Άδειες αορίστου χρόνου μετά την πενταετία για τους μετανάστες

Πενταετής νόμιμη παραμονή θα είναι το κλειδί για τη χορήγηση αδειών
αορίστου χρόνου στους μετανάστες που ζουν σε χώρες της E.E.

Ανοίγει έτσι ο δρόμος για την έκδοση αδειών αορίστου χρόνου στην πλειονότητα
των μεταναστών που διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι θα
συμπληρώσουν πενταετία νόμιμης παραμονής εντός του 2004 και θα μπορούν να
κάνουν χρήση της σχετικής, προωθούμενης κοινοτικής Οδηγίας.

Τον Σεπτέμβριο αναμένεται να υιοθετηθεί από το Συμβούλιο η Οδηγία για τους επί
μακρόν διαμένοντες μετανάστες, το τελικό κείμενο της οποίας οριστικοποιήθηκε
πριν από μερικές ημέρες. Σύμφωνα μάλιστα με τη δέσμευση του υπουργείου
Εσωτερικών, μετά την έκδοσή της θα ενσωματωθεί άμεσα στην ελληνική νομοθεσία.
Εκτός από την πενταετία, προϋπόθεση για τη χορήγηση της άδειας αορίστου χρόνου
θα είναι οι μετανάστες να διαθέτουν τακτικό εισόδημα και ιατροφαρμακευτική
ασφάλιση, ενώ τα κράτη-μέλη μπορούν να ζητούν αποδείξεις και για την ύπαρξη
κατάλληλου καταλύματος.

Με την απόκτηση της άδειας αορίστου χρόνου, οι μετανάστες αποκτούν σύμφωνα με
την Οδηγία ίσα δικαιώματα με τους υπηκόους των χωρών-μελών. Παράλληλα,
αποκτούν δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης, για διαμονή και εργασία, σε άλλο
κράτος-μέλος από εκείνο που χορήγησε την αρχική άδεια αορίστου χρόνου.

H άδεια αορίστου χρόνου ανακαλείται για λόγους εθνικής ασφάλειας ή σε
περιπτώσεις που ο μετανάστης προβεί σε κάποιο αδίκημα βάσει του οποίου ο νόμος
ορίζει την απέλασή του, καθώς και σε περίπτωση απουσίας από τη συγκεκριμένη
χώρα για διάστημα μεγαλύτερο των 12 συνεχόμενων μηνών. Κατά περίπτωση, τα
κράτη-μέλη μπορούν να επεκτείνουν το διάστημα αυτό.

Ωστόσο, σχολιάζοντας το κείμενο της Οδηγίας, η Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για
τους Πρόσφυγες υποστηρίζει πως ορισμένα σημεία της θέτουν περιορισμούς και
διακρίσεις. Συγκεκριμένα, όσον αφορά τη χορήγηση της άδειας αορίστου χρόνου
επισημαίνει πως η διατύπωση οι μετανάστες να πληρούν ορισμένα κριτήρια
ενσωμάτωσης σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, μπορεί να οδηγήσει στην επιβολή
προϋποθέσεων όπως για παράδειγμα η γνώση της γλώσσας του κράτους-μέλους.