσι θα
αποτρεπόταν και η μετέπειτα τραγωδία της Κύπρου.

Όμως η “διάσωση” του ξενοκίνητου δικτάτορα βρήκε, μεταξύ των άλλων ντόπιων
φιλοχουντικών “φορέων” και στοιχείων, να εκδηλώνουν τη χαρά, την ικανοποίησή
τους και πρόσωπα που πρωταγωνίσθησαν στην προ της 21ης Απριλίου πολιτική
ανωμαλία της Αποστασίας! Έτσι, λοιπόν, ο τότε βασιλέας Κωνσταντίνος στέλνει
(από το εξωτερικό) συγχαρητήρια “επί τη διασώσει του” στον ίδιο τον δικτάτορα
και ο προ της δικτατορίας εκδότης Πάνος Κόκκας δηλώνει (από το εξωτερικό) την
“αποδοκιμασία του” για την ενέργεια του Αλέκου Παναγούλη, την οποία μάλιστα
χαρακτηρίζει ως “βιαία πράξη” ικανή να φέρει και “εμφύλιο πόλεμο”!

Προφανώς, οι δύο προαναφερθέντες πρωταγωνιστές των Ιουλιανών του 1965 (ο Π.
Κόκκας, κατά δήλωσή του, ήταν ο θεωρητικός της Αποστασίας) θεώρησαν ως
“υποχρέωσή τους” να εκφράσουν την ικανοποίηση για τη διάσωση του ανθρώπου που
με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου “διέσωσε” και τον θεσμό ακόμη, αλλά και
τους αποστάτες, από την εξαφάνισή τους από την πολιτική.

Διότι είναι βέβαιο ότι εάν γινόταν τότε (Μάιος 1967) οι προγραμματισμένες
βουλευτικές εκλογές, ο θρίαμβος του Γεωργίου Παπανδρέου ήταν εξασφαλισμένος,
και μάλιστα με ποσοστά τέτοια που θα σημαδοτούσαν την πολιτειακή κρίση! Και
βέβαια θα σήμαινε και τον “πολιτικό θάνατο” των εκτελεστών τού τότε (15
Ιουλίου 1965) βασιλικού πραξικοπήματος!

Ήταν λοιπόν “ευγενικό” εκ μέρους των να εκφράσουν με τον τρόπο αυτό την
“αμέριστη ευγνωμοσύνη τους”!».